Vijf ballen

"Ik durf het bijna niet te zeggen." E. leest de NRC. Ik weet niet wat ik moet verwachten. Het onvoorstelbare gebeurt al. Maar dit had ik zeker niet verwacht. "Die Zweiflers krijgen vier ballen van de NRC." De NRC recenseert film en tv aan de hand van een ballensysteem. Vijf ballen is het maximum.

In de  greep

E. en ik kijken naar Die Zweiflers (nadat ik B&B vol liefde heb gekeken natuurlijk) en ik vind het geweldig. De serie gaat over een Joodse familie in hedendaags Duitsland. De onderlinge relaties, de manipulatie, de strijd rond de identiteit, de diepe sporen die de Tweede Wereldoorlog heeft getrokken, het onbegrip, de generatiekloof allemaal vervat in een tragisch-komische mix. Jammer genoeg zijn er maar 6 afleveringen. Als het iedere dag op TV zou zijn, zou ik iedere dag kijken. Ik ben in de greep van Die Zweiflers. Het krijgt van mij vijf ballen.

Van slag

Ik ben het dus eigenlijk met de recensent van de NRC eens. En daar zit het probleem. Dat gebeurt namelijk nooit. Als de NRC komt met een waardering van een of geen bal, dan weet ik bijna zeker dat het een 'must see' is. De recensies in de NRC vind ik vaak elitair, bestemd voor de culturele elite. En daar wil ik niet bij horen. Dus geen ballen bij de NRC is voor mij een dikke vette aanbeveling. Dat is mijn kompas. Dus nu is mijn kompas van slag. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Jitlik is niet likker

Ik ben in de ban van het Nieuw-Zeelandse accent. We kijken naar de serie Brokenwood Mysteries. En daar viel me op dat ze de e uitspreken als een i. Brokenwood Mysteries is zoals de naam al doet vermoeden een ditictivesirie. De e vervangen door de i blijkt ook in het Nederlands goed te werken.* Ik pas het te pas en te onpas toe.

Hersteldagen 

Laatst zag ik ergens dat mensen die in het weekend veel langer uitslapen dezelfde verschijnselen krijgen als wanneer je jetlag hebt. Voor ieder uur dat je langer slaapt, moet je een hersteldag rekenen. Dus als je normaal om 6 uur opstaat en je slaapt in het weekend uit tot 10 uur, dan ben je bijna de hele week bezig om weer in je ritme te komen. "Weet je dat je dan jitlik krijgt?" vraag ik aan E. Hij snapt onmiddellijk wat ik bedoel, maar hij wist het niet. Het overkomt ons trouwens ook niet. Daar zorgen we wel voor. In het weekend staan we -om maximaal van het weekend te genieten- ook vroeg op. Want zoals wij het hier nu zeggen: Jitlik is niet likker.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

* In het Gronings overigens ook. 'Ik wor der bikòf van', zegt E. Van mij natuurlijk.

Planeet B&B vol liefde

Mijn moeder en mijn zusje keken jarenlang the Bold and the beautiful. Ze leefden erg met iedereen mee. Mijn vader dacht zelfs eens dat er een bekende was overleden toen hij ze hoorde praten. Je zou dus zeggen dat mijn moeder het snapt als haar zusje C. en ik praten over B&B vol liefde. C. en ik leven namelijk erg mee met de mensen van B&B vol liefde. Wij bevinden ons op planeet B&B vol liefde. Mijn moeder duidelijk niet. 

Heerlijk mens

C. vindt Debbie -net als ik en de rest van Nederland- een heerlijk mens. Het is onze favoriet. Debbie is net zo oud als ik. Dus ik kijk met extra belangstelling naar de kandidaten die op haar pad worden gestuurd. "Als ik ze vergelijk met E. vind ik ze allemaal zo oud", zeg ik. Alhoewel ik moet toegeven dat Paul wel een leuke man is. Ik hoop dat daar iets ontstaat. 

Persoonlijke verzorging

"Wat vind je van Bram?", vraagt C. Bram lijkt tot zover een aardige jongen. Dat is meer dan je van de andere deelnemende mannelijke B&B-houders kunt zeggen. Dat zijn griezels, aanstellers, ongelikte beren of een combinatie daarvan. Maar voor mij is het een afknapper dat ik bij Bram te weinig tekenen van persoonlijke verzorging zie. Met name het gegraai in de schapenvacht van de ram Abbas en in die van zijn hond Doggo staan me tegen. Voor Bram namelijk geen oppervlakkig aaitje; hij gaat er vol in. Iedereen die wel eens een schapenvachtje of een nieuwe schapenwollen trui heeft gehad kent de geur. Dat is niet eentje die je constant in je neus wilt. 

Gillend gek

De woonomgeving van Bram zou mij ook helemaal niet aanspreken. Ik zou binnen een dag gillend gek worden van al die naaldbomen. Je ziet namelijk niks. Alleen naaldbomen. En zoals zijn -inmiddels afgevoerde- gast Yamie-Lee zegt, dat trek ik echt niet. Als echte Groningse wil ik ver kunnen kijken. Dat is zo diep in de genen verankerd dat het zelfs overerft. De oudste zat nog in een autostoeltje toen ze "Weg, weg!" riep naar de bomen langs de kant van de weg.

Nog een week op planeet B&B vol liefde en dan landen we weer op aarde.  

