Bezorgfrustratie

De zoon komt vorige week op zaterdagmorgen binnenlopen. Ik hang op dat moment net met Coolblue aan de lijn. De laptop die ik donderdag heb besteld, ligt als een bal in het zand bij DHL. De status blijft onveranderd: aangemeld. Mijn onderbuikgevoel zegt dat er iets niet in de haak is. Toen ik bij het opstaan zag dat er nog steeds niks was veranderd, heb ik direct gebeld om oplopende frustratie te voorkomen. 

Klantbelofte

Ik ga ervan uit dat producten van Coolblue de volgende dag worden geleverd. Dat is hun klantbelofte. Maar ze bezorgen de elektronica blijkbaar niet zelf. Dat doet DHL voor ze. De mevrouw van de klantenservice van Coolblue zoekt het verder uit. Het is een beetje een raadsel. Ze gaan het volgen en als er binnen vier werkdagen niks gebeurt, grijpen ze in. "Laat dat bezorgen maar zitten", zeg ik daarop tegen de medewerker. "Ik haal 'm zelf wel even op." Als ik geweten had dat de elektronica van Coolblue wordt bezorgd door DHL, was ik er sowieso niet aan begonnen. Maar zelf ophalen kan niet meer. Hij is namelijk al aangemeld bij DHL. Wat wel kan: nog een laptop betalen en dan melden ze de andere af. Het geld van de verdwenen laptop zou ik dan over een aantal dagen terugkrijgen. Dat gaat me net even te ver.  

Overstromende mailbox

De zoon heeft soortgelijke frustraties. Op de vroege zaterdagochtend heeft hij een aantal onderhoudsmiddelen voor zijn motor bij een plaatselijke leverancier gehaald. De hele week al stromen de pakjes binnen, omdat hij zijn motor reviseert. En omdat hij overdag niet thuis is, gebruikt hij ons als leverpunt. Maar aan online bestellen zit een behoorlijk minpunt.  "Voor je het weet heb je weer twintig mails binnen", zegt hij en hij vervolgt: "Bedankt voor uw bestelling - Hier is de factuur voor uw bestelling - Uw bestelling heeft ons pandje verlaten - Uw bestelling ligt nu bij de bezorger - Dit is de track and trace voor uw pakje - De bezorger is onderweg - De bezorger heeft het pakje afgeleverd - Bent u tevreden over ons product." Hij overdrijft niet. En in dit scenario is er ook nog niks bijzonders gebeurd.

Slechte ervaringen

Als ik de oudste over onze frustraties vertel, doet ook zij nog een duit in het zakje. "Ik laat het altijd bij een afhaalpunt brengen, want thuis afleveren is sowieso een drama." De jongste is jarig en het pakje dat ze  voor haar heeft besteld, is nog niet geleverd. Het ligt in Tynaarlo. "Ik haal 'm zelf wel even uit Tynaarlo", had ze voorgesteld. Maar dat was geen optie. 

De jongste heeft dit probleem niet. Zij heeft een postbus waarin je ook een pakket kunt afleveren. "Ideaal", zegt ze. Maar ze heeft wel sterke verhalen over pakjes die in de container worden gelegd vlak voordat ze geleegd worden - met alle gevolgen vandien.

Tevreden? 

Ik krijg zaterdag een mail of ik tevreden ben over het contact met de klantenservice. Ik vul het in. Ook vragen ze me wat ik morgen zou veranderen bij Coolblue. Onmiddellijk het contract met DHL opzeggen, schrijf ik. Ik vind het een onbetrouwbare bezorgdienst. Ook als ik zeker weet dat we thuis waren, gebeurt het te vaak dat we een berichtje krijgen dat ze het pakketje niet konden bezorgen.

Geen beweging

Na vier dagen is er nog geen beweging bij DHL. Ik wacht het initiatief van Coolblue niet af en benader Coolblue nu via de chat. De mevrouw van de klantenservice zoekt het uit. De zending blijkt verdwenen. Ze annuleert de zending en doet de hele exercitie opnieuw. Lange tijd is het bezorgtijdvak de volgende dag tussen 10.20 uur en 14.00 uur. Ik ben de hele tijd beneden, ga niet naar de wc en hou het scherp in de gaten. Om 13.06 uur krijg ik het volgende bericht: "We hebben elkaar gemist, we komen nog een keer langs". Dat bedoel ik nou. 100% zeker dat ze niet zijn geweest. En nog weer later: "We bezorgen je pakket bij een DHL ServicePoint." Zeg dan direct: we bezorgen alleen bij een DHL ServicePoint. Ik meld het onmiddellijk bij Coolblue. Ik kan er een formele klacht van maken, zeggen ze. Maar ik ga er niet meer tijd insteken.

´s Avonds wordt de laptop niet bij het dichtstbijzijnde DHL ServicePoint bezorgd, maar toch nog aan huis. En de volgende dag wordt er ook nog een geleverd via de pakketautomaat... 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Met pensioen

"Hallo. Ik ben met pensioen". Een paar keer per dag loopt hij voor ons huis langs - van zijn woonvorm even verderop naar de winkels in het centrum. "Fijn voor je", zeg ik. Na een korte pauze zegt hij: "Wat is dat eigenlijk? Met pensioen zijn?" "Dan hoef je niet meer te werken", zeg ik. Hij reageert verrast. "Ben jij ook met pensioen?", vraagt hij. "Nog niet", zeg ik. Deze uitwisseling volgt in de loop van dit jaar nog een aantal keren. Tot het blijkbaar ineens is ingedaald. Hij vertelt E. namelijk: "Ik ben met pensioen. Dat is als je niet meer hoeft te werken."

