De geschiedenis begint bij ons

Vandaag waren E. en ik even in ons nieuwe huis. In augustus hopen we te kunnen verhuizen. Gisteren zijn de luxaflex, de rolgordijnen en de plissédingetjes geplaatst. Ziet er superstrak uit! Helaas liggen de vloeren er nog niet in. Om de haverklap komt er iemand meten met steeds hetzelfde resultaat: nog te vochtig. De verwarming is inmiddels al flink opgestookt. Tropische temperaturen dus. Maar goed: de vloer moet nog gelegd worden en dat betekent schuren, nog eens schuren en nog eens schuren. En dus ook: stof! Het zou jammer zijn als dat op onze nieuwe superstrakke raambekleding neer zou dalen. Dus hebben we ze vanmiddag afgeplakt. En nu kan er dan geschuurd worden, liever nog gisteren dan vandaag.

Het is toch vreemd om zo rond te lopen in zo'n nieuw huis. Niemand heeft er nog zijn sporen in nagelaten. Alles is nieuw. Het huis heeft nog absoluut geen geschiedenis, als je tenminste de voorgeschiedenis niet meetelt. Wij zullen de eersten zijn die geschiedenis gaan schrijven in dat huis. De eerste sporen in het huis zullen onze sporen zijn. Na ons zullen er anderen komen, want het is een sterk en solide huis gebouwd om generaties te huisvesten. Dus die zullen komen: generatie na generatie zullen ze hun sporen in het huis nalaten. Dat is heel bijzonder. En nog veel bijzonderder is dat wij de eersten zullen zijn. De geschiedenis begint bij ons. 

De bouwvakker in mij

Vanmorgen gaan E. en ik even langs de bouw, of zoals we hier in huis op z'n goed Veenkoloniaals zeggen: de bôh. Er viel namelijk wel wat te kijken op de bôh. De metselaars begonnen gisteren met grote blokken de binnenmuren te metselen. En dat schiet lekker op. Vanmorgen kwamen ze bovendien de langverwachte bouwstroom aansluiten en er is nu ook voorzien in een wateraansluiting. Het was er dus een drukte van belang. Zo zien wij dat graag. E. en ik maken gauw een aantal foto's en stappen dan weer in de auto. We moeten namelijk verder voor een afspraak met een sanitairleverancier. Voor deze week staan daarvoor twee afspraken op het programma.

"Dat lijkt me hartstikke leuk werk, metselen", zeg ik als we in de auto zitten. "net als stukadoren. Heb jij dat ook niet E.?" Ambachtelijk werk spreekt mij sowieso aan. E. wordt minder warm van metselen. "Nee metselen niet, meubels maken misschien", zegt hij. En inderdaad, dat is ook leuk en hij kan het bovendien. Dat heeft hij in het verleden al laten zien. Vind ik ook leuk, maar ik heb echt een zwak voor specie. Een afwijking? "Het zal de bouwvakker in mij zijn", zeg ik tegen E. 

Verder gaan

Iedere dag gebeurt er wel iets op  de bouwplaats waar ons nieuwe huis gaat verrijzen. Het zou van mij natuurlijk nog sneller mogen gaan. Het huis wordt vast erg mooi. We zijn druk bezig met het kiezen van een keuken en denken na over de badkamer. Alles zal nieuw zijn in het nieuwe huis, alles volgens de laatste inzichten. En dat is fijn... maar wat zou ik graag ons oude huis weer terug hebben.

Het gemis kan worden opgeroepen door een kleinigheid. Zo zie ik vandaag dat onze jongste de foto voor haar twitterprofiel in onze oude woonkamer heeft genomen. Ze zat voor de boekenkast met links en rechts het invallende licht van de grote ramen. Ik vang net nog een glimp op van de vensterbanken. Ik mis die vensterbanken. Ze waren groot genoeg om in te zitten. We hadden extra planken -precies op maat- waarmee we de vensterbanken op konden hogen. Er waren perioden dat we die planken gebruikten. Het risico was dat de onderste nis onder de plank dan een rommelige plek werd. Dan haalde ik die planken er weer uit.  Ik mis ook onze schoorsteenmantel, het mooie houtsnijwerk dat ik in een warme kleur antracietgrijs had geschilderd. Ik mis de plankenvloer, ik mis het licht dat ons door de vele ramen overal omringde. Ik mis zelfs de kleine mankementen die nou eenmaal horen bij een oud huis, hoezeer we alles ook hadden opgeknapt. Ik mis de trap, de draai die hij maakte en de perfecte afstand tussen de traptreden. Ik mis dat allemaal en nog veel meer. Iedere dag. En tegelijk laat ik het iedere dag verder achter me. 

