Technisch onderhoud

vaker dan me lief is

Op mijn vrije dag doe ik hier allerlei klusjes in huis. De eeuwigdurende nooit ophoudende stroom wasgoed natuurlijk, het schoonmaken van de de badkamer en de toiletten, maar ook het organiseren van onderhoudsklusjes. Zo meldt onze zoon me dat de kraan van het bad het weer heeft begeven. Dat wil zeggen: het omzettingsknopje van de kraan naar de douchekop is kapot. Dat is al de tweede keer en de kraan zit er nog geen vijf jaar in. "Dat was in ons oude huis toch niet zo?", vraagt onze zoon. Nee, in ons oude huis dat straks bijna zes jaar geleden afbrandde, heb ik nooit meegemaakt dat er een kraan of een lichtknop kapot ging. Daar woonden we meer dan twintig jaar. In ons nieuwe huis is het nu al vier keer gebeurd. En dat terwijl we op materialen niet beknibbeld hebben.

Waardeloos

"Ik bel de installateur even", meld ik E. "de kraan in de douche is weer kapot." E. heeft er niets van gemerkt, maar hij gebruikt die kraan dan ook niet. "Anders moeten we maar een andere kraan nemen", zeg ik. "Dit is toch ook waardeloos". "En het was nog niet goedkoop ook volgens mij", zegt E. Ik ben er wel uit: een andere kraan erin.

Gevoelig spul

De installateur hoort me geduldig aan. Het is een palletje dat omgezet moet worden, legt hij uit. En ja, inderdaad is er anderhalf jaar geleden ook al een nieuw palletje ingekomen. "Dat is heel gevoelig spul", zegt hij. "Misschien moeten wij dan iets minder gevoelig spul hebben.", zeg ik. "Waardeloos. En het was nog niet goedkoop ook." "Nou", zegt de installateur. "het onderdeel kostte de vorige keer niks." Ik schiet in de lach. "Nou dan zal het wel iets anders zijn geweest wat duur was", zeg ik. "Dat zal het dan zijn", zegt hij. Het nieuwe palletje gaat ons nu -exclusief manuren- 21 euro kosten. Een fractie van wat een nieuwe kraan kost, verzekert hij me. Toch maar weer een palletje dan.

De spiegel liegt niet

In onze nieuwe badkamer hebben we een kamerbrede verwarmde spiegel. In de ruimte hebben we geen spatwandjes of andere afscheidingen aangebracht. Als je onder de douche staat, zie je jezelf dan ook in vol ornaat staan. Niet in een waterige soft focus, maar haarscherp. Meestal sta ik er gedachteloos. Ik ken mijn lichaam onderhand en voel me erbij op mijn gemak.

Vanmorgen valt het me ineens op dat ik de rand van mijn slip zie. Ik kijk links, rechts draai me om en ja hoor: ik zie het duidelijk. Ik draag in verband met het zomerse weer al dagen een jurk, maar daar zal de zon toch niet dwars doorheen branden? Of heb ik zonder dat ik er erg in heb rondgelopen met mijn jurk in mijn slip? Even krijg ik het heel warm, maar ik verwerp die mogelijkheid ook direct weer. Dan zou iemand daar toch wel iets van gezegd hebben?

En dan ineens weet ik het: maandagavond hadden we in het buitenbad aquarobic. Toen moet het zijn gebeurd. Ik ben verrast, want 's avonds en dan ook nog eens onder water in een half uurtje? Een sterkk staaltje, maar de spiegel liegt niet.

Van de ongezouten meningen

De keuken is besteld! Ik heb er een goed gevoel over. We kozen niet voor de leverancier die ons gouden enveloppen stuurt, maar voor de no nonsens leverancier die een eerlijke prijs rekent. Een prijs waar ook niet veel meer op af valt te dingen. Eerlijk duurt nou eenmaal het langst.

Nu op naar de volgende keuzeronde: de badkamer. Om net als bij de keuken goed beslagen ten ijs te komen, haal ik vanavond een aantal badkamerboeken uit de bibliotheek. Die blader ik door terwijl de rest van de familie naar The Voice of Holland kijkt. Al bladerend zie ik onmiddellijk: dit niet, dit niet, dat wel, dit niet. Het gaat lekker. Ik kijk af en toe met een half oog mee naar de tv. Dat ik maar met een half oog kijk, weerhoudt me er absoluut niet van om mijn mening te ventileren. Die komt nou eenmaal snel en gemakkelijk. Kiezen is voor mij meestal geen probleem. "Ik zou die met dat zwarte bloesje nemen", zeg ik, of  "Hoe het ook loopt, ik kies voor Sam. Die heeft gewoon een mooiere stem", "Als Trijntje lef heeft, dan kiest ze voor Loes", vlak daarop gevolgd door "Nick is veel leuker dan Simon". Dat laatste leidt tot enige hilariteit in de woonkamer. Blijkbaar komt dat voor de rest nogal uit de lucht vallen. Voor mij helemaal niet: Nick is nou eenmaal overduidelijk veel sympathieker. Simon vindt zichzelf te leuk. "Fijn dat je je mening zo met ons deelt.", zegt E. En inderdaad, dat is heerlijk. Ik ben van de ongezouten meningen.