Het vuur is gulzig

De jongen die in Leeuwarden bij de brand is omgekomen zat in een hoekje met een handdoek over zijn hoofd. In de hoop en met het volste vertrouwen dat hij op tijd gered zou worden. Jammer genoeg gebeurde dat niet. Het vuur is namelijk sneller dan de brandweer. Hoe snel ze ook zijn, hoe hard ze hun best ook doen, het vuur is sneller.

Ik kan me zo voorstellen hoe hij daar gezeten heeft; je gelooft namelijk niet dat het vuur zo snel is. En aan de andere kant kan ik het me niet voorstellen; het moet vreselijk zijn geweest om op zo'n moment te moeten afwachten in plaats van te handelen. Voor hem was er blijkbaar geen uitweg en het enige wat hij kon doen was met een handdoek over zijn hoofd gaan zitten om verstikking door rook tegen te gaan. 

"Als je het vuur kunt horen, moet je maken dat je wegkomt"  zei een speciale brandrechercheur tegen ons.  Hij legde ons uit dat het vuur dan al heel veel zuurstof gebruikt. Het was een advies achteraf tegen ons, de overlevers. Hij zei het omdat E.  het vuur nog heeft geprobeerd te blussen. Hij verbrandde zijn voeten bij die poging, maar overleefde het wel. Wij kwamen er allemaal zonder kleerscheuren af. We hebben heel veel mazzel gehad. Los van alle ellende die je ervan hebt, is dat de enige conclusie die je kunt trekken. Het vuur heeft ons niet opgevreten. 

We leven nog alle dagen met de gevolgen van de brand. Het vuur zelf houdt me niet zo bezig, maar als ik dit soort berichten hoor, zie ik het weer voor me, dan voel ik de hitte die er vanaf komt en hoor ik het droge slurpende geluid. En dan prijs ik me gelukkig: we hebben het overleefd. Dat had ik die jongen ook zo gegund. Hij had zijn hele leven nog voor zich.

Het is de band met spullen die je mist

Ik verdiep me op dit moment in keukens. Deze week heb ik verschillende brochures aangevraagd en gisteren heb ik de bieb geplunderd. Vandaag heb ik alles binnen, dus tijd voor zelfstudie. Wat wil ik wel en wat wil ik niet? En correspondeert dat dan een beetje met wat E. wel en niet wil?

Ik ben druk bezig met het doornemen van allerlei bladen en catalogi als E. de weekendbijlage van de NRC naar me toeschuift. Hij ligt er eventjes voor ik eraan toekom. En dan zie ik de titel van het artikel waarop E. de weekendbijlage heeft opengeslagen. Na de brand blijf je alleen zelf over. Bij het artikel een foto van een stel dat op een grote hoop stenen staat. Erachter staat een kraan. Het stel dat geïnterviewd wordt verloor ook alles door brand. Er zitten hele herkenbare fragmenten in het artikel. Het verloop van de brand, de enorme snelheid waarmee de brand toeslaat, het slurpende geluid van het gretige vuur, de heimwee naar huis en het langzaam dagende besef wat het betekent dat je alles kwijt bent. Een uitspraak raakt me: "Van spullen is het niet zo erg dat ze weg zijn. Het is de band met de spullen die je mist." En dat klopt.

Verder lijken deze mensen er slechter aan toe te zijn: direct na de brand sliepen ze slecht - en nog, ze konden geen mensen om zich heen verdragen, konden niet lang in een winkel zijn en nog steeds zijn er slechte dagen met verdriet. Hoe het kan dat het voor ons een minder groot trauma is, dat weet ik niet: wij hebben allemaal de draad direct weer opgepakt en dat lukte goed. Misschien maakt het verschil dat zij een kat hebben verloren, een levend wezen. Natuurlijk hebben wij ook verdriet gehad - en nog, maar we zijn er niet door overspoeld. De heimwee is sterker dan het verdriet. En gelukkig - gelukkig, is het voor ons geen probleem om langdurig in een winkel zijn. We hebben namelijk in de afgelopen drie maanden meer gewinkeld dan in de drie jaar daarvoor.

Er is leven na de brand. Sterker nog: het leven is mooi, ook na de brand.