Kinderspel
Maar dat schoot me wel door het hoofd toen ik twee overrijpe bananen op de fruitschaal zag liggen. Ik maak daar graag een bananenbrood van, maar nu dacht ik: ik vries ze in! Op pinterest en instagram verraadt mijn tijdlijn mijn plotselinge interesse voor zelf ijs maken. Het ziet er beslist uit als kinderspel. Bij de eerste beste warme dag, besluit ik om E. op een zelfgemaakte vruchtensorbet te trakteren. Daarvoor gooi ik een restje watermeloen bij de bevroren bananen en ik maak het wat frisser met een flinke scheut citroen. De staafmixer erop en klaar. Het geheel is door de toevoeging van de niet bevroren watermeloen en het citroensap toch een beetje dun geworden. Dus het was nog wel een kunst om ze goed in de vriezer te krijgen. Beide ijsjes waren scheef in de vorm gevroren. Dus erg fraai zag het er niet uit. Maar het gaat uiteindelijk om de smaak.
Brainfreeze
Ik heb best een geschiedenis in ijs maken. Vroeger gooide ik yoghurt dat bijna over de datum was in een bakblik in de vriezer. Voor appelmoes volgde ik dezelfde procedure. Super duurzaam: er werd niets verspild en ijs gaat er altijd wel in. De kinderen hebben er goede herinneringen aan. Met een föhn werd het ijs uit het blik gewerkt en vervolgens werden er stukken af gebikt. Er moest wel voor gewerkt worden en omdat het moeilijk viel te portioneren lag een brainfreeze altijd op de loer.
Chocodip
E. was destijds al niet de meest enthousiaste afnemer van mijn ingevroren yoghurt- en appelmoesijs. Dus ik had misschien beter moeten weten. Zodra ik de scheve ijsjes triomfantelijk uit de vriezer haal, verglijdt zijn gezicht. Hij herstelt zich snel, maar ik heb het toch gezien. Hij begint er weinig enthousiast aan te eten. "Je wilde toch graag ijs laatst?", zeg ik. "Ja", zegt hij, maar ik bedoelde gewoon een chocodip of een normaal waterijsje." Tot zover het experiment met zelf ijs maken.
De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.
De soundtrack bij de blog is:

Geen opmerkingen:
Een reactie posten