Leuf-ie-dat-momentje

 

Leuf ie dat? Dat van dat half om half gehakt? Die vraag werd ooit aan boezemvriendin gesteld op een feestje. De man in kwestie geloofde niet dat de helft van half om half gehakt bestaat uit rundergehakt. Wij vonden het hilarisch. Het stond ver van ons af. We hadden ons die vraag nog nooit gesteld en het interesseerde ons absoluut niet. Misschien waren we wel goedgelovig.

Minder goedgelovig

Naarmate ik ouder word, krijg ik zelf namelijk ook steeds meer van die leuf-ie-dat-momentjes. Mijn eerste bewuste leuf-ie-dat-momentje was bij de invoering van de euro. Bij hoog en bij laag werd volgehouden dat de wisseling van de munt niet met een kostenstijging gepaard ging. Ik was toen inmiddels 41 jaar en ik leufde er geen bal van. En met mij vele anderen. Daar hadden we geen rekenmodellen voor nodig. We voelden het in onze portemonnee. Ik had daarna een hele serie leuf-ie-dat-momenten rondom de aardgaswinning. Alle verhalen die werden opgelepeld over dat de schade toch echt niet toe te schrijven viel aan de aardgaswinning...

Jumbo en Rutte

De laatste tijd buitelen de leuf-ie-dat-momentjes over elkaar heen. Soms is het een leuf-ie-dat/ik-aarger-mie-dood-momentje. Bij de Jumbo-reclame bijvoorbeeld. Jumbo zegt namelijk goedkoper te zijn dan Lidl en Aldi. Ik leuf hier geen bal van. Ik ben ervaringsdeskundige. Eerder kocht ik al mijn boodschappen bij de Jumbo - voorheen mijn favoriete Super de Boer. Nu doe ik dat bij de Lidl. En dat scheelt. Behoorlijk ook. Tot zover het leuf-ie-dat (nait)-deel. Het ik-aarger-mie-dood-deel heeft te maken met de manier waarop Jumbo zich meent te moeten onderscheiden. Door zich af te zetten tegen Lidl en Aldi. Dat vind ik toch een beetje sneu. Als de Jumbo een jongen was geweest, zou je zeggen 'Dat heeft zo'n jongen toch niet nodig'. Hoe dan ook: daar wil je niet bij horen. Ik tenminste niet. 

En Rutte natuurlijk. Van wat hij zegt, leuf je natuurlijk sowieso geen bal. Maar laat ik daar maar verder geen woord aan vuil maken.

De Jumbo rukt op

Deze week was ik toevallig even bij de C1000 hier ter plaatse. Daar trof ik voor onze overdadige westerse normen een ongewoon beeld: lege of halflege schappen. Ik had maar vier boodschapjes, maar ik slaagde maar voor 50%. Geen citroenen en geen boterhamzakjes bij de C1000. Wat blijkt? Vandaag was het de grote leegverkoop, want vanaf half juni wordt de C1000 een Jumbo. De Super de Boer verdween al eerder uit het straatbeeld van Hoogezand, net als de Coop. En nu verdwijnen dus ook de laatste twee vestigingen van C1000. Allemaal maken ze plaats voor de Jumbo.

Toen onze Super de Boer een Jumbo werd, bleef ik eerst komen. Ik vond de Jumbo een minder fijne winkel dan de Super de Boer, maar ik leefde nog in de veronderstelling dat het zou gaan wennen. Het idee is natuurlijk dat de cliëntèle dezelfde supermarkt blijft bezoeken. En zo gaat dat ook. Inmiddels ben ik nog steeds niet gewend, dus dat gaat ook niet meer komen. Ik kom nog wel bij de Jumbo voor bepaalde merkproducten, maar op dit moment is de Lidl mijn hofleverancier. Ik vind de Jumbo namelijk nog steeds geen fijne winkel. Ik kan niet precies benoemen waar dat 'm in zit, maar het is zo. En nu worden het straks allemaal Jumbo's. Ze hebben nog net geen monopoliepositie, want er is nog een Albert Heijn en er zijn nog vestigingen van de Aldi en de Lidl. Maar een fijne ontwikkeling vind ik het niet. De Jumbo rukt op.

Vergelijkend warenonderzoek: dropfruitgum

Ik kom er maar eerlijk voor uit: ik ben dol op dropfruitgum. Als ik zou moeten kiezen tussen de fruitgum en de drop, dan ga ik voor de drop, winegums zijn me vaak te zoet. De combinatie van drop en winegum is echter perfect.

