Zoek en vind

Ik ben aan het opruimen geweest. Zo nu en dan heb ik een aanval van opruimwoede. Dan is al het rondslingerende spul me een doorn in het oog. Hier thuis wordt het bestempeld als het boze oog. Dat is niet voor niks, want vaak is het gevolg dat ik alles kwijt ben. Vandaag is het mijn etui met speciale stiften. "Ik heb 'm nog gezien", zegt de jongste. E. beaamt het. Ook hij heeft de etui onlangs nog gezien. "Hij lag eerst in mijn bakje en toen op het kastje", zeg ik. En op dat kastje kon iedereen 'm zien. Dat is het punt nou net. Mijn boze oog viel erop en nu is de etui weg.

Logisch 

Na een zoektocht in alle laden en vakken op de begane grond en in mijn kantoor is er nog geen spoor van mijn etui. "Laat maar", zeg ik tegen de jongste, die druk meezoekt. "Hij komt vanzelf weer boven water". Zo gaat het meestal. Dan vind ik 'm op een plek die ik destijds heel logisch vond, maar dat nu helemaal niet meer is. Soms is dat na een paar dagen al het geval.* 

Inbraakproof

Ooit gingen we op vakantie. Ik wilde mijn bescheiden juwelencollectie inbraakproof opruimen. Dus verstopte ik ze. Ik weet het moment nog dat ik dacht: waar had ik ze ook alweer verstopt? Hoe lang ik ze kwijt ben geweest weet ik niet meer, maar best een tijdje. Tot de jongste en ik de badkamer gingen opruimen. Ik sorteerde, de jongste voerde af. Een zak luiers. "Die kunnen wel weg", zeg ik tegen de jongste. Ze loopt ermee naar buiten en komt even later terug met mijn sieraden. En toen wist ik het weer: ik had ze in de zak met luiers verstopt. Geen inbreker die zoiets verzint.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

*Inmiddels heeft de jongste de etui teruggevonden. In een lege bloempot die ik aan het graveren ben.

De soundtrack bij de blog is:

Weer een compleet mens

Ik heb de afgelopen dagen een traumatische ervaring gehad: ik was mijn biebpas kwijt. We gaan wekelijks naar de bieb. Mijn pas zit standaard in mijn biebtas. Dat werkt als een tierelier. Vorige week merkte ik ineens dat mijn pas niet in mijn tas zat.

De wereld ligt weer open...

En dan begint het zoeken:

• Welke jas had ik aan - Geen jas, 
• Had ik iets met broekzakken aan? - Daar zit het niet in. Ook niet in die, die ik niet aanhad.
• Toch misschien in een handtas gestopt?- In geen van de handtassen die nu in de roulatie zijn. 
• Per ongeluk in mijn werktas? - Ook niet.
• In een boek of een tijdschrift? - Dat doe ik nooit, maar toch maar even checken. 
• Waren we op de fiets of met de auto? -Auto, dus daar ook maar even kijken, onder de matten, in alle vakjes. Ik vind van alles, maar geen biebpas.
• Ik ruim lades op en richt ze weer opnieuw in, maar de pas blijft onvindbaar. 
• Maar even bij de bieb vragen dan. - Nee geen pas gevonden. "Als we iets vinden, dan sturen we het meestal op. Ik blokkeer het account maar even. Dat is dan altijd beter", aldus de bibliotheekman. "Dan kunt u thuis nog even verder zoeken."

Ondertussen houdt het zeurende gevoel aan: ik mis iets. Ik mis de onbeperkte onmiddellijke gratis toegang tot een wereld vol boeken. "Je mag wel op mijn pasje", zegt de jongste. En ook E. biedt me zijn pas aan. Maar dat is niet hetzelfde. Dat druist in tegen mijn hang naar zelfstandigheid. Ik wil mijn eigen kaart.

Gisteren valt er een envelop op de mat. "Er zit iets hards in", zegt de jongste. En het is inderdaad iets hards: het is mijn bibliotheekpas. Ik ben weer een compleet mens! Lang leve de mensen van de bibliotheek!

De jacht naar het gitje

Deze week was ik mijn gitje kwijt. Mijn gitje is mijn favoriete ketting, dus er was sprake van lichte paniek. Dit soort dingen gebeurt ook alleen met dingen waar ik eigenlijk heel voorzichtig mee ben. De spullen waar ik niet zo voorzichtig mee ben, die slingeren namelijk gewoon rond. En die zie je dus zo liggen. Zo verging het het gitje ook. Meestal doe ik het niet af en dan is er dus geen probleem. Maar nu irriteerde het rond mijn nek. Dus legde ik het op de leuning van de bank. Daar lag het woensdagmorgen nog. En toen dacht ik: "Oh jee, dat gitje kan daar niet blijven liggen. Stel je voor dat het kwijtraakt." En dan begint het: dan ga ik lopen met zo'n kettinkje. En vervolgens raak ik het dus kwijt.

"Heeft iemand mijn gitje gezien?", vraag ik. Niemand heeft het gezien, maar iedereen is behulpzaam. "Wanneer heb je het voor het laatst gehad?", vraagt de jongste. "Het lag op de rand van de bank, maar daar heb ik het weggepakt. Toen heb ik het in de zak van mijn vest gedaan.", zeg ik. We kijken op de voor de hand liggende plekken: het laatje, het juwelenbakje en de juwelenkapstok. Vervolgens kijkt de jongste op veel minder voor de hand liggende plekken: "Ik heb ook in de bijkeuken gekeken. ", zegt ze. "Maar daar lag 'ie ook niet." "Misschien heb ik 'm wel in de wasmand gelegd om 'm mee naar boven te nemen", zeg ik. Dus kijk ik alle wasmanden na. Geen gitje. En dan begin ik me pas echt zorgen te maken. "Ik zal 'm toch niet in een plastic zakje hebben gedaan ? En dat ik die toen heb weggegooid. , vraag ik de jongste. "Maar dat zou ik toch niet doen he?" "Nou dat heb je vroeger anders wel bijna een keer gedaan met je juwelentasje.", zegt ze. Ze heeft gelijk. Ooit verstopte ik mijn juwelentasje voor de vakantie in een aangebroken zak luiers. Na de vakantie was ik dusdanig ontspannen dat ik dat allang was vergeten. Bij een vlaag van opruimwoede had ik de zak -inclusief juwelen- bijna weggegooid. In gedachten ligt het gitje nu al in een plastic zak bij het huisvuil. Dat is gelukkig nog niet opgehaald. Er zal niets anders opzitten dan dat om te spitten. Hier gaat niets met het vuilnis mee tot het gitje is gevonden. Morgen dan maar.

Voor ik 's avonds naar bed ga, schiet ik even in mijn badjas. En als ik mijn handen in de zakken steek, dan voel ik 'm mijn gitje. En dan weet ik het weer: ik had het inderdaad in mijn zak gestopt. Maar ik had niet mijn vest, maar mijn badjas aan!