Luxe

Inmiddels ben ik ook zover: ik hoef niet meer te werken. Ik ben met pensioen. Het is een onwerkelijke gewaarwording. Bij mij is het nog niet ingedaald. Het voelt niet als vakantie en ook niet als iets anders. Het voelt als niet-werken. Een vreemde luxe. 

Afscheid

Ruim een week geleden nam ik afscheid van het werk. En omdat dat middenin de schoolvakanties was, stonden de weken voor het afscheid ook al een beetje in het teken van afscheid nemen. Daarnaast werkte ik nog hard door om de overdracht goed rond te krijgen. Het was een intensieve en bijzondere tijd, waarin ik veel mensen heb gesproken. Het werd ook direct weer duidelijk waarom ik met zoveel plezier heb gewerkt. Naast het feit dat ik fantastisch werk had, heb ik namelijk al die jaren ook met hele leuke mensen gewerkt. 

Geweldig

Met het naderende afscheid in zicht zijn mijn collega's heel duidelijk in wat ze aan me waarderen. De waardering stapelt zich op en ik kan de weelde maar amper aan. Na een aantal afscheidssessies nog voor het eigenlijke afscheid kom ik met een tas vol cadeautjes en complimenten thuis. Ik val direct met de deur in huis. "Ik kan maar één conclusie trekken", zeg ik tegen E. terwijl ik binnenloop. "Ik ben GEWELDIG! " En direct er achteraan: "En zorg nu maar eens dat je me weer in het gareel krijgt." 

We zijn een week verder. Ik zit nu middenin de detox: van het werk en van het geweldig zijn.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Kadetten loslaten

Het dragen van geen onderbroek heeft geweldige gezondheidseffecten is de kop van het artikel. Dat moet ik natuurlijk lezen. Het begint goed: "We kunnen gerust zeggen dat de overgrote meerderheid van de mensen een onderbroek draagt. Maar wat gebeurt er eigenlijk als je deze basic in de kast laat liggen? Het blijkt dat het een positief effect heeft op je gezondheid wanneer je jouw kadetten los in het hok laat." Dat laatste geeft direct al aan dat hier geen sprake is van een wetenschappelijk onderlegd artikel. Hoogstwaarschijnlijk is het iemand die zelf graag zonder onderbroek naar het werk gaat en daar draagvlak voor zoekt. Wat natuurlijk een geweldige actie is. 

De gezondheidsvoordelen die worden genoemd zijn: 

• je bloedsomloop verbetert 
• het voorkomt urineweginfecties en schimmelinfecties 
• geen last meer van brandend maagzuur
• minder afscheiding
• minder blootgesteld aan bacteriën van anderen  

Bij dit punt staat een foto van een vrouw die met een minirokje aan in een bushokje zit. Dat is volgens het artikel helemaal geen probleem als je je maar even doucht. "Het kan voorkomen dat oppervlakten in contact komen met je edele delen als je in een openbare ruimte zit, vooral als je een rok of jurk draagt. Dit hoeft echter geen probleem te zijn als je elke dag doucht." Blijkbaar beter dan jouw onderbroek en die van je gezinsleden in dezelfde was draaien.

Het lijstje gaat verder: 

• mobieler en flexibeler als je sport

Hier is nog wel een disclaimer aan toegevoegd. Je hebt dan namelijk wel een risico op micro-snijwonden tijdens het trainen door het schuren van je synthetische sportkleding. Maar je wilt natuurlijk geen last hebben van je ondergoed als je een spagaat doet. 

En het gaat nog verder:

• het voorkomt bilacné
• je hoeft minder vaak te plassen
• je zelfvertrouwen kan een boost krijgen, je voelt je sexy
• je lichaamsgeur kan verbeteren

Kortom: het is geweldig. Ben ik overtuigd? Ben ik geneigd om met micro-snijwonden zonder onderbroek en met een rok aan op een bankje op het station te gaan zitten? Niet echt. Misschien behoor ik niet tot de doelgroep, want ik heb deze klachten niet. Ik beweeg me van nature flexibel, ik ruik heerlijk, het ontbreekt me niet aan zelfvertrouwen en ik voel me sexy met mijn kadetten ingepakt in een HEMA-onderbroek. Godzijdank.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

In de ban van Mark

In mijn instagramfeed komt de live versie van Sultans of swing in de Royal Albert Hall in Londen voorbij. Het is ze dus niet ontgaan dat de vroege Dire Straits op dit moment prominent in mijn spotifylijsten terugkomen. Ik luister in de auto met name graag op de repeteerstand naar Sultans of swing. Het live nummer duurt maar liefst 13 minuten. Vooral het laatste stuk waar de geweldige Mark Knopfler een meeslepende gitaarsolo laat horen vind ik te gek.  En dat is best bijzonder, want lange solo's vind ik meestal saai en een ultieme vorm van zelfbevlekking. Maar voor Mark maak ik een uitzondering.

Ik stuur E. het linkje van de live versie. Dat kan hij natuurlijk niet beluisteren, want hij doet niet aan socials. Daar had ik even niet aan gedacht. Dus ik laat het hem even horen. "Dit is toch te gek", zeg ik tegen E. "Ik vond dit vroeger ook al heel leuk, maar toen had ik nog niet in de gaten dat Mark Knopfler zo'n goede gitarist was." "Dan was jij denk ik de enige"", zegt E. "En ik had het je wel kunnen vertellen, maar ik weet niet of dat iets had uitgemaakt." Ik denk het niet. Maar wat fijn dat ik het nu zelf ontdekt heb. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is natuurlijk: