Een toevalstreffer

Voor de kinderen is het nog altijd een van de favoriete vakantieverhalen. We reisden met ons nog jonge gezin naar Denemarken om daar twee weken in een huisje door te brengen. De reis verliep voorspoedig. Tot ik op de plek van bestemming de autodeur uit de auto trok. Stond ik daar met de deur in de hand. Ik schrijf het nog altijd toe aan metaalmoeheid. Voor de mannen van de plaatselijke garage was het een bron van vermaak. Ze stonden ons eerst serieus te woord. Daarna hoorden we ze achter gieren van het lachen. Ze konden ons nog niet helpen ook. We moesten een flink eind verderop naar een dealer. Die vertrok zijn gezicht niet: het kwam vaker voor. 

Flintstone 

In afwachting van de reparatie reden we met de deur aan de imperial vastgeknoopt. Gelukkig heeft E. fantastische knooptechnieken. Als we gingen rijden, ging het raam open en hield E. het handvat aan de buitenkant vast. De halve vakantie hebben we tot groot vermaak van onze kinderen als de familie Flintstone door Denemarken gecrosst.
In onze eigen garage noemen ze me sindsdien (en na nog een aantal andere kleine dingetjes) zonder schroom -en waar ik zelf bij ben- 'de sloper'. 

Bureaustoelhangen

Vandaag sta ik op het werk te praten met collega´s. Ik sta en hang een beetje over de rugleuning van een lege bureaustoel. Het is aan het eind van de werkdag en de fut is er een beetje uit. We zijn druk in gesprek als de rugleuning ineens losschiet. We nemen de schade op. "Volgens mij kun je 'm er zo weer opdrukken", zegt collega. Maar ondanks inspanningen van ons beiden, lukt het niet. Uiteindelijk gooien we de handdoek in de ring en bellen we ons facilitaire servicepunt. We beantwoorden vragen over het type stoel en het serienummer en nou is het wachten op een nieuwe stoel of een reparateur. 

Ik wil er verder maar een ding over zeggen: HET IS TOEVAL!

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

De luis in de pels van de Lidl

Tegenwoordig haal ik mijn boodschappen bij de Lidl. Ik kom nog wel in de Jumbo voor specifieke producten, maar de Lidl is nu mijn hoofdleverancier. En ik ben niet de enige die graag bij de Lidl komt. Vandaag lees ik in de Regiokrant, het plaatselijke huis-aan-huis-blad, dat de Lidl hier ter plaatse een van de succesvolste is van Noord Nederland. En wat gebeurt er als het goed gaat met de zaken? Precies, dan gaan ze verder groeien. Zo ook hier: de Lidl wil uitbreiden. Om dat mogelijk te maken zijn twee aanpalende panden opgekocht. Die gaan nu tegen de vlakte om ruimte te maken voor nieuwe parkeerplekken, zodat op de oude parkeerplekken een nieuw stukje Lidl kan worden gebouwd.

De bouw van het nieuwe Lidl-pand was niet onomstreden. De buurvrouw van het naastgelegen historische pand vroeg een sloopvergunning aan uit protest, omdat haar pand naar eigen zeggen geen cent meer waard was met dergelijke hoogbouw pal naast de deur. En inderdaad: het pand is hoog, heeft een donkere steen en de muur aan de onderzijde is blind. Het is niet om aan te zien. De welstandscommissie moet een vlaag van verstandsverbijstering hebben gehad toen ze deze plannen goedkeurde. Voor de inwoners van de gemeente is het goedkeuren van een dergelijke bouw een vreemde boodschap. Zo moest het aangezicht van ons nieuwe huis bijvoorbeeld lijken op ons oorspronkelijke huis. Er moest zelfs een baksteen worden overlegd om te kijken of ons huis niet 'te rood' zou worden. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de regels voor de Lidl een beetje zijn omgebogen. 

En volgens mij is dat nu weer aan de orde. Een van de af te breken gebouwen is namelijk een kantoorpand, een blokkendoos in Amsterdamse stijl, waarvan velen dachten dat het een gemeentelijk monument is. Dat blijkt niet het geval. Sterker nog: de Lidl mag het zomaar slopen, zonder een vergunning aan te vragen. Sinds vorig jaar is er namelijk nieuwe wetgeving, het zogenaamde Bouwbesluit. Als een bouwwerk voldoet aan bepaalde criteria is een melding van sloop bij de gemeente voldoende. Als de gemeente de melding accepteert kan de sloop beginnen. Is het bewuste pand een bouwval? Nee, absoluut niet. Aan welke criteria het dan wel voldoet wordt niet duidelijk. Een zoektocht op de website van de gemeente helpt me ook niet verder op weg. De sloopvergunning van de buurvrouw werd overigens afgewezen. Blijkbaar voldeed haar woning niet aan de criteria in het Bouwbesluit.

Al met al is de boodschap duidelijk: ruim baan voor de Lidl. Slechts een luis in de pels houdt een ongebreidelde groei van de Lidl tegen. Een kleine middenstander erfde de naast de Lidl gelegen textielzaak van haar ouders en woont er zelf boven. De Lidl heeft haar al verschillende malen een bod gedaan, maar tot nu toe weigert ze. Ik sprak haar er een tijd geleden over: "Ik kan nooit goedkoper zaken doen dan hier. Waarom zou ik dan verkassen?" zei ze. Dus weigert ze. En daar kan niemand iets aan doen. Ook de gemeente niet. 

Zachtjes slopen

Het is alweer een maand geleden dat ons huis is afgebrand. Wat is er veel gebeurd in die maand! En wat een ongewone maand! Vandaag zijn ze begonnen met het slopen van ons huis. E. en ik waren er vanmorgen bij. Niet dat we iets konden doen, maar het voelde toch alsof we erbij moesten zijn. Het voelde een beetje alsof we ons huis lieten inslapen. Een vervelend moment, maar ook iets waar je niet onderuit komt. 

Ons huis is een belangrijk onderdeel geweest van ons leven.  Het heeft veel dingen met ons meegemaakt. Onze dochters werden in de voorkamer geboren. De een 's middags om een uur en de ander 's avonds om zeven uur. Het huis was er een stille getuige van. We hebben het 22 jaar geleden gekocht en het aangepast aan onze wensen. Het paste ons als een jas. Het weerspiegelde wie wij zijn en waren. Zo was ons huis. Maar dat is het nu dus al een maand niet meer. Het huis is door de brand ontzield. En dat went niet.

Zondag waren E. en ik er nog even om de schuur op te ruimen. De grijze lucht en aanhoudende regen onderstreepten de troosteloosheid van het huis. Binnen regende het net zo hard als buiten. Iedere keer hopen we er nog weer iets te vinden, maar steeds vinden we het niet. Het ligt er open en bloot voor vandalen die niet snappen dat wij in deze puinhoop nog steeds ons huis zien en die het niet behandelen met het respect dat het verdient. Maandag ging er ijskoud iemand het huis binnen om er koper te zoeken terwijl E. bezig was de schuur verder op te ruimen.

Dus is het goed zo. Ruim 117 jaar stond het er. Naar verwachting staat het er eind deze week niet meer. Zo snel gaat dat namelijk. De slopers waren vriendelijk. Ze lachen begripvol als ik zeg: "Willen jullie het zachtjes slopen?"

Vanmorgen arriveert de kraan

Vanavond ligt een deel van het voorhuis al plat