Zachtjes slopen

Het is alweer een maand geleden dat ons huis is afgebrand. Wat is er veel gebeurd in die maand! En wat een ongewone maand! Vandaag zijn ze begonnen met het slopen van ons huis. E. en ik waren er vanmorgen bij. Niet dat we iets konden doen, maar het voelde toch alsof we erbij moesten zijn. Het voelde een beetje alsof we ons huis lieten inslapen. Een vervelend moment, maar ook iets waar je niet onderuit komt. 

Ons huis is een belangrijk onderdeel geweest van ons leven.  Het heeft veel dingen met ons meegemaakt. Onze dochters werden in de voorkamer geboren. De een 's middags om een uur en de ander 's avonds om zeven uur. Het huis was er een stille getuige van. We hebben het 22 jaar geleden gekocht en het aangepast aan onze wensen. Het paste ons als een jas. Het weerspiegelde wie wij zijn en waren. Zo was ons huis. Maar dat is het nu dus al een maand niet meer. Het huis is door de brand ontzield. En dat went niet.

Zondag waren E. en ik er nog even om de schuur op te ruimen. De grijze lucht en aanhoudende regen onderstreepten de troosteloosheid van het huis. Binnen regende het net zo hard als buiten. Iedere keer hopen we er nog weer iets te vinden, maar steeds vinden we het niet. Het ligt er open en bloot voor vandalen die niet snappen dat wij in deze puinhoop nog steeds ons huis zien en die het niet behandelen met het respect dat het verdient. Maandag ging er ijskoud iemand het huis binnen om er koper te zoeken terwijl E. bezig was de schuur verder op te ruimen.

Dus is het goed zo. Ruim 117 jaar stond het er. Naar verwachting staat het er eind deze week niet meer. Zo snel gaat dat namelijk. De slopers waren vriendelijk. Ze lachen begripvol als ik zeg: "Willen jullie het zachtjes slopen?"

Vanmorgen arriveert de kraan

Vanavond ligt een deel van het voorhuis al plat

Geknakte fonteintjes

Voor oud en nieuw halen ze ze weg. Ik lees een bericht in het Dagblad. Mijn aandacht wordt getrokken door de foto van de vader van jonge baas, oude baas dus. Oude baas is namelijk de voorzitter van de winkeliersvereniging hier. Hij zit met een zorgelijk gezicht te kijken naast een geknakt lichtfonteintje. Ik had het zelf al gesignaleerd: het is treurig maar waar. Zaterdag lag het fonteintje voor de verfzaak er troosteloos bij. En maandag zag ik er eentje voor de Maxx liggen. De oogst van een feestelijk maar niet zo vredig weekend.

De fonteintjes kunnen niet weer gerepareerd worden, lees ik. Het zijn namelijk al oude fonteintjes. En nu wordt de een na de ander neergehaald. Het trieste gevolg is dat het vrolijke lichtsnoer dat ons tot consumeren moet verleiden nu ernstig wordt doorbroken. Er vallen zwarte gaten in het lichtsnoer langs ons winkelcentrum. En je zult als winkelier maar achter zo'n zwart gat zitten. Dan is de feestpret toch een stuk minder. Het is een treurige zaak, die de winkeliersvereniging tienduizend(en) euro's gaat kosten. Want zoveel kost een beetje feestverlichting, lees ik. Dit wordt opgetekend uit de mond van de man van de dierenwinkel, voorheen onze wasmachinereparateur. Nieuwe verlichting moet namelijk 'hufterproof' zijn. Dat is anno 2008 - bijna 2009- onontbeerlijk. En dat kost een paar centen.

Het is jammer dat er geen camerabewaking is in ons winkelcentrum. Want het is natuurlijk te gek voor woorden dat onze winkeliersvereniging moet opdraaien voor de nachtelijke pret van een aantal onverlaten. Ik zou er korte metten mee hebben. Onze kinderen vertellen altijd met smaak wat ik ze dan voorspiegel. "Als jullie zoiets zouden doen, dan zou ik jullie persoonlijk voor in de auto zetten en afleveren bij het politiebureau." En zo is het ook. Ik zou er geen seconde over twijfelen. Ik neem aan dat de ouders van de jongeren die zoiets doen er geen weet van hebben. Anders zou ik ze hetzelfde advies willen geven. Aangeven en dan iedere cent terug laten verdienen in de super. Dan bedenken ze zich wel twee keer voor ze weer zo'n fonteintje naar beneden halen. Alhoewel; je kunt je natuurlijk afvragen of het een straf is om voor niks bij onze fijne ruim gesorteerde super te werken.