Onder de dropfruitgumduo's heb ik een favoriet: het huismerk van de Jumbo. Hoogstwaarschijnlijk zijn de dropfruitgumduo's van de Jumbo een kopie van de autodropvariant van Redband waar drop met winegum wordt gecombineerd. Dan heb je in de Jumbo ook nog de dropfruitgumduo's van Klene. Die heb ik een keer per ongeluk meegenomen, omdat de verpakkingen sprekend op elkaar lijken. Natuurlijk hebben we die ook opgegeten, maar toch: het was niet te vergelijken met de dropfruitgumduo's van de Jumbo. De dropfruitgumduo's van Klene zijn namelijk gommiger en vetter. Bovendien is de drop in de duo te zoet. Bij de Jumbo dropfruitgumduo's is de combinatie en de substantie precies goed: het is zachter en de drop is iets zouter, waardoor de combinatie pittiger is. Een absolute aanrader dus.


Nog twee tips:

• Heb je een loszittende tand of kroon? De zuigkracht van de dropfruitgumduo's van de Jumbo is onovertroffen. Het loszittende onderdeel wordt zo losgezogen  met een dropfruitgumduo. Ik spreek uit ervaring.
• Eet geen dropfruitgumduo's als je je niet helemaal lekker voelt. Als je je een beetje flauwtjes voelt is de verleiding groot: even iets pittigs innemen. En dan komen de dropfruitgumduo's al snel in beeld: ze glijden gemakkelijk naar binnen en geven net die bite waar je misschien op zit te wachten. Doe het echter niet: zo gemakkelijk als ze zich laten innemen, zo moeilijk laten ze zich er weer uitwerken. En ook hier spreek ik uit ervaring. 

Helaas pindakaas!

"Dat is lang geleden", zegt de vriendelijke kassière van de Jumbo, voorheen de Super de Boer. Ze hengelt of ik vreemdga supermarktwise. "Ik kom nog wel hoor, maar nu altijd op donderdag. Het is me te druk op de vrijdag." Want ook al ben ik zelf geen overtuigde Jumbofan, die zijn er overduidelijk wel! "Ja, dat klopt: de donderdag is wat bij de Super de Boer de vrijdag was.", zegt ze.

Dus ja, ik ga wel naar de Jumbo. Soms vragen mensen me: "En hoe bevalt het bij de Jumbo?" En dan antwoord ik halfslachtig: "Het had voor mij niet gehoeven." En dat meen ik dan wel uit de grond van mijn hart. In de basis is er niets mis met de Jumbo, maar laten we er geen misverstanden over laten bestaan: het wordt nooit een Super de Boer. De overduidelijke magie die bij de Super de Boer in de lucht hing ontbreekt. Vanaf de allereerste keer al. Waar de Super een fijne open uitstraling had met een uitnodiging voor onverwachte ontmoetingen in ieder gangpad, is de Jumbo vooral een winkel waar je je kar zo snel mogelijk vollaadt. En dat gaat prima, je vindt er namelijk alles. Maar eerlijk is eerlijk: ik mis de Super.

Met de Jumbo heb ik dus niet echt een band: ik zou zo over kunnen stappen naar een andere supermarkt. En dit weekend kwam ik even in de verleiding toen ik de fleurige folder van de Aldi zag. De Aldi blijkt namelijk een supermarktketen met gevoel voor humor te zijn, getuige het huismerk pindakaas: Helaes pindakaas!

Van groen naar geel

"Dat is binnenkort afgelopen". Ik sta voor de kassa bij de super. De kassière is aan het woord. Ze heeft het over de snelkassa. Daar verwijst ze de vrouw heen die met een mandje achter mijn band volgepakt met boodschappen staat te wachten.

Rond de zomer wordt onze super een Jumbo en de sjumbo kent geen snelkassa's. "Komt u wel eens in de Jumbo hier verderop?" Ik vertel haar dat ik er wel eens geweest ben, maar dat ik geen fan ben. "Bij de Jumbo zitten de kassières met z'n tweeën in een hokje met de rug naar elkaar", vertelt ze. "Dat krijgen wij dus ook: zes kassa's en geen snelkassa." Ik vertel haar waarom ik geen fan van de Jumbo even verderop ben. Ze kijkt me begrijpend aan. Ook haar moeder is niet tevreden over het beheer van de voorraad. "Ze moet soms wel eens drie keer terug voor een product." "Het zal ook afhangen van de bedrijfsleiding", zeg ik. Ik vestig mijn hoop namelijk op de ambities van jonge en oude baas. Zij beaamt het. "Het zal nu wel verbeteren daar, want ze hebben het daar overgenomen", zegt ze. Ze doelt op jonge en oude baas. Dat is nieuws voor mij. Ik dacht dat ze de Super de Boer vlakbij mijn werk hadden overgenomen. Maar dat blijkt alweer verleden tijd. Ik vraag haar natuurlijk naar de reden daarvan (de voor de hand liggende doorvraag), maar die kan ze me niet geven. Dat is dan weer een beetje onbevredigend, maar ik kom toch een stuk wijzer weer uit de Super. Nog een maand of twee en dan zal het groen worden verruild voor geel.

