In showroomconditie

Deze week gingen we naar de tandarts. Sinds onze kinderen jong zijn gaan we als familie met z'n allen. In verband met brand en bouw was de afgelopen twee jaar de klad een beetje in onze halfjaarlijkse controles gekomen. Alleen de oudste - die zelf haar afspraken plant, verzaakte vorig jaar niet.

In prima conditie

Het is niet erg dat we een jaartje hebben overgeslagen, verzekert de assistente me als ik haar bel voor een afspraak. Al onze gebitten zijn in prima conditie, dus dan kan dat wel. Maar woensdag was het dus weer zover. De jongste, onze zoon en E. en ik waren terug voor een controle.

Pronken

De tandarts ontvangt ons in het kleine kamertje in de praktijk. Toen ze jong waren gingen we mee in de praktijkruimte, maar nu wachten we op elkaar en verdwijnen we een voor een in het kamertje. De jongste moet elektrisch gaan poetsen, vertelt ze als ze terugkomt. Onze zoon heeft een prima gebit. Hij wordt dit jaar 20 jaar en heeft nog nooit een gaatje gehad, net als de oudste. Volgens onze zoon was ook de tandarts zeer over zijn gebit te spreken. Aangezien we er niet bij waren, moeten we afgaan op het verhaal dat hij vertelt. "Hij zei dat hij nog nooit een gebit zo had zien staan pronken", aldus onze zoon. Aangezien pronken en pronkjewailen (een zelf verzonnen werkwoord afgeleid van het Groningse zelfstandige naamwoord pronkjewail) zijn favoriete woorden van dit moment zijn, is het overduidelijk dat dit geen tekst van onze niet zo spraakzame tandarts is. "Hij zei dat mijn gebit werkelijk in showroomconditie was.",  gooit hij vervolgens nog in de strijd. Ook dit heeft hij overduidelijk zelf verzonnen. Niet dat het daarom minder waar is. De tandarts was vast tevreden, zijn gebit is namelijk inderdaad in showroomconditie. Wat zeg ik? Hij is helemaal in showroomconditie!

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Met een extra zachte borstel

Als we vroeger naar de bakker gingen, dan riep mijn oma van de overkant van het diep: Nemst  mie ook eevm n stoetje mit? Destijds had ik daar een hekel aan. Maar nu snap ik het wel: mijn oma liep moeilijk en als ik toch al liep, dan kon ik toch makkelijk een broodje voor haar meenemen? Ik loop niet moeilijk, maar nu we verder van de winkels wonen, heb ik ook de neiging om verzamelopdrachten te geven. Dus zo vraag ik E. als hij even naar de bakker rijdt: "Neem je voor mij even borstelkopjes mee?" Ik heb als enige hier in huis een elektrische tandenborstel. In de veronderstelling dat ik nog een hele voorraad had, gooide ik mijn versleten borstelkopje weg voor ik de voorraad controleerde. Naar mijn idee had ik een grootverpakking borstelkopjes aangeschaft. Dat zat tussen de oren. Maar na een tevergeefse hardnekkige zoektocht langs alle kastjes en alle mandjes moet ik wel tot de conclusie komen dat dat een megadeal van voor de brand was.

Even later komt E. met brood en borstelkopjes over. "Ik kon geen andere vinden", zegt hij. Hij haalt twee rode miniborstelkopjes uit de tas met afbeeldingen van Goofy en Mickey. "Ja, het zijn borstelkopjes", pareert hij mijn blik. De jongste leest geamuseerd voor: "Met een extra zachte borstel voor het jonge gebit." "Past het eigenlijk wel?", vraag ik me af. Het blijkt te passen. En nu borstel ik dus met Goofy. Extra zacht en met een klein borsteltje voor mijn volwassen gebit. Het is alsof je het gras knipt met een schaar, alsof je de tuin omspit met een lepel. Maar goed: ze worden schoon. Het staat best wel vrolijk en het verhoogt mijn poetsplezier zeker. Dus dat het allemaal iets langer duurt is ook geen probleem.

