De grote verhuizing

Gisteren was het dan zover: we hebben onze oudste opnieuw verhuisd in Enschede. Het leeghalen van haar kamer was een eitje: ze had namelijk amper inboedel. In drie kwartier hebben we de bus van mijn zus volgeladen onder het toeziend oog van een Turkse man van middelbare leeftijd, een van haar huidige huisgenoten. "Oh, u lijkt op H. Een zus?", vraagt hij. "Leuk geprobeerd,", zeg ik. "haar moeder." Hij verdwijnt schielijk naar zijn kamer om de huisbaas op de hoogte te stellen van de verhuisactiviteiten. Vervolgens komt hij met zijn telefoon naar onze oudste: "De huisbaas voor jou." Met een verzuchting neemt ze de telefoon aan; hij is voortdurend in de lucht, één van de redenen waarom ze haar huidige kamer verlaat.  

Haar nieuwe kamer ligt in het gebied binnen de singels en haar medebewoners zijn studenten. Anders dan de vorige kamer beschikt deze kamer niet over een inbouwkast waar ze al haar troep en kleding in kan stallen. Daar staat dan wel tegenover dat deze kamer een stuk groter is, dat het dichter bij het centrum is  en dat de voorzieningen een stuk beter zijn. Naast haar opgang is een bakker en zelf woont ze boven een pizzeria en spaghetteria. Met name dat laatste is voor mij een nieuw fenomeen.

Om haar de benodigde pakruimte te geven, rijden we naar Ikea in Hengelo voor een paar kasten. Mijn zus is een kanjer in het in elkaar zetten van bouwpakketten. Met gezwinde spoed wordt de ene na de andere kast gemonteerd. Dan nog de gordijnen op maat maken en dan zijn wij klaar. Er staan nu nog een aantal dozen die de oudste zelf maar op haar gemak uit moet pakken. Uitgeput zakken mijn zus en ik achterover op het bed. "Hij is echt veel groter", zegt mijn zus. We staren naar het plafond. "Kirsty zegt altijd dat je naar het plafond moet kijken om een goed beeld van de grootte van een kamer te krijgen." Ik begrijp onmiddellijk wat ze bedoelt, want net als ik is mijn zus een fan van het programma De grote verhuizing, waar Phil en Kirsty iedere dag tussen 17.00 uur tot 18.00 uur mensen helpen bij het vinden van hun droomhuis. Een ongelukkig tijdstip, maar een echte fan weet hoe ze moet kiezen. "Het eten is al een paar keer aangebrand", zegt ze. Ik kijk 's avonds, want sinds de geneugten van de digitale televisie kan ik het terugkijken. En dat doe ik dan ook. Turend naar het plafond, zien we inderdaad dat deze kamer bijna twee keer zo groot is als de vorige. Kirsty zou het als volgt opsommen: "It's a decent size on the right location for a reasonable price." Kortom: een voltreffer. Nou maar kijken hoe het haar gaat bevallen.

Met spoed gezocht: kamer in Enschede

Onze oudste gaat binnenkort uit huis. Ze gaat gezondheidswetenschappen studeren in Enschede. Dat weet ze al een poosje. Toen we kwamen kennismaken in Enschede, vertelden ze ons dat het heel gemakkelijk is om in Enschede een kamer te vinden. Dat heeft onze dochter misschien op het verkeerde been gezet. Het klonk als een eitje, dus dat zou wel gaan lukken. Hoe dan ook: ze heeft nog steeds geen kamer. Vandaag kreeg ze opnieuw twee afwijzingen binnen. Het zit dus niet mee. Ze knapt er niet van op. Uit huis gaan is sowieso al een grote stap en als je dan ook nog geen plek hebt om te gaan wonen…

Zij en ook wij kennen toevallig niemand die in Enschede woont, terwijl dat ontzettend zou helpen, lezen we bij de tips van Opmijnkamer.nl. De meeste mensen krijgen namelijk een kamer via een bekende – ook al is het een verre bekende, zoals de neef van de nicht van de dokter. Het enige spontane aanbod dat ze kreeg was van iemand die ze toevallig op straat tegenkwam toen ze tevergeefs had gehospiteerd in een leuk studentenhuis. De toevallige voorbijganger die duidelijk ook wel een slok lustte en in kennelijke staat was, heette Wolter. En Wolter had nog wel een kamertje over, daar mocht onze dochter best wonen. "Ik kan altijd nog bij Wolter gaan wonen", zegt ze dan, maar dat vinden wij dan toch niet zo'n goed idee.

Mochten er lezers zijn die een oom, tante, neef of nicht in Enschede hebben wonen die wel iemand kent die een kamer te huur heeft, mail me dan via deze site of reageer op dit artikel! De tijd begint te dringen!

Gelieve niet...

Gisteren en eergisteren waren de oudste en ik op stap. We gingen naar de open dagen in Enschede en Maastricht om te bepalen waar ze haar vervolgstudie gaat doen. Ze vond het van tevoren al een moeilijke keuze en dat is eigenlijk niet veranderd. De presentatie van Enschede was prima, de studenten meer dan gemotiveerd om aankomende studenten over de streep te trekken. In Maastricht sprak het programma haar op papier weer meer aan, maar de presentaties waren minder. En de studenten die we troffen van haar beoogde studierichting leken minder betrokken. Ook weet ze nog niet of het probleemgestuurd onderwijs voor haar nou een pre is of toch niet (veel in groepen werken). Wat wel duidelijk is: Maastricht is natuurlijk een mooie stad. De mensen zijn vriendelijk en het ligt -zoals ze zelf ook graag zeggen- midden in Europa.

Gistermorgen gaan we Maastricht nog even in om de toerist uit te hangen, voordat we naar de open dag gaan. Na enige tijd moet ik plassen. Gelukkig is er overal wel een HEMA met een schoon en fris toilet te vinden. Zo ook in Enschede en Maastricht. In Maastricht tref ik echter een mededeling aan die ik nog op geen enkel HEMA-toilet in Nederland aantrof. Boven de wastafels is het volgende briefje op de spiegel geplakt: GELIEVE HIER NIET UW TANDEN OF UW TANDPROTHESE TE POETSEN! "Weet je dat ook direct", zeg ik tegen de oudste. "Dat hangen ze vast niet op als het een enkele keer gebeurt. Ze stonden hier dus regelmatig hun kunstgebitten te poetsen."

Aan het eind van de zaterdag vertrekken we, maar natuurlijk niet zonder een vlaai mee te nemen. Die opdracht kregen we van thuis mee. En zo eenvoudig blijkt die opdracht nog niet; we hadden natuurlijk naar de Albert Heijn of de HEMA kunnen gaan, maar dat telt natuurlijk niet. We willen een echte Limburgse vlaai. Uiteindelijk schieten we links en rechts mensen aan, zonder succes. Tot ik een serveerster vraag. "Waar kunnen we een echte Limburgse vlaai kopen?" Ze kijkt me aan of Frans Bauer ieder moment om de hoek kan komen. "Bij de bakker natuurlijk", zegt ze. "Ja, maar waar vinden we die dan?" Ook dat weet ze en uiteindelijk vertrekken we met een Romagnola vlaai, de specialiteit van bakker Steevens. En nu maar afwachten of we die in de toekomst nog regelmatig gaan eten.