Tientjestip

Ik hou van schone wasbakken. Het liefst heb ik ze een beetje blinkend. Die passie wordt hier in huis helaas niet door iedereen gedeeld. De kinderen -sommige meer dan andere- hebben eerder een passie voor het bevuilen van de wasbakken. Tandpasta wordt met grote klodders in de wasbak gespuugd. Naspoelen gebeurt spaarzaam. Wel weer goed voor hun groene voetafdruk natuurlijk, want waterverspilling is er dus niet bij. Ik word echter niet vrolijk van al die tandpastaresten in de wasbakken. Eén van de dingen die ik al leerde toen ik nog maar pas moeder was, is dat je ergeren niets oplost. Sommige zaken stuur je bij, bij andere lukt dat veel minder. Je moet je strijd uitzoeken en voor andere zaken gewoon naar een oplossing zoeken. En die vond ik! Het viel me namelijk op dat die klodders wel heel gemakkelijk bleven hangen. Door al die antikalkmiddelen was het oppervlakte blijkbaar stroef geworden. Zou het niet veel handiger zijn als die klodders helemaal geen vat op de wasbak zouden krijgen? Ik bedacht er het volgende op: ik kocht een fles autoshampoo met wax en maak daar tegenwoordig de wasbak mee schoon. Het gevolg: blinkend schoon en glad als een spiegel. Klodders tandpasta glijden vanzelf het putje in. Ik was bijna in de verleiding om 'm naar de Mijn Sjumbo te sturen. Het lijkt me toch zeker een tientjestip.

Super beter dan Sjumbo

Ik ben vandaag vreemdgegaan. Met medeweten van E. Ik ben namelijk in plaats van naar de Super deze week naar de Jumbo -in de volksmond sjumbo- geweest. Vorige week moest ik maar liefst €156,- voor mijn wekelijkse boodschappen betalen. En dat terwijl de Supertoeterweken in volle gang zijn en ik geen bijzondere boodschappen had. Geen koffie, geen wasmiddel. Het eindbedrag viel mij tegen. Daar kwam nog eens bij dat onze jongste een aantal malen vergeefs naar de super is geweest voor een voetbal. Kijk, als je ballen in de aanbieding gooit, dan moet je ze ook hebben. De supermarktromance staat daarbij ook nog eens op een laag pitje, dus ook daarvoor hoef ik niet meer naar de super. En ik was benieuwd hoeveel het zou schelen als ik naar de Jumbo zou gaan. Dus kocht ik vandaag bij de Jumbo.

Voor een eerlijke vergelijking heb ik daar waar ik bij de Super huismerken koop, ook de Jumbohuismerken gekocht.
Het viel niet mee. De afrekening wel, maar de winkelambiance moest het afleggen tegen onze Super. Toen ik dan ook met mijn wagen volgeladen overkwam, zei ik tegen E: "€30,- goedkoper, maar ik ga er niet weer heen. Wat een ergernis." Onze oudste heeft de minpunten die ik terloops opnoemde bijgehouden. Ze kwam op maar liefst 12 minpunten uit. Ik zet ze hier op een rij.

1. karren met een muntje
2. nauwe gangen
3. beperkt assortiment
4. assortiment niet op orde: zaken uitverkocht
5. rommelig; veel karren en laadplateaus in de gangen
6. onoverzichtelijk
7. onduidelijke bewegwijzering
8. korte banden bij de kassa; mijn boodschappen passen er lang niet op
9. opstoppingen door het gezellige koffiezitje
10. Turks brood dat net zo Turks is als ik
11. lange wachttijd bij de kassa als gevolg van een storing
12. minder verzorgd en alert personeel

Het enige pluspunt was de prijs. En dat is natuurlijk niet gering! Op jaarbasis ruim €1500,-! Daar kun je een aardige deuk voor in een pakje boter slaan. Dat is een niet te negeren verschil. "Nou", zegt E. "Ga ermee naar de oude baas van de super. Kijk wat je met hem kunt regelen." "Ga anders volgende week naar de C1000", zegt onze zoon. "Dan kijk je daar eens hoe het is." Ik ben er nog niet uit. Zet ik mijn vergelijkend warenonderzoek door of blijf ik toch maar gewoon bij de Super?

Bij de kassa van de Jumbo deed zich nog een fantastische gelegenheid voor voor mijn favoriete beleid: lik-op-stuk-beleid. Wie was er namelijk ook in de Jumbo? De krengerige assistente van onze huisartsengroepspraktijk. En met haar had ik nog iets te verhapstukken. Daarover morgen meer.