100%

Boezemvriendin en ik reden jarenlang samen naar het werk. We reden er rustig heen en vaak zaten we nadat we waren gearriveerd nog even na te praten in de auto. Ooit tikte iemand ongerust op de beslagen ramen. Er was niets aan de hand, maar wij waren gewoon nog niet uitgepraat. 

Hoe is dat nou voor jou?

De laatste jaren zaten we op het werk samen op een kamer. Tijdens en na corona zagen we elkaar niet dagelijks, maar we spraken elkaar wel bijna iedere dag omdat we veel samenwerkten. Maar inmiddels is boezemvriendin met pensioen. Dus dat was even wennen. Iedereen vraagt me ook: "Hoe is dat nou voor jou?". We redden ons. We appen veel en vandaag hebben we afgesproken. Twee weken geleden ging het niet door, want toen was boezemvriendin ziek. Maar vandaag voelen we ons 100%. 

Even bijpraten

Het is even geleden dat we elkaar live zagen. We blijken dan ook een hele dag nodig te hebben om bij te praten. We gaan ondertussen op tour. We doen een rondje kringlopen op voor mij bekende grond: Daam*. Ik ging er naar school en mijn schoonouders woonden er tot aan hun dood. Onderweg zien we dat er overal wordt gesloopt of gebouwd. Het is een beetje een De aarde beeft-ritje.  

Scoren

We doen drie kringlopen aan: ik ben op zoek naar een oefenstofje om de hockers opnieuw te bekleden. Ik vind een donkerblauwe keperstof voor €3,50. Genoeg om beide hockers te bekleden, denk ik. Ik zie ook nog een mooie dekenkist, maar die vind ik te duur. In een andere kringloop scoor ik twee kleine olielampjes** en een heel klein tegeltje met een prachtige tekening. Boezemvriendin ziet ook veel mooie spullen, maar ze houdt zich in. Ze gaat binnenkort verhuizen en is juist aan het ontspullen. Maar we spreken direct af dat we nog een keer teruggaan als ze is verhuisd. Dan hoeft zij zich ook niet meer in te houden.

Geld verdienen

Als ik thuiskom, bekijk ik mijn aankopen tevreden: "Ik heb weer heel veel geld verdiend vandaag.", zeg ik tegen E. Tevreden show ik mijn aankopen. "Het is toch geen geld". E. antwoordt met een oneliner die ik zelf ook graag gebruik: "Als je niks koopt heb je 100% korting." Maar die vlieger ging vandaag dus niet op.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

*Appingedam

** Ik had een lange tijd een zwak voor olielampjes. Nu ben ik in de ban van de puddingvormen, ook al eten we eigenlijk geen pudding. Ik stuur een foto van de olielampjes naar de oudste, mijn vaste kringloopmaatje: "Ik heb een terugval", app ik haar.

De soundtrack bij de blog is: 

...en ik kom niet weer terug

'Boring'

Het is een voorrecht als je met je boezemvriendin samenwerkt. We hebben ieder zo ons eigen taak- en aandachtsgebied, maar een aantal klussen doen we samen. En dat werkt als een tierelier. We hebben aan een half woord genoeg en omdat we ook veel lol hebben samen doen we energie op voor andere klussen. Beter kan het niet en het is zeer efficiënt bovendien. Ik werk op het werk met niemand sneller.

Een half woord 

Dat we aan een half woord genoeg hebben, heeft een aantal oorzaken. Ten eerste sporen wij (in meer opzichten hoor) en ten tweede hebben we natuurlijk een lange geschiedenis. Veel ervaringen uit het verleden zijn verhalen geworden. En sommige verhalen herhalen we zo vaak, dat we maar een paar woorden nodig hebben.

Boring

Dat verzamelen van gezamenlijke verhalen gaat maar door. Zo waren we een tijdje geleden in Utrecht bij een bijeenkomst waar we hoge verwachtingen van hadden. Jammer genoeg werden die verwachtingen niet waargemaakt. Het was -zoals mijn jongste graag zegt- boring. Te boring naar mijn zin. Op een gegeven moment had ik het eigenlijk wel gezien. De middag liep ten einde en mijn geduld was op. Discreet fluister ik boezemvriendin in het oor: Ik ga naar de wc en ik kom niet weer terug. Ze verpest mijn stille aftocht nog bijna door in de lach te schieten.

Laatst appte ik haar: Misschien ga ik nog wel even naar de wc waarop ze antwoordt: Hahahaha. 

HALLO HOE doe je?

HALLO HOE doe je?, luidt het berichtje op mijn skype account. Het is een berichtje van ene James Mattis. Hij wil vrienden met me worden. Ik ken James Mattis natuurlijk helemaal niet. "Hoe komt zo iemand nou bij mij terecht?, vraag ik de kinderen. "Dan bekijken ze je foto", zegt de jongste. De oudste heeft nog een andere optie: "Of ze typen gewoon een letter." Op facebook kreeg ik een uitnodiging van ene Hany Kamel. Hany heeft nog maar vier vrienden en wil ook vrienden met mij worden. Ik ken Hany verder niet. Vrienden worden zit er dus niet in.

Vanmorgen hoorde ik op de radio een interview met de hoofdredacteur van het blad Psychologie. In dat interview komt naar voren dat de meeste mensen geen realistisch zelfbeeld hebben. Mensen denken van zichzelf dat ze leuker, knapper, aardiger en slimmer zijn dan ze echt zijn. Klinisch depressieve mensen hebben het meest realistische beeld van zichzelf. En daar word je dan niet echt blij van.

Ik ben duidelijk niet depressief. Ik ga ervan uit dat dit soort vriendschapsverzoeken van wildvreemden te maken hebben met mijn goede looks en leuke positieve uitstraling. Maar dat is natuurlijk niet het geval. Hoogstwaarschijnlijk is het pure willekeur of  wanhoop.