In mijn instagramfeed komt de live versie van Sultans of swing in de Royal Albert Hall in Londen voorbij. Het is ze dus niet ontgaan dat de vroege Dire Straits op dit moment prominent in mijn spotifylijsten terugkomen. Ik luister in de auto met name graag op de repeteerstand naar Sultans of swing. Het live nummer duurt maar liefst 13 minuten. Vooral het laatste stuk waar de geweldige Mark Knopfler een meeslepende gitaarsolo laat horen vind ik te gek. En dat is best bijzonder, want lange solo's vind ik meestal saai en een ultieme vorm van zelfbevlekking. Maar voor Mark maak ik een uitzondering.
Ik stuur E. het linkje van de live versie. Dat kan hij natuurlijk niet beluisteren, want hij doet niet aan socials. Daar had ik even niet aan gedacht. Dus ik laat het hem even horen. "Dit is toch te gek", zeg ik tegen E. "Ik vond dit vroeger ook al heel leuk, maar toen had ik nog niet in de gaten dat Mark Knopfler zo'n goede gitarist was." "Dan was jij denk ik de enige"", zegt E. "En ik had het je wel kunnen vertellen, maar ik weet niet of dat iets had uitgemaakt." Ik denk het niet. Maar wat fijn dat ik het nu zelf ontdekt heb.
De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.
De soundtrack bij de blog is natuurlijk:
