Vergelijkend warenonderzoek: dropfruitgum

Ik kom er maar eerlijk voor uit: ik ben dol op dropfruitgum. Als ik zou moeten kiezen tussen de fruitgum en de drop, dan ga ik voor de drop, winegums zijn me vaak te zoet. De combinatie van drop en winegum is echter perfect.

Onder de dropfruitgumduo's heb ik een favoriet: het huismerk van de Jumbo. Hoogstwaarschijnlijk zijn de dropfruitgumduo's van de Jumbo een kopie van de autodropvariant van Redband waar drop met winegum wordt gecombineerd. Dan heb je in de Jumbo ook nog de dropfruitgumduo's van Klene. Die heb ik een keer per ongeluk meegenomen, omdat de verpakkingen sprekend op elkaar lijken. Natuurlijk hebben we die ook opgegeten, maar toch: het was niet te vergelijken met de dropfruitgumduo's van de Jumbo. De dropfruitgumduo's van Klene zijn namelijk gommiger en vetter. Bovendien is de drop in de duo te zoet. Bij de Jumbo dropfruitgumduo's is de combinatie en de substantie precies goed: het is zachter en de drop is iets zouter, waardoor de combinatie pittiger is. Een absolute aanrader dus.


Nog twee tips:

• Heb je een loszittende tand of kroon? De zuigkracht van de dropfruitgumduo's van de Jumbo is onovertroffen. Het loszittende onderdeel wordt zo losgezogen  met een dropfruitgumduo. Ik spreek uit ervaring.
• Eet geen dropfruitgumduo's als je je niet helemaal lekker voelt. Als je je een beetje flauwtjes voelt is de verleiding groot: even iets pittigs innemen. En dan komen de dropfruitgumduo's al snel in beeld: ze glijden gemakkelijk naar binnen en geven net die bite waar je misschien op zit te wachten. Doe het echter niet: zo gemakkelijk als ze zich laten innemen, zo moeilijk laten ze zich er weer uitwerken. En ook hier spreek ik uit ervaring. 

Het stompje schoonhouden

Gisteravond lag ik me hier op de bank te goed te doen aan dropfruitduo's van de Jumbo. Ik was de afgelopen weken afgevallen en dat kunnen we natuurlijk niet hebben. Onderuitgezakt geef ik eerst een knauw op het fruitdeel en vervolgens op het dropdeel. Tot ik ineens een licht zuigend geluid hoor. In het zachte deel van mijn dropfruitduo hangt mijn kroon. Ik laat de dropfruitduo over mijn tong buitelen en werk 'm soepel naar buiten. Daar verschijnt het fruitdeel met kroon. Het ziet er keurig uit. In mijn mond staat een keurig stompje. "Ik zou 'm zo zelf terugplakken als ik maar wist welke lijm ze gebruiken.", zeg ik tegen E. Die denkt dat het toch beter is om even naar de tandarts te gaan.

Dus vanmorgen op het werk bel ik met de tandarts. "Hij is er keurig uitgekomen", zeg ik met misplaatste trots tegen de tandartsassistente. Boezemvriendin luistert mee. "Ik heb ooit zo'n Amerikaans make over programma gezien en daar was een vrouw die iedere morgen gaten opvulde door er neptanden in te plakken", vertel ik haar na mijn telefoongesprek. Het heeft diepe indruk op me gemaakt.

Zelf kreeg ik rond mijn twintigste kronen op mijn achterste kiezen. In mijn puberteit kreeg ik -ondanks mijn voorbeeldige poetsgedrag- heel veel gaatjes. Als ik niet zo goed had gepoetst, dan was ik echt een gevalletje van een kunstgebit op mijn zestiende geweest, aldus mijn fijngevoelige tandarts destijds. Maar zover is het niet gekomen. Dertig jaar geleden hadden ze een soort dentaal kneuzenprogramma, waarbij je met een goede regeling kronen kon laten plaatsen. Daarmee zou mijn gebit in ieder geval behouden kunnen blijven. Mijn ouders wilden het voor me betalen en zo werd ik met goud beslagen. Het was namelijk nog voor de  tijd van de porseleinen kroon.

"Hoe lang zit de kroon erin?", vraagt de assistente. "Zo'n dertig jaar", vertel ik. "Nou dat is wel heel lang.", zegt ze. "Tegenwoordig zeggen we vijftien jaar. Oudere kronen zitten langer, zo'n twintig, vijfentwintig jaar misschien, maar dit is wel heel lang." Ik overhandig het zipzakje met mijn gouden kroon aan de assistente. Zij ziet ook dat het een geheel gaaf exemplaar is. "Dat is inderdaad gewoon een kwestie van plakken", zegt ze. Maar uiteindelijk gaat de tandarts daar natuurlijk over.

Mijn eigen tandarts heeft vandaag zijn vrije dag, dus ik moet me behelpen met de eerste reserve. Ik mag plaatsnemen in de stoel, hij werpt een klinische blik op het stompje, bekijkt de kroon en dat is het dan. "Als die kroon dertig jaar heeft gezeten wil ik 'm eerst op het lab goed schoon laten maken. Dan plakken we 'm er volgende week wel in. U hebt geen pijn?" Ik heb geen centje pijn - er is net zelfs nog een winterwortel over het stompje getrokken, maar dat vertel ik maar niet. "U moet het stompje gewoon goed schoonhouden met een elektrische tandenborstel en dan kan dat prima." Hij spreekt deze licht ranzige tekst zonder gêne uit en dan vertrekt hij. Maar goed, ik weet wat me te doen staat: het stompje schoonhouden. 

Pussende autodrop

Vorige week haalde neef T. zijn rijbewijs. Dat moest gevierd worden! En natuurlijk neem je dan ook een aardigheidje mee. Als extraatje dacht ik aan Autodrop. Dat is volgens de reclame tenslotte absurd lekker.  Total Lossjes doen we maar niet, maar Drop Donders, Dubbeldekkers of Bosvruchtrode Cadillacs bijvoorbeeld. Op jacht naar autodrop vond ik vorige week bij de Jumbo alleen maar een aanbieding met de nieuwste uitvinding van autodrop: drop of winegum met een vloeibare kern. Op voorhand spreekt het idee me niet aan, maar Autodrop is vast van plan om de consument over de streep te trekken, want ze gooien bij de Jumbo twee voor de prijs van één in de aanbieding. Dus ik twijfel, maar neem toch een zak Volle Bakjes en Cola Caddies mee. 


Om mijn twijfel weg te nemen trekken we thuis de Volle Bakjes open. De buitenkant van het Volle Bakje dat ik in mijn mond heb is een beetje taai. Zoals gewoonlijk heb ik weinig genade met het snoepje: in één beet halveer ik het. En dan stroomt er een stroompje mierzoete stroop in mijn mond. Ik vertrek mijn gezicht. Dat is helemaal niet absurd lekker, dat is absurd smerig! Natuurlijk laat ik het er niet bij zitten. Ik neem nog één en nog één en nog één. De dropvariant van het Volle Bakje smaakt iets beter dan de winegum, maar het is nog steeds niet best. Het is gewoon pussende autodrop!


Met z'n allen zetten we de schouders eronder en zo werken we ons door het zakje Volle Bakjes. Eigenlijk vindt niemand het lekker. We besluiten dat we zoiets niet cadeau kunnen geven en halen te elfder ure nog iets anders. De Cola Caddies staan hier nog steeds onaangeroerd in de la. Niemand komt in de verleiding...