Bibaboerderij toetje

Gisteravond bezochten we de kerstmarkt in mijn geboorteplaats. Ik sprak er nog even met iemand die bij mij in de klas zat op de basisschool. Zij was er met haar dochtertje. Vol trots vertelde ze me dat haar dochter de jongste op de plaatselijke basisschool is. Net vier dus. Onze jongste is elf, dus de tijd dat ik ze in die leeftijd had, ligt alweer even achter ons. En dat merk je.
Zo bladerde ik vandaag de schoolkrant van onze jongste door. Het blad stond natuurlijk helemaal in het teken van kerst. Aan verschillende klassen was gevraagd: wat gaan jullie doen met kerst? 'Koemetten' was een populair antwoord. Soms ook wel geschreven als koermetten. De allerjongsten mochten hun favoriete menu aan de juf vertellen en die schreef het dan op. En wat blijkt met stip op nummer 1 te staan als favoriete toetje? Het Bibaboerderij toetje!
Ik had nog nooit eerder van het toetje gehoord. En dan merk je dus dat je kinderen die leeftijd voorbij zijn. Dat gaat allemaal heel snel. Zo is er ook een fase dat -meisjes vooral- helemaal in Diddl zijn. Collega gaf me laatst een stapeltje Diddlkaarten. Haar kinderen waren namelijk alweer uit Diddl. Het bibaboerderij toetje hoort blijkbaar bij vierjarigen. Als ik het aan mijn oude klasgenoot had gevraagd, had zij het vast geweten. Ik heb die kennis ook niet meer nodig. Je groeit samen met je kinderen over dit soort dingen heen en dan weet je dat dus niet meer. En maar goed ook; ze zouden het echt niet op prijs stellen als ik ze een bibaboerderij toetje voor zou zetten.

Le`er toetje

 

Echte toetjesmensen zijn we niet. Niet in de zin van het niet lusten, maar het komt er niet zo van. De warme maaltijd is voldoende. Bovendien duurt dat al zo lang, dat we dan wel weer een punt aan de maaltijd willen draaien.

Wekelijks gaat er één pak vla of yoghurt mee. En die eten de kinderen dan ineens op. Lange tijd verdeelde ik de vla. Tegenwoordig neemt onze zoon dit initiatief. Zijn zussen eten minder snel, dus dan begint hij alvast de volgende ronde voor te bereiden. Hij schenkt het in en verdeelt het dan zo dat er net één bakje bij is dat iets voller is. Om zich daar helemaal van te overtuigen gaat hij er even op bakjeshoogte voor op tafel liggen. En ja, het volste bakje komt dan altijd 'toevallig' bij hem terecht. Kan hij ook niks aan doen. Hij vindt het -zoals een goede vriend van hem zegt- gewoon le'er. Pogingen van zijn zussen om te komen tot een evenwichtiger verdeling stranden tot nu toe. "Anders steek ik gewoon mijn vinger in het volste bakje", zegt hij. "Dan hoeven jullie het toch ook niet meer." Dat was tot nu toe afdoende.

En als dat nog niet voldoende is... hij weet nog veel smeriger dingen. Hij dreigt als een volleerd lid van de toetjesmaffia. Eén keer in de week is dus vaak genoeg.

Tags: toetje