Don't give up

E. geeft me een brief van de KPN. Op 12 maart willen ze ons overzetten op het alles-in-een-pakket. "Dat hebben we toch allang?", vraag ik. "Sinds december", zegt E. Er is dus hoogstwaarschijnlijk sprake van een communicatiefoutje. We willen niet het risico nemen dat er op 12 maart iets onherstelbaars wordt gedaan. Dus bellen we. Dat wil zeggen: ik bel, want E. heeft het druk. Lees: E. heeft een broertje dood aan dit soort telefoontjes.

Direct maar bellen dan. Met de wetenschap dat iedere minuut me 10 cent kost, luister ik het menu af. Ik luister gedachteloos naar het wachtmuziekje, tot ik opeens hoor wat er gedraaid wordt: Don't give up. Dat getuigt wel van zelfinzicht van de KPN, je moet namelijk wel van het vasthoudende type zijn. En dan krijg ik eindelijk iemand aan de telefoon. Ik leg het hele verhaal uit. "Dan is er blijkbaar iets misgegaan", zegt de telefoniste. Zover waren wij ook al. "Het heeft elkaar hoogstwaarschijnlijk gepasseerd. U kunt het als niet verzonden beschouwen." Dat gaat wel erg makkelijk. "Moet u niet even naar onze gegevens kijken?", vraag ik. Hoe weten ze anders dat ze op 12 maart niets voor ons hoeven te doen?  Ik dring haar onze gegevens op en dan ziet ze dat we inderdaad al voorzien zijn van een alles-in-een-pakket. "U hoeft dus op 12 maart helemaal niets voor ons te doen", herhaal ik nog eens. Ze verzekert me dat ik me daar niet ongerust over hoef te maken.

En zo is het dan zomaar weer geregeld: ik heb op eigen kosten een foutje van de KPN hersteld. En nou maar hopen dat op 12 maart internet niet op z'n gat ligt, de telefoon het nog doet en het beeld niet op zwart gaat.

De grote verhuizing

Gisteren was het dan zover: we hebben onze oudste opnieuw verhuisd in Enschede. Het leeghalen van haar kamer was een eitje: ze had namelijk amper inboedel. In drie kwartier hebben we de bus van mijn zus volgeladen onder het toeziend oog van een Turkse man van middelbare leeftijd, een van haar huidige huisgenoten. "Oh, u lijkt op H. Een zus?", vraagt hij. "Leuk geprobeerd,", zeg ik. "haar moeder." Hij verdwijnt schielijk naar zijn kamer om de huisbaas op de hoogte te stellen van de verhuisactiviteiten. Vervolgens komt hij met zijn telefoon naar onze oudste: "De huisbaas voor jou." Met een verzuchting neemt ze de telefoon aan; hij is voortdurend in de lucht, één van de redenen waarom ze haar huidige kamer verlaat.  

Haar nieuwe kamer ligt in het gebied binnen de singels en haar medebewoners zijn studenten. Anders dan de vorige kamer beschikt deze kamer niet over een inbouwkast waar ze al haar troep en kleding in kan stallen. Daar staat dan wel tegenover dat deze kamer een stuk groter is, dat het dichter bij het centrum is  en dat de voorzieningen een stuk beter zijn. Naast haar opgang is een bakker en zelf woont ze boven een pizzeria en spaghetteria. Met name dat laatste is voor mij een nieuw fenomeen.

Om haar de benodigde pakruimte te geven, rijden we naar Ikea in Hengelo voor een paar kasten. Mijn zus is een kanjer in het in elkaar zetten van bouwpakketten. Met gezwinde spoed wordt de ene na de andere kast gemonteerd. Dan nog de gordijnen op maat maken en dan zijn wij klaar. Er staan nu nog een aantal dozen die de oudste zelf maar op haar gemak uit moet pakken. Uitgeput zakken mijn zus en ik achterover op het bed. "Hij is echt veel groter", zegt mijn zus. We staren naar het plafond. "Kirsty zegt altijd dat je naar het plafond moet kijken om een goed beeld van de grootte van een kamer te krijgen." Ik begrijp onmiddellijk wat ze bedoelt, want net als ik is mijn zus een fan van het programma De grote verhuizing, waar Phil en Kirsty iedere dag tussen 17.00 uur tot 18.00 uur mensen helpen bij het vinden van hun droomhuis. Een ongelukkig tijdstip, maar een echte fan weet hoe ze moet kiezen. "Het eten is al een paar keer aangebrand", zegt ze. Ik kijk 's avonds, want sinds de geneugten van de digitale televisie kan ik het terugkijken. En dat doe ik dan ook. Turend naar het plafond, zien we inderdaad dat deze kamer bijna twee keer zo groot is als de vorige. Kirsty zou het als volgt opsommen: "It's a decent size on the right location for a reasonable price." Kortom: een voltreffer. Nou maar kijken hoe het haar gaat bevallen.

Duivels dilemma

We kijken nog steeds analoog televisie. We hebben 31 kanalen en niet de illusie dat we beter bediend zouden worden als dat aantal verdubbeld zou worden. Niet voor niets gebruikte ik in de eerste zin de woorden 'nog steeds'. Er gaat namelijk binnenkort voor ons een einde komen aan het analoge televisietijdperk. We gaan digitaal; niet omdat we dat nou zo graag willen, maar ze laten ons geen keuze.

Vorige week kregen we namelijk een brief van Ziggo. De boodschap: we gaan het analoge pakket uitkleden om meer ruimte te geven aan digitaal. Ze gebruikten andere woorden, maar het kwam er op neer dat ze drie zenders uit ons analoge pakket gaan halen ten faveure van de digitale kanalen. Op zich zou ik ze zo drie zenders kunnen geven die ze er uit zouden mogen halen. Maar zo werkt het niet: we konden niet kiezen. Als dat wel het geval was geweest, hadden we namelijk een andere keuze gemaakt. Want welke zender gooien ze eruit? BBC2! Dat zou betekenen dat we Later met Jools Holland, toch wel het leukste muziekprogramma voor de televisie, zouden kunnen vergeten. Dat is -zeker voor E.- onverteerbaar. En zo helpt, of zeg maar forceert, Ziggo ons aan de digitale televisie.

Jools heeft regelmatig Adele in zijn programma. Als dat geen teken van goede smaak is… Ik ben dus nog steeds 'into Adele'.