Kleine medische ingrepen

"Dat had ik ook best even kunnen doen", zeg ik. Collega is naar de huisarts om zijn oren uit te laten spuiten. Er wordt met smart op hem gewacht voor een vergadering. De baas is er ook bij. "Dat is nou net zo'n kleine medische ingreep die ik heel goed uit kan voeren." vertel ik mijn collega's vol zelfvertrouwen."Ja, dan hebben ze het steeds over de hoge kosten in de gezondheidszorg", zegt de baas, "ze zouden jou gewoon een of ander kitje moeten geven en dan kon je daar in die nieuwe wijk van jou goed werk doen.* Dat scheelt weer in het huisartsbezoek." Gestimuleerd door een aantal toehoorders vervolgt hij: "Ze heeft ook zo'n speciale bril". Hij doelt op de oranje veiligheidsbril die ik ooit gratis bij een bouwmarkt kreeg voor een evenement waarbij de verwachtingen rond Oranje hooggespannen waren.

Oranje bril

De bril gebruikte ik -destijds geïnspireerd door de ziekenhuisserie ER- thuis toen de kinderen nog klein waren om bijvoorbeeld pleisters te plakken. De show die ik opvoerde leidde ze dan enigszins af van de verwonding. Het leuke van kleine kinderen is dat die niks raar vinden. Ze vonden het dus ook heel gewoon dat ik pleisters plakte met een oranje bril op, maar het leidde toch wel eens tot vreemde situaties. Zo was er ooit eens een gelegenheid waarbij een van de kinderen de oranje bril als kleuter mee naar school nam. Juf vertelde me later dat ze had gezegd: "Die bril moet wel weer mee naar huis hoor juf, want die heeft mijn moeder nodig om ziekenhuisje te spelen."

*als gevolg van onze brand wonen we tijdelijk even verderop in een nieuwe wijk.

Ongeduld

Regelmatig neemt E. een film mee van de bieb. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen: met wisselend succes. Vanavond zaten we paraat voor de Scandinavische film O'Horten. Wat mij betreft geen succes; na drie minuten verveelde ik me al dood. Te weinig tempo, geen spanning en te weinig actie naar mijn smaak.

Maar ik ben dan ook een fan van ziekenhuisseries waar in korte tijd onwaarschijnlijk veel gebeurt. Ooit shockeerde ik een inmiddels gepensioneerde collega met mijn imitatie van het introfilmpje van mijn destijds favoriete ziekenhuisserie ER. Ik rende het kantoor binnen, kroop op mijn knieën op het bureau en gaf een denkbeeldige reanimatie ten beste. Mijn collega is nooit meer helemaal over die imitatie heen gekomen. En dat was alleen nog maar wat er in de eerste seconden gebeurde. In drie minuten was er iemand van de dood gered, hadden we minstens een amputatie gezien, waren ingewanden weer op hun plek gestopt, was een relatie gestart of verbroken en was er een sluimerend personeelsconflict de kop ingedrukt. Voor alle duidelijkheid: het was niet of het een of het ander, maar alles tegelijk. En dan waren er nog tweeënveertig minuten over waarin allerlei andere miraculeuze medische kwesties en relatieperikelen de revue passeerden. Inmiddels kijk ik niet meer naar ER omdat dat me ook verveelt, ik vind het tempo te laag. Tegenwoordig is Grey's Anatomy mijn favoriete ziekenhuisserie.

Sinds ik de veertig ben gepasseerd, lijkt het of mijn geduld steeds verder afneemt. Ik had verwacht dat je naarmate je ouder wordt steeds geduldiger wordt, maar bij mij is dat niet het geval. Als ik niet direct word gegrepen door een film, boek, televisieserie of muziek, dan leg ik het aan de kant. Zo zal er door mijn ongeduld ook veel moois voor mij verloren gaan. Gelukkig blijft er nog genoeg over.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.