Paris, Paris

Onze zoon is vanmorgen vroeg naar Parijs vertrokken. Op voorhand had hij er geen al te hoge verwachtingen van. Via streetview had hij het hotel in Parijs even opgezocht. Dat viel hem niet mee. 'Het is een cellenblok in een Parijse getto", was de conclusie. Maar vanmorgen was de tas gepakt en toen was de goede zin er ook. Een rugtas vol met proviand ging mee de bus in. En voor de bus vertrok, leek de stemming er al goed in te zitten.

Vanmiddag rond een uur of vijf belt hij vanuit Parijs. De reis was voorspoedig verlopen. Onderweg hebben ze niet stilgestaan en zelfs niet langzaam gereden. Het zat mee. "Dus je zit al in je cel?", vraag ik. "Het valt best mee", zegt hij. "Eigenlijk is het best netjes. Er is ook een nette douche." Vooral dat laatste vindt hij als fervent doucher erg belangrijk. Veel tijd heeft hij niet om te praten. "We gaan zo Parijs nog even in", zegt hij. Geweldig toch?

Nog twee nachten

Onze oudste is op werkweek naar Griekenland. Ze reizen rond. Iedere dag laat ze even van zich horen. Ze geniet en beleeft heel veel. Griekenland is voor haar nieuw, dus ze doet veel nieuwe indrukken op. Ze heeft een intensief programma. En dat hoor ik na een aantal dagen aan haar stem. De vermoeidheid gaat ook een rol spelen.

Zondag zijn ze aangekomen in Athene. Athene was -in haar woorden: "Fokking heet en fokking druk". Geen stedentripmateriaal dus. Nafplio -de vroegere hoofdstad van Griekenland- was mooier, kleiner, rustiger. Ze heeft al in zee gezwommen, in het zwembad bij het hotel en verschillende ruïnes zijn voorbij gekomen. Gisteren vertelde ze dat ze weer twee ruïnes had bezichtigd. Maar die leken toch wel erg veel op die van de dag daarvoor. Vandaag zijn ze weer verkast en dan reizen ze morgen door naar Athene. Daar pakken ze zaterdag het vliegtuig naar Brussel. En van Brussel gaat het met de bus verder naar huis.

Nog twee nachten en dan is ze er dus weer. Dan ben ik blij. Niet dat ik ongerust ben. Ze is heel zelfstandig en je kunt haar rustig haar gang laten gaan. Dat doe ik dan ook. Het is meer dat ik het stil vind, zo met zijn vieren. En dan is ze ook nog niet eens de grootste druktemaker in huis. Ze is heel rustig, dat is het ook niet. Het punt is dat ze erbij hoort: ze maakt het plaatje compleet. En ik ben pas weer rustig als het plaatje compleet is. Deze week dacht ik nog: "Zo is het dus als je kinderen uit huis gaan". Je zult er op een gegeven moment wel aan toe zijn - het is ook the way of the world natuurlijk- maar zover is het bij mij nog niet. 

Perfect geregeld of strontmazzel?

Vannacht vertrekt onze oudste voor een werkweek naar Griekenland. Om 2.30 uur zetten we haar bij school op de bus. En morgenochtend vliegt ze dan vanuit Brussel naar Athene. We gaan haar met het hele gezin uitzwaaien, dat is tenminste het plan. Zoals altijd bij een reis, gaan de voorbereidingen tot op het laatste moment door.
De temperaturen in Griekenland zijn aangenaam. Een klasgenootje had op internet gekeken en de weersverwachting voor morgen is stralend: 27 graden. Dus daar is de kofferinhoud ook naar. We zijn op het laatste moment nog op bikini-jacht geweest. Gistermiddag en gisteravond hebben we een slopende tocht ondernomen om een passende en mooie bikini te vinden. Geen sinecure met de winter in aantocht. Sportzaken hebben voornamelijk badpakken in hun assortiment en in lingeriezaken worden toch vooral damesbikini's verkocht. Voornamelijk ouwewijvenmateriaal in de ogen van onze dochter. Kortom: geen bikini. Maar gelukkig heeft ze nog een badpak. Ook de andere zomerkleren waren nog niet aan de kant. Dus dat is allemaal prima in orde. Ze had het zo gepland dat dat wat ze mee wilde nemen schoon was. Vandaag ging alles in de koffer en klaar!

En verder heeft ze niet zoveel nodig, een identiteitspasje, een giropas en een ziekenverzekeringspasje. Het identiteitspasje had ze al. Haar giropasje werkte niet. Al een tijdje niet. Maar waarom zou je zoiets op tijd regelen als het ook op het laatste moment kan? Dus zij vorige week vrijdag gebeld voor een nieuw pasje. Geen probleem, aldus onze dochter, want binnen vijf werkdagen is zo'n pasje er. Van school kregen we ook pas laat de tip om een European Health Card aan te schaffen.

Vanmorgen had ze alleen haar identiteitsbewijs nog maar. Het giropasje en de Health Card waren er nog niet. Niet dat dat -behalve bij mij- tot enige vorm van onrust leidde. Helemaal niet! Binnen vijf werkdagen zou het allemaal geleverd worden. En gisteren was vrijdag, dan wordt er nog gewerkt toch? Vanmorgen rond een uur of kwart voor elf komt de postbode- en jawel: beide pasjes zitten erbij. "Perfect geregeld gewoon", vindt ze zelf. "Zie je nou wel dat je voor niks hebt zitten stressen?" "Het is gewoon strontmazzel", werp ik tegen. "Voor hetzelfde geld had je zonder gezeten." "Hoe kom je er toch bij? Ze zeggen toch vijf werkdagen. Nou het klopt precies. Precies getimed, heb je ook geen tijd meer om je pasje kwijt te raken."

Nu is het dan zover: alle pasjes liggen klaar, het beltegoed is opgewaardeerd, haar reisschema ligt hier ter inzage en zelf is ze na een douchebeurt ook helemaal schoongepoetst en klaar om het avontuur aan te gaan.

Weer compleet

Vier hele dagen was hij op schoolreis naar Ameland. Het weekend was bij de schoolreis inbegrepen. Een beetje vreemd. Het leek daardoor extra lang. Geen mobiele telefoons mee, ook zelf niet bellen. Onze dochters vonden het eerst wel fijn: lekker rustig. Maar zondag zegt de jongste: "Toen L. er nog was, gaf hij me het vlees zo aan." Ze laat vervaarlijk een plakje salami tussen haar vingers bungelen. Ja, hij heeft vreemde gewoonten. Maar hij zorgt ook voor veel leven in de brouwerij. Als er een opstootje bij ons in huis is, is hij er altijd bij betrokken. Ook heeft hij altijd ontzettend veel pret. Het is stil in huis zonder hem.

Op maandagmorgen komt er een briefje. Duidelijk in opdracht geschreven. "Ik mis jullie helemaal niet", schrijft hij. "Het is hier heel heet." Er wordt gelopen en gefietst. Fietsen is ok, maar lopen is niet zijn hobby. Verder nog een heleboel flauwekul. Maar voor ons is het wel duidelijk: hij heeft het naar zijn zin. Ook komt er maandag nog een kaartje met daarop Ameland en enkel zijn naam.

Maandagavond kwam hij bruinverbrand terug. Vol van avonturen; moe, maar voldaan. En toch ook blij om weer thuis te zijn. We zijn weer compleet.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.