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Echt bra

"Jij hebt wel een voorkeur voor zeer indringende programma's", zegt E. Hij zit naast me op de bank de krant te lezen. Of tenminste: hij doet een poging. Hij wordt teveel afgeleid door de tv. Ik hou inderdaad van series met veel dialoog en actie. Je zult mij niet snel betrappen op het kijken naar een natuurfilm.

Een echte bonus

De serie waardoor E. zich niet op zijn krant kan concentreren is Bonusfamiljen. Het is een Zweedse serie met veel relatieperikelen waarover iedereen met elkaar in gesprek is. Veel misverstanden, relatiebreuken en goedmakerij over en weer. En dat allemaal in het Zweeds. Dat is pas een echte bonus, want zo tussen de bedrijven door leer ik ook allerlei Zweedse uitspraken: Ja visst ( je zegt ja wist en het betekent natuurlijk), bra (- je spreekt het uit als bro en het betekent goed), förlat (je spreekt het uit als verloot op z'n Twents en het betekent sorry). Want door al die misverstanden wordt er heel veel sorry gezegd. En natuurlijk jag älskar dig (ik hou van jou) en älskling (schatje/lieveling) en niet te vergeten puss (je zegt poes en het is een kus). Want uiteindelijk houdt iedereen van iedereen en van sommigen net ietsje meer.

Keuzevrijheid

Netflix heeft maar liefst vier seizoenen van Bonusfamiljen klaarstaan. Heerlijk, dan kan ik pas goed losgaan. E. vindt dat een stuk minder heerlijk. Die wil als hij de krant uit heeft gelezen ook wel eens iets anders kijken dan Bonusfamiljen. Ik heb daar helemaal geen behoefte aan. Maar natuurlijk moet je ook iets voor je relatie doen en laten. "OK", zegt ik "jij mag kiezen: My feet are killing me of Bonusfamiljen." Ik doe ook wel eens andere voorstellen: Dr. Pimplepopper of Bonusfamiljen, of 1000lb sisters of Bonusfamiljen. En dan komen we toch altijd weer op Bonusfamiljen uit. Het is niet anders: het is gewoon echt bra.

De afbeelding komt uit het rek van Boomerang cards.

Hulde aan RTV Noord

Laatst zaten we in het weekend gezellig bijeen in de woonkamer. Dat gebeurt niet elke dag. Onze zoon heeft op dat moment de afstandsbediening en dan wordt er afgestemd op de regionale zender. Het is weer erg gezellig op de regionale zender. Wybe gaat in Damop op bezoek bij de familie Zwaagstra. De familie reist al jaren langs kermissen met hun oliebollenwagen. Natuurlijk krijgt Wybe -ook al is het nog lang geen oud en nieuw- een oliebol.

Op een gegeven moment zitten we te kijken naar een stilstaand beeld van de regionale zender met een vrolijk muziekje eronder. "Zitten we nou serieus te kijken naar een stilstaand beeld?", vraagt de oudste, die dit weekend thuis is. En inderdaad: we zitten in afwachting van het nieuws te kijken naar een stilstaand beeld. "Jazeker", zegt onze zoon, die in het bezit is van de afstandsbediening. "Te gek toch?" En inderdaad, eigenlijk is dat te gek. Wanneer maak je dat nog mee? Waar maak je dat nog mee? Twee hele minuten rust op tv, niet opgevuld met reclame. Dat is toch onbetaalbaar. Na het briljante concept van De bijrijder is ook dit een verademing in pauze-tv. Hulde aan RTV Noord.  

Ongeduld

Regelmatig neemt E. een film mee van de bieb. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen: met wisselend succes. Vanavond zaten we paraat voor de Scandinavische film O'Horten. Wat mij betreft geen succes; na drie minuten verveelde ik me al dood. Te weinig tempo, geen spanning en te weinig actie naar mijn smaak.

Maar ik ben dan ook een fan van ziekenhuisseries waar in korte tijd onwaarschijnlijk veel gebeurt. Ooit shockeerde ik een inmiddels gepensioneerde collega met mijn imitatie van het introfilmpje van mijn destijds favoriete ziekenhuisserie ER. Ik rende het kantoor binnen, kroop op mijn knieën op het bureau en gaf een denkbeeldige reanimatie ten beste. Mijn collega is nooit meer helemaal over die imitatie heen gekomen. En dat was alleen nog maar wat er in de eerste seconden gebeurde. In drie minuten was er iemand van de dood gered, hadden we minstens een amputatie gezien, waren ingewanden weer op hun plek gestopt, was een relatie gestart of verbroken en was er een sluimerend personeelsconflict de kop ingedrukt. Voor alle duidelijkheid: het was niet of het een of het ander, maar alles tegelijk. En dan waren er nog tweeënveertig minuten over waarin allerlei andere miraculeuze medische kwesties en relatieperikelen de revue passeerden. Inmiddels kijk ik niet meer naar ER omdat dat me ook verveelt, ik vind het tempo te laag. Tegenwoordig is Grey's Anatomy mijn favoriete ziekenhuisserie.

Sinds ik de veertig ben gepasseerd, lijkt het of mijn geduld steeds verder afneemt. Ik had verwacht dat je naarmate je ouder wordt steeds geduldiger wordt, maar bij mij is dat niet het geval. Als ik niet direct word gegrepen door een film, boek, televisieserie of muziek, dan leg ik het aan de kant. Zo zal er door mijn ongeduld ook veel moois voor mij verloren gaan. Gelukkig blijft er nog genoeg over.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.