IJs maken

Nu ik met pensioen ben, heb ik meer tijd om met het eten te experimenteren. Ik doe dat met wisselend succes. Bij voorkeur kook ik met ingrediënten die we eigenlijk altijd in huis hebben: vers, in de vriezer of in blik. Laatst zei E. met het warme weer dat hij wel zin had in een ijsje. Die hebben we eigenlijk nooit meer in huis nu de kinderen de deur uit zijn. 

Kinderspel

Maar dat schoot me wel door het hoofd toen ik twee overrijpe bananen op de fruitschaal zag liggen. Ik maak daar graag een bananenbrood van, maar nu dacht ik: ik vries ze in! Op pinterest en instagram verraadt mijn tijdlijn mijn plotselinge interesse voor zelf ijs maken. Het ziet er beslist uit als kinderspel. Bij de eerste beste warme dag, besluit ik om E. op een zelfgemaakte vruchtensorbet te trakteren. Daarvoor gooi ik een restje watermeloen bij de bevroren bananen en ik maak het wat frisser met een flinke scheut citroen. De staafmixer erop en klaar. Het geheel is door de toevoeging van de niet bevroren watermeloen en het citroensap toch een beetje dun geworden. Dus het was nog wel een kunst om ze goed in de vriezer te krijgen. Beide ijsjes waren scheef in de vorm gevroren. Dus erg fraai zag het er niet uit. Maar het gaat uiteindelijk om de smaak.

Brainfreeze

Ik heb best een geschiedenis in ijs maken. Vroeger gooide ik yoghurt dat bijna over de datum was in een bakblik in de vriezer. Voor appelmoes volgde ik dezelfde procedure. Super duurzaam: er werd niets verspild en ijs gaat er altijd wel in. De kinderen hebben er goede herinneringen aan. Met een föhn werd het ijs uit het blik gewerkt en vervolgens werden er stukken af gebikt. Er moest wel voor gewerkt worden en omdat het moeilijk viel te portioneren lag een brainfreeze altijd op de loer. 

Chocodip

E. was destijds al niet de meest enthousiaste afnemer van mijn ingevroren yoghurt- en appelmoesijs. Dus ik had misschien beter moeten weten. Zodra ik de scheve ijsjes triomfantelijk uit de vriezer haal, verglijdt zijn gezicht. Hij herstelt zich snel, maar ik heb het toch gezien. Hij begint er weinig enthousiast aan te eten. "Je wilde toch graag ijs laatst?", zeg ik. "Ja", zegt hij, maar ik bedoelde gewoon een chocodip of een normaal waterijsje." Tot zover het experiment met zelf ijs maken.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Minimale inspanning - maximale smaak

Onze oudste houdt van koken. Dat heeft ze niet van mij. Mijn kookmotto is: Minimale inspanning, maximale smaak. Voor het kerstdiner heb ik als toetje Haagse bluf op het programma staan - een recept van mijn oma. Dat voldoet volledig aan het motto. Geen moeite, smaakt heerlijk. We houden een flinke portie over. "Wat moet ik daarmee?", zegt E. "Vries het maar in", zegt de oudste. Ik vind het een heel goed idee. "Misschien wordt het wel heel lekker ijs.", zeg ik. Dat roept herinneringen op.

IJs bikken

De oudste herinnert zich nog dat ik eerder ijs van yoghurt maakte. We zijn geen echte toetjeseters - dus als ik al eens een pak yoghurt meenam, dan was het voor we er erg in hadden over de datum. En als zo'n pak yoghurt dan bijna over de datum was, dan gooide ik het in een bakblik in de vriezer. Scheutje slimpie erdoor en klaar: yoghurtijs. Ik hoefde het niet weg te gooien en ijs gaat er altijd in. "We moesten het altijd met de föhn uit het bakblik halen", zegt de oudste. Het was denk ik nog voor de tijd van de siliconenbakvormen. Destijds werd onze föhn vooral gebruikt voor het losföhnen van stickers en het verwarmen van het yoghurt- of appelmoesijs (een andere specialiteit). Daarna bikte ik het yoghurtijs in stukken en dan kreeg iedereen een brok. En vervolgens probeerden we al glibberend op het bordje stukjes van het yoghurtijs af te schrapen. Dat viel nog niet mee, want het was keihard. Appelmoesijs had een iets zachtere structuur. 

Een aanrader

De Haagse bluf doet het wonderlijk wel in bevroren toestand. Het is heerlijk luchtig: ijs op zijn best zou ik zeggen. Wel snel opeten als je het uit de vriezer haalt, maar dat is vast geen probleem.

-----------------------------------------------------------

Recept Haagse bluf

Ingrediënten
2 eiwitten 
200 ml bessensap 
200 g suiker 
 
Bereiding 
Doe de eiwitten met het bessensap en de suiker in een grote vetvrije kom  en klop het geheel met een mixer tot alle suiker is opgelost en de eiwitten geheel stijf zijn geslagen. Het eiwit moet zo stijf zijn dat de kom even omgekeerd kan worden zonder dat er schuim uitvalt.

 

Lang leve de caracona!

Wel snel eten met warm weer!

Vroeger noemden we een cornetto een caracona. Dat was ik helemaal vergeten. Tot onze schoonzoon zei dat zijn ouders een cornetto een caracona noemen. De caracona was het meest luxe ijsje in het assortiment: een hoorntje met roomijs en chocolade met een paar nootjes. Net als de cornetto nu dus. Meestal at je geen caracona: je nam een dubbeldekker van waterijs die je doormidden kon breken. Tenminste, dat deden wij.

De caracona is terug 

Bij ons in huis is de caracona nu weer helemaal terug. In het taalgebruik en in de vriezer. Dat laatste natuurlijk omdat het het seizoen is. En in het taalgebruik omdat het een perfecte naam is. Veel beter dan cornetto.

Hoe de caracona een cornetto werd

Waarom dan toch een goede naam inruilen voor een minder goede? Waarom heeft de caracona plaatsgemaakt voor de cornetto? Zoiets gaat bij mij jeuken. Dus zoek ik het op. Ik vind de uitleg bij Verdwenen merken. Het zit namelijk zo. Unilever nam in de jaren '80 de concurrenten Caraco en Davino over. Davino staat voor De Aangenaamste Versnapering In Nijmegen en Omstreken. (Wat een verrijking van mijn algemene kennis en wat een FANTASTISCHE NAAM. Sorry voor de hoofdletters, maar het moest echt even.) Waar Caraco voor staat is onbekend, wel staat er dat het een iconisch ijsmerk is, dat zijn superijsje caracona noemde. Tot Unilever anders besloot. Het wilde zich op gebied van consumentenijs vooral richten op Ola en besloot daarom enkele jaren later de ijscollectie van Caraco uit de handel te halen. En zo werd het iconische caracona-ijsje een flauwe cornetto.

De caracona is terug

De nieuwste ontwikkeling is dat het merk Caraco nu door Unilever weer van de plank is gehaald als naam voor suikervrije ijsjes. Dat noem ik nog eens een indrukwekkend staaltje hoe help ik een iconisch ijsmerk grondig om zeep. Maar dan hadden ze natuurlijk buiten een kleine verzetshaard in de provincie Groningen gerekend. Hier in huis heeft de caracona zijn rechtmatige plek weer ingenomen.

Met dank aan mijn schoonzoon en zijn ouders.