Het Gat van Sappemeer is niet meer

Gisteren is een belangrijke stap gezet bij de bouw van ons huis. De vloeren zijn gelegd. Dat betekent dat de stenen nu kunnen worden afgeleverd en dat het binnenkort de lucht in gaat met ons huis. Ik kan niet wachten! Een collega, die ook woonachtig is in Sappemeer, mailde me deze week al: "Het "Gat van Sappemeer" wordt weer gevuld! Gefeliciteerd!" Het is inderdaad geweldig dat het nu zover is. 

 

Het is de band met spullen die je mist

Ik verdiep me op dit moment in keukens. Deze week heb ik verschillende brochures aangevraagd en gisteren heb ik de bieb geplunderd. Vandaag heb ik alles binnen, dus tijd voor zelfstudie. Wat wil ik wel en wat wil ik niet? En correspondeert dat dan een beetje met wat E. wel en niet wil?

Ik ben druk bezig met het doornemen van allerlei bladen en catalogi als E. de weekendbijlage van de NRC naar me toeschuift. Hij ligt er eventjes voor ik eraan toekom. En dan zie ik de titel van het artikel waarop E. de weekendbijlage heeft opengeslagen. Na de brand blijf je alleen zelf over. Bij het artikel een foto van een stel dat op een grote hoop stenen staat. Erachter staat een kraan. Het stel dat geïnterviewd wordt verloor ook alles door brand. Er zitten hele herkenbare fragmenten in het artikel. Het verloop van de brand, de enorme snelheid waarmee de brand toeslaat, het slurpende geluid van het gretige vuur, de heimwee naar huis en het langzaam dagende besef wat het betekent dat je alles kwijt bent. Een uitspraak raakt me: "Van spullen is het niet zo erg dat ze weg zijn. Het is de band met de spullen die je mist." En dat klopt.

Verder lijken deze mensen er slechter aan toe te zijn: direct na de brand sliepen ze slecht - en nog, ze konden geen mensen om zich heen verdragen, konden niet lang in een winkel zijn en nog steeds zijn er slechte dagen met verdriet. Hoe het kan dat het voor ons een minder groot trauma is, dat weet ik niet: wij hebben allemaal de draad direct weer opgepakt en dat lukte goed. Misschien maakt het verschil dat zij een kat hebben verloren, een levend wezen. Natuurlijk hebben wij ook verdriet gehad - en nog, maar we zijn er niet door overspoeld. De heimwee is sterker dan het verdriet. En gelukkig - gelukkig, is het voor ons geen probleem om langdurig in een winkel zijn. We hebben namelijk in de afgelopen drie maanden meer gewinkeld dan in de drie jaar daarvoor.

Er is leven na de brand. Sterker nog: het leven is mooi, ook na de brand.

Hoe bevalt het?

Iedere keer als we in het winkelcentrum komen, zijn er mensen die ons aanspreken over wat ons is overkomen. Vanmiddag ben ik met E. op pad. In een super waar we doorgaans niet komen, worden we aangesproken door mensen die hier in de buurt wonen. Vroeger woonden ze in een straat niet zo heel ver van ons oude huis.

"Hoe bevalt het?", vragen ze. "Het is een mooie rustige buurt, maar we hebben er natuurlijk niet zelf voor gekozen", zeg ik. "Wij horen op onze eigen plek". De vorige bewoners waren terughoudend met het geven van informatie over de buurt. Ik heb de verhuurder destijds nog gebeld om te vragen of er bijzonderheden te melden waren over de buurt. En ook de vorige bewoners heb ik op de man af gevraagd: "Is er iets waarom we hier niet zouden moeten gaan wonen?" Niet echt, zo bleek, alleen waren de mensen 'erg op zichzelf', vertelden ze. Dat is niet iets wat wij erg vonden. Ook bij ons oude huis liepen we in de buurt de deur niet plat bij de buren. We wonen hier bovendien tijdelijk en zijn niet uit op het maken van vrienden of het samen kijken van voetbalwedstrijden van het Nederlands elftal.

Maar goed, toen we hier aankwamen, leek het de jongste en mij een aardig idee om ons in de buurt even voor te stellen - met wisselend succes. En vorige week constateerden de oudste en ik al toen we even in de tuin aan de slag waren, dat er toch een groot verschil is. Bij ons oude huis zouden we aangesproken zijn door wildvreemden. Hier zijn er amper voorbijgangers en als ze er zijn, dan groeten ze zelfs lang niet altijd.

Als ik vanmiddag aan het stel in de super vertel over het voorstellen hier in de buurt, dan barsten ze in lachen uit. "Nee, dat is niet gebruikelijk". De man verwoordt het heel treffend. "Waar we vroeger woonden ging het zo: als iemand in de buurt met een aanhangwagen met zand de straat in kwam rijden, dan hielp de hele buurt om die kar leeg te maken. Een kratje bier erbij... Als ik hier met een aanhangwagen zand aan kom rijden, dan zit iedereen te kijken hoe ik die kar leegkrui." En, zo erkent hij: dat heeft voor- en nadelen. Volgens hem is het typisch voor een nieuwbouwbuurt. Dat zal het dan zijn.