Een bofkont

Wat ben ik toch een bofkont! Vanmorgen hoor ik voor de radio dat de hersenen van mensen die tweetalig zijn langer fit blijven. Zit ik met mijn Gronings (en daarnaast het Nederlands) toch even helemaal gebeiteld! Ik wist het altijd al. Gisteravond had ik een etentje, deels met mensen die ik al lang niet gezien had. Een van hen haalde herinneringen op: ooit waren we met z'n allen op kerken- en kroegentocht toen we een ploeg van Radio Noord tegen het lijf liepen. "Jij gaf toen nog een interview in onvervalst Gronings", zegt hij nog steeds enigszins verbaasd. Hij is de enige niet. Ooit kreeg ik een heel verbaasde reactie van iemand omdat ik als rasechte Groningse Nederlands ging studeren. Alsof dat ook maar iets met elkaar te maken heeft. Nou ja wat zal ik zeggen; nu ik weet wat ik weet over mentale fitheid en tweetaligheid: er zijn mensen die op jonge leeftijd al gebaat zouden zijn bij tweetaligheid.

Mijn houding ten opzichte van het Gronings is niet veranderd. Met onze kinderen praat ik Gronings, net als met E. Voor de kinderen geldt dat ze niet allemaal Gronings tegen ons praten. Onze zoon wel. Hij is vandaag aan het werk. Voordat ik ga koken informeer ik even of hij thuis eet, of bij zijn oom, die dit weekend alleen thuis is. "Eetstoe hier of bie dien oompie?" sms ik hem. Even later krijg ik een sms'je retour. "Ik eet gewoon thuis". Het is afkomstig van de aannemer. Die had ik deze week nog een berichtje gestuurd. Met de kinderen whatsApp ik meestal, maar omdat ik denk dat hij nu geen beschikking heeft over internet, sms ik maar even. Maar goed, het sms'je is dus verstuurd naar de laatste persoon die ik ge-sms't heb. Ik ruim het misverstand even uit de weg. "Nou eetse din! Blij dat ik weet dat je gewoon thuis eet vanavond :). Het sms'je was voor onze zoon bedoeld" sms ik. "Dat had ik al begrepen" sms't hij terug. Met enig knip- en plakwerk komt het sms'je ook nog bij onze zoon terecht. Die laat weten dat hij niet thuis komt eten. Hij eet samen met zijn oom.

Een doorbloed brein

Ze heeft nu twee dagen examens achter de rug en inmiddels al een echte routine ontwikkeld. Zo'n examen duurt maar liefst drie uur. "Vanmiddag zat er iemand te surveilleren die ik niet ken en die had Parkinson ofzo, want het duurde zoooo lang voor hij een snoepje uit een papiertje had gewikkeld. En dat ritselde zooooo irritant. Niet normaal gewoon. En wij mogen geen snoepjes met wikkels meenemen, juist om die reden." Ook een trage klasgenoot die een sultana uit het papiertje wikkelde wekt irritatie. "Eet je zelf ook iets onder het examen?", vraag ik haar. "Ben je gek? Als je gaat eten, dan gaat er bloed naar je spijsverteringsstelsel. En ik wil al dat bloed in mijn hersens hebben." Er wordt dus niet gegeten tijdens het examen. "Ik neem drie kwartier voor het examen een banaan. Het kost namelijk maar een half uur om een banaan te verteren. Dus tegen de tijd dat ik begin met het examen kan al het bloed weer richting mijn hersens gaan." Ze heeft het duidelijk allemaal onder controle. "Nou ik er zo over nadenk: weet je dat het drie kwartier kost om helemaal leeg te bloeden als je je polsen doorsnijdt? Dus stel, je eet een banaan en je snijdt dan je polsen door. Dan is die banaan nog verteerd voor je helemaal bent leeggebloed." Ik kijk haar aan, toch wel enigszins in verwarring over het thema: hebben we het nu over bananen, bloed, examens, hersens, zelfdoding, irritatie? Ik ben de weg even kwijt. Ze zit middenin haar betoog. "Nu we het er toch over hebben, vraag ik me af of het ook langer duurt voor je leeggebloed bent als je een banaan hebt gegeten dan wanneer je niks hebt gegeten. Omdat het bloed dan in het spijsverteringsstelsel zit vanwege die banaan natuurlijk. Wat denk je?" Ik weet het niet, maar ik heb de indruk dat haar brein wel redelijk doorbloed is.