Huilen om Ed

Boomerang supports real love... mooi toch?

Ik voel me leeg. Ik rouw. Ik rouw om Ed. Ook al ken ik Ed niet echt. Maar ik weet waar Ed voor staat: voor de grote liefde in je leven. Ed is een hoofdpersoon in het boek dat ik net heb gelezen. Ed is de man van Zoe. Hij sterft te jong. Hij wordt op de fiets geschept door een vrachtauto na een ruzie met Zoe. Zoe is er kapot van. En ik ook.

Ik hou ook van Ed

Dan krijgt ze onverwacht de gelegenheid om belangrijke dagen in haar relatie met Ed te herbeleven. Dat is een cadeautje, Zoe had niet verwacht om Ed ooit nog weer te zien, voelen of ruiken. Het begint bij hun eerste kennismaking en zo springt het vervolgens verder in de tijd. Naarmate de tijd verglijdt krijgt Zoe hoop: wat nou als ik het anders doe? Kan ik dan voorkomen dat Ed verongelukt? Mijn hoop groeit met die van Zoe. Aan het eind van het boek kan ik Ed bijna ruiken.

Ed moet leven

Normaal gesproken ben ik niet van het magisch denken. Maar dat gaat blijkbaar niet op als het gaat om het verliezen van je grote liefde. Ik wil dat er hoop is. Ik wil dat Ed blijft leven. In ieder geval tot hij oud is en de dagen moe. Dat laatste stuk hoef ik dan niet mee te beleven. Het boek mag stoppen op het moment dat hij blijft leven. Dat is goed genoeg.

Niet goed genoeg

Maar zo gaat het niet. Het loopt niet goed af. Niet helemaal. Ed blijft niet leven. Ik baal. Het was een feelgood roman. Dus ik had gerekend op een goede afloop. Ze krijgt nog wel een kind. Dat wel. Dat is goed. Maar het is niet goed genoeg. 

Grote zwarte gatenverminderaarsters

Boezemvriendin en ik kregen vandaag een mailtje van een oud-collega. Wij zijn allebei dol op hem. Hij deugt namelijk. We kennen elkaar al meer dan 25 jaar. De band ontstond toen we samen uit ons kantoor werden verbannen voor een verbouwing op onze werkplek. We werden met z'n allen in een ander gebouw geplaatst. Boezemvriendin en ik zaten samen op een kamer. Oud-collega had de aangrenzende kamer. Iedere vrijdag aten we gebak. We hadden een gouden tijd: het was gezellig, maar we konden het ook hartgrondig met elkaar oneens zijn. In die tijd kregen we de naam 'de golden girls next door'. 

Tot zijn pensioen hebben we wekelijks samen een taartje gegeten. Daarna verslapte het contact enigszins. We kregen wel altijd een kaartje van hem en zijn vrouw (haar werk schat ik) als ze met hun zeilboot op vakantie waren of rond de jaarwisseling. En zo nu en dan troffen we elkaar als onze paden elkaar toevallig kruisten tijdens onze middagwandeling. Zo ging het. Tot enige tijd geleden zijn vrouw ziek werd. Hij hield ons via de mail op de hoogte van de stand van zaken. Het ging niet goed, maar toch werd ik overvallen door haar overlijden. Ze was namelijk een sterke vrouw. En samen waren ze een sterke combinatie.

Natuurlijk gingen boezemvriendin en ik naar de crematie. De dag erna stuurden we hem een mailtje om hem te vertellen dat we het zo'n mooi en liefdevol afscheid vonden. Ook nodigden we hem uit om samen met ons te gaan lunchen - om hem te helpen het zwarte gat iets minder zwart te maken. We hadden hem daarna alweer even gesproken, maar nu stuurde hij ons dus een mailtje retour om een afspraak te maken. Bovenaan het mailtje stond: Goedemorgen Golden Girls next door, Beste (grote) zwarte gaten verminderaarsters. Als dat toch eens zou kunnen: er is niets wat ik liever zou zijn dan dat: een grote-zwarte-gaten- verminderaarster. Ook al was het maar een speldenknopje...