Poetste iedereen maar zo goed als Jannie ;-)

Gisteren werd mijn nieuwe kroon geplaatst. Als ik aankom staat de tandarts er al klaar voor. Met een kleine haal wordt de tijdelijke kroon van zijn plek gewipt. Dan begint de voorbereiding voor het plaatsen van de nieuwe kroon: polijsten, schuren, lijmen en plamuren. Het is echt kluswerk, maar dan wel in een kleine werkruimte. Het is een mooie schone werkruimte, begrijp ik als de tandarts verzucht: "Poetste iedereen maar zo goed." En dat resultaat behaal ik dan ook nog zonder mijn supersonische waterflosser, die jammerlijk verloren ging in de brand, nog maar twee weken oud. Die is nog niet weer aangeschaft en zo te horen hoeft dat ook niet. Blijkbaar is het resultaat met handwerk ook al voorbeeldig. Nou ja, handwerk; ik gebruik natuurlijk wel een elektrische tandenborstel voor het poetsen.

Als ik weer naar huis ga, krijg ik de afdruk van mijn gebit mee. Die staat nu te pronken in onze pronkkast. Grappig om te zien; ik dacht dat mijn tanden veel groter waren. Jammer alleen van de zalmroze kleur. "Ik denk dat ik 'm nog even zilver ga spuiten", zeg ik tegen E. "Dit is toch geen gezicht?"

Het stompje schoonhouden

Gisteravond lag ik me hier op de bank te goed te doen aan dropfruitduo's van de Jumbo. Ik was de afgelopen weken afgevallen en dat kunnen we natuurlijk niet hebben. Onderuitgezakt geef ik eerst een knauw op het fruitdeel en vervolgens op het dropdeel. Tot ik ineens een licht zuigend geluid hoor. In het zachte deel van mijn dropfruitduo hangt mijn kroon. Ik laat de dropfruitduo over mijn tong buitelen en werk 'm soepel naar buiten. Daar verschijnt het fruitdeel met kroon. Het ziet er keurig uit. In mijn mond staat een keurig stompje. "Ik zou 'm zo zelf terugplakken als ik maar wist welke lijm ze gebruiken.", zeg ik tegen E. Die denkt dat het toch beter is om even naar de tandarts te gaan.

Dus vanmorgen op het werk bel ik met de tandarts. "Hij is er keurig uitgekomen", zeg ik met misplaatste trots tegen de tandartsassistente. Boezemvriendin luistert mee. "Ik heb ooit zo'n Amerikaans make over programma gezien en daar was een vrouw die iedere morgen gaten opvulde door er neptanden in te plakken", vertel ik haar na mijn telefoongesprek. Het heeft diepe indruk op me gemaakt.

Zelf kreeg ik rond mijn twintigste kronen op mijn achterste kiezen. In mijn puberteit kreeg ik -ondanks mijn voorbeeldige poetsgedrag- heel veel gaatjes. Als ik niet zo goed had gepoetst, dan was ik echt een gevalletje van een kunstgebit op mijn zestiende geweest, aldus mijn fijngevoelige tandarts destijds. Maar zover is het niet gekomen. Dertig jaar geleden hadden ze een soort dentaal kneuzenprogramma, waarbij je met een goede regeling kronen kon laten plaatsen. Daarmee zou mijn gebit in ieder geval behouden kunnen blijven. Mijn ouders wilden het voor me betalen en zo werd ik met goud beslagen. Het was namelijk nog voor de  tijd van de porseleinen kroon.

"Hoe lang zit de kroon erin?", vraagt de assistente. "Zo'n dertig jaar", vertel ik. "Nou dat is wel heel lang.", zegt ze. "Tegenwoordig zeggen we vijftien jaar. Oudere kronen zitten langer, zo'n twintig, vijfentwintig jaar misschien, maar dit is wel heel lang." Ik overhandig het zipzakje met mijn gouden kroon aan de assistente. Zij ziet ook dat het een geheel gaaf exemplaar is. "Dat is inderdaad gewoon een kwestie van plakken", zegt ze. Maar uiteindelijk gaat de tandarts daar natuurlijk over.

Mijn eigen tandarts heeft vandaag zijn vrije dag, dus ik moet me behelpen met de eerste reserve. Ik mag plaatsnemen in de stoel, hij werpt een klinische blik op het stompje, bekijkt de kroon en dat is het dan. "Als die kroon dertig jaar heeft gezeten wil ik 'm eerst op het lab goed schoon laten maken. Dan plakken we 'm er volgende week wel in. U hebt geen pijn?" Ik heb geen centje pijn - er is net zelfs nog een winterwortel over het stompje getrokken, maar dat vertel ik maar niet. "U moet het stompje gewoon goed schoonhouden met een elektrische tandenborstel en dan kan dat prima." Hij spreekt deze licht ranzige tekst zonder gêne uit en dan vertrekt hij. Maar goed, ik weet wat me te doen staat: het stompje schoonhouden.