Verder gaan

Iedere dag gebeurt er wel iets op  de bouwplaats waar ons nieuwe huis gaat verrijzen. Het zou van mij natuurlijk nog sneller mogen gaan. Het huis wordt vast erg mooi. We zijn druk bezig met het kiezen van een keuken en denken na over de badkamer. Alles zal nieuw zijn in het nieuwe huis, alles volgens de laatste inzichten. En dat is fijn... maar wat zou ik graag ons oude huis weer terug hebben.

Het gemis kan worden opgeroepen door een kleinigheid. Zo zie ik vandaag dat onze jongste de foto voor haar twitterprofiel in onze oude woonkamer heeft genomen. Ze zat voor de boekenkast met links en rechts het invallende licht van de grote ramen. Ik vang net nog een glimp op van de vensterbanken. Ik mis die vensterbanken. Ze waren groot genoeg om in te zitten. We hadden extra planken -precies op maat- waarmee we de vensterbanken op konden hogen. Er waren perioden dat we die planken gebruikten. Het risico was dat de onderste nis onder de plank dan een rommelige plek werd. Dan haalde ik die planken er weer uit.  Ik mis ook onze schoorsteenmantel, het mooie houtsnijwerk dat ik in een warme kleur antracietgrijs had geschilderd. Ik mis de plankenvloer, ik mis het licht dat ons door de vele ramen overal omringde. Ik mis zelfs de kleine mankementen die nou eenmaal horen bij een oud huis, hoezeer we alles ook hadden opgeknapt. Ik mis de trap, de draai die hij maakte en de perfecte afstand tussen de traptreden. Ik mis dat allemaal en nog veel meer. Iedere dag. En tegelijk laat ik het iedere dag verder achter me. 

Het is de band met spullen die je mist

Ik verdiep me op dit moment in keukens. Deze week heb ik verschillende brochures aangevraagd en gisteren heb ik de bieb geplunderd. Vandaag heb ik alles binnen, dus tijd voor zelfstudie. Wat wil ik wel en wat wil ik niet? En correspondeert dat dan een beetje met wat E. wel en niet wil?

Ik ben druk bezig met het doornemen van allerlei bladen en catalogi als E. de weekendbijlage van de NRC naar me toeschuift. Hij ligt er eventjes voor ik eraan toekom. En dan zie ik de titel van het artikel waarop E. de weekendbijlage heeft opengeslagen. Na de brand blijf je alleen zelf over. Bij het artikel een foto van een stel dat op een grote hoop stenen staat. Erachter staat een kraan. Het stel dat geïnterviewd wordt verloor ook alles door brand. Er zitten hele herkenbare fragmenten in het artikel. Het verloop van de brand, de enorme snelheid waarmee de brand toeslaat, het slurpende geluid van het gretige vuur, de heimwee naar huis en het langzaam dagende besef wat het betekent dat je alles kwijt bent. Een uitspraak raakt me: "Van spullen is het niet zo erg dat ze weg zijn. Het is de band met de spullen die je mist." En dat klopt.

Verder lijken deze mensen er slechter aan toe te zijn: direct na de brand sliepen ze slecht - en nog, ze konden geen mensen om zich heen verdragen, konden niet lang in een winkel zijn en nog steeds zijn er slechte dagen met verdriet. Hoe het kan dat het voor ons een minder groot trauma is, dat weet ik niet: wij hebben allemaal de draad direct weer opgepakt en dat lukte goed. Misschien maakt het verschil dat zij een kat hebben verloren, een levend wezen. Natuurlijk hebben wij ook verdriet gehad - en nog, maar we zijn er niet door overspoeld. De heimwee is sterker dan het verdriet. En gelukkig - gelukkig, is het voor ons geen probleem om langdurig in een winkel zijn. We hebben namelijk in de afgelopen drie maanden meer gewinkeld dan in de drie jaar daarvoor.

Er is leven na de brand. Sterker nog: het leven is mooi, ook na de brand.

Thuiskomen

Een van de mooiste momenten van de vakantie is het weer naar huis gaan. Voor mij in ieder geval wel. Ik vind het heerlijk om weg te gaan. Ik verbeeld me dat ik dat ook nodig heb om alles los te kunnen laten. Ik geniet van alles wat we onderweg zien en beleven. Ik geniet van het samenzijn als gezin. Maar het zou niets voor mij zijn om eindeloos van huis te zijn. Voor mij moet er ook weer een eind aan de vakantie komen. Dat komt omdat ik wortel, ik hecht me aan thuis.

Vroeger wilde ik helemaal niet van huis. Ik wilde gewoon thuis blijven, bij mijn vader en moeder. In de vakanties vroegen tantes me altijd of ik ook nog eens kwam logeren. Ik vreesde die vraag altijd. Het antwoord was altijd hetzelfde: nee. Ik vond het altijd een beetje vervelend om te zeggen, want het betekende niet dat ik ze niet aardig vond. Ik wou gewoon niet van huis.

Zo ben ik verschillende schoolreizen met zonnebril op vertrokken. Ik zag er vreselijk tegenop, maar ik ging wel. Later is het minder geworden. Toen zag ik ook de aardigheid van het wegzijn wel in. Maar de drang naar huis is altijd gebleven. Tot op de dag van vandaag. De regen van de laatste dagen heeft ons iets eerder dan gepland weer naar huis gedreven. Want in Denemarken heb je wel fijne gemeenschapsruimtes om droog te kunnen zitten, maar geen gemeenschapsruimte kan op tegen die van onszelf. Weer thuis: heerlijk!

Fantastig toch

Je ziet het aankomen, maar toch verrast het je: je kinderen worden groot. Het hoort erbij. Het vervult je met trots. Je ziet hoe ze zelf hun weg in de wereld beginnen te zoeken. In zekere zin omarm je het ook: hun zelfstandigheid geeft jou weer meer ruimte. Daar ben je blij om. Je groeit samen met ze. Je ontgroeit het klein zijn.

Maar zo af en toe slaat de heimwee toe: naar de grenzeloze intimiteit die er was toen ze klein waren. Naar het op je kruipen, naar onbevangen omhelzingen, naar natte kusjes, naar hun geur, naar het grenzeloze. Naar de tijd dat je hun hele wereld was.

Dit nummer van Eva de Roovere roept die sfeer van intimiteit bij me op. De video is niet geweldig,  maar het liedje is dat wel: Fantastig toch van Eva de Roovere. Mijn boezemvriendin stuurde me deze video via YouTube. Ze kocht zelf een tijdje geleden de cd van Eva de Roovere.

Kleine kinderen, grote kinderen: Fantastig toch?