Een groot verlies

Met een oor luister ik naar Zomergasten. Henny Vrienten is de zomergast. De oudste ergert zich aan alle geluidjes die hij maakt. Maar Henny zegt ook dingen die raken. Een uitspraak die mij raakt gaat over boeken. "Aan iemands boekenkast kun je zien wie hij is", zegt Henny. Henny vertelt dat hij vaak rondneust in dozen met boeken op het Waterlooplein. Hele nalatenschappen vind je daar en aan zo'n doos kun je zien wie iemand is, aldus Henny. Hij heeft gelijk: je boekenkast, je muziek, de spullen die je in je leven verzamelt vertellen jouw verhaal. Daar ben ik me altijd van bewust geweest. Ik ervaar nu echter dat je ook zonder wat je verzameld hebt nog bent wie je was. Mensen lezen je misschien minder gemakkelijk. Het verzamelen vertelt iets over je, maar het definieert je niet. Dat zit in andere dingen. Maar het is wel een gemis. Dat zal ik niet ontkennen. Het verliezen van je stoffelijke geschiedenis is een groot verlies.

Gecondoleerd met je huis

We hebben ons leven weer opgepakt, ook zonder huis. E. en ik worden overspoeld door allerlei zaken die moeten worden geregeld. De dagen zijn van 's morgens vroeg tot 's avonds laat gevuld met het regelen van nieuwe papieren, het aanschaffen van de eerste benodigdheden, overleg met verschillende partijen. Kortom: wij worden een beetje geleefd.

De kinderen hebben hun eigen routine weer opgepakt. Gisterochtend bracht ik de jongste naar school. Daar hoeven we niet eens veel eerder voor op te staan. Met de auto neemt het ritje naar school zo'n 25 minuten tijd in beslag en zo lang was ze ook fietsend onderweg -fietsend neemt ze namelijk haar tijd. Deze eerste dag begeleid ik haar even in school. Ze pakt het allemaal goed op, dus ik laat haar met een gerust hart achter.

Terwijl we allemaal verder gaan moeten we ook nog verwerken dat we geen huis meer hebben. Dat houdt ons allemaal meer bezig dan de brand zelf. Wat ons is overkomen is voor veel mensen een nachtmerrie. Dat horen we veel. En dat is het ook. In onze slaap worden we er gelukkig niet door geplaagd; we slapen goed. Misschien wel omdat we de nachtmerrie hebben overleefd. We zijn geen slachtoffers, maar overlevers!

Zelf heb ik wel voortdurend beelden van mezelf in het huis, of dat ik door het huis loop. Ik vind het heel erg dat ik nooit meer door het huis waar ik me zo prettig voelde kan lopen.  Gistermorgen zeg ik tegen E.: "Ik voel me leeg en afgemat. Ik ben in de rouw om ons huis." Dat schiet me weer te binnen als de jongste me vanmorgen het volgende vertelt: "Er was een jongen mam, die kende ik helemaal niet en die zei tegen me: Gecondoleerd met je huis. Nou, ik zei: Er is niemand dood hoor. We hebben het allemaal overleefd! En toen zei hij: je huis toch! En eigenlijk is dat natuurlijk ook zo."

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze

Een half mens

Een week of twee geleden overleed onverwachts een vriend die mijn ouders hun hele leven al kennen. Ze hadden niet heel veel contact, maar wel een goed contact. Het was een onverwachte dood. Op de begrafenis was er geen ruimte om nog even met elkaar te praten. Dus belde mijn moeder later nog even. En dat was goed. Het gemis is natuurlijk groot. Afschuwelijk, afgrijselijk waren de woorden die zijn vrouw heel eerlijk gebruikte voor het verlies dat ze geleden had. Ze vertelde zich maar een half mens te voelen. En dat is denk ik nog optimistisch uitgedrukt, want ik denk dat je je feitelijk minder dan een half mens voelt: je andere helft is er niet meer en jijzelf bent ook gebutst en gekneusd. Het verhaal raakt me. Je weet het natuurlijk: in een harmonieuze relatie raak je zo op elkaar ingespeeld dat je op den duur yin en yang wordt. De ruwe randjes die er aanvankelijk zijn slijten, zodat je samen een perfecte cirkel vormt. Dat is heerlijk, beter kan niet. Maar het maakt je ook heel kwetsbaar, want zonder die ene helft voel je je incompleet.

Gisteravond las E. de NRC. "Hoe heette zij ook alweer, waar je ook nog wel eens geweest bent na je studie?" Ik weet onmiddellijk wie hij bedoelt. "Moet je eens kijken", zegt hij. Hij toont me een rouwadvertentie van haar man. Jong nog, misschien een jaar ouder dan wij. Met kinderen die misschien niet heel piepjong meer zijn, maar wel veel te jong om hun vader te verliezen. En zij, ook beslist nog veel te jong om zich nu al een half mens te moeten voelen.

Maar eigenlijk heeft het met leeftijd natuurlijk niet zoveel te maken. Het gemis, het gevoel niet compleet te zijn na het overlijden van je partner, is de wrede prijs van de liefde die iedere achterblijver uiteindelijk moet betalen.