Groupie van Herman

 Echt waar

"Ik begin een echte groupie van Herman te worden", zeg ik tegen E. Ik doel op Herman Sandman, columnist in het Dagblad van het Noorden. Maar dat had E. al wel in de gaten. Herman is de enige reden waarom ik mijn abonnement op het Dagblad op dit moment hou. Ik beveel Herman te pas en te onpas aan in mijn omgeving. Het grenst aan opdringerigheid. Daar ben ik me wel van bewust, maar ik kan het niet stoppen.

Lees Herman

Die morgen nog had ik mijn vader gewezen op de column van Herman. "Linksonder aan de binnenkant van het hoofdblad. Daar kun je 'm vinden", zeg ik tegen hem. "Dat moet je ook gaan lezen." Ook onze zoon moet er aan geloven. "Als jij De Graanrepubliek uit hebt, dan moet je Herman Sandman gaan lezen. Dat vind jij vast leuk." Herman schrijft namelijk ook boeken. En op het werk laat ik me ook niet onbetuigd.

Herman heeft het

Herman is melancholiek, grappig, hij relativeert zichzelf graag, doet sociaal tegen wil en dank en koestert zijn Veenkoloniale roots en zijn vrouw en kinderen. Tot op dit moment ben ik op papier nog niets tegengekomen wat ik niet leuk vind aan Herman. Ik zit regelmatig hardop te lachen als ik iets van Herman lees, maar ik word net zo vaak geraakt of aan het denken gezet. Kortom: Herman heeft het.

Herman heeft het echt

Deze week weet Herman me te raken met een column over ouder worden. Als vijftigplusser voelt hij de slijtage toeslaan als hij hardloopt. Maar hij weet ook dat dat nog niks is, omdat 'de echte klappen pas worden uitgedeeld in het tweede rondje'. "Daar zit jij nu in", zeg ik tegen mijn vader als ik 'm over deze column vertel. Om een andere column van Herman zit ik hardop te lachen. Herman vult een rijtje over zichzelf in dat je vaak in een damestijdschrift ziet. Op de vraag Waar kun je me 's nachts voor wakker maken? geven Bekende Nederlanders meestal antwoorden als Rucolapasta met dichtgeschroeide tonijn of Gestoomde kabeljauw met broccoli en sushirijst. De keuze van onze Bekende Veenkoloniaal: neuken.

Dus: lees Herman

Ik beveel niet zomaar iets aan, maar het mag duidelijk zijn: ik kan het niet laten. LEES DIE MAN!  Daar knap je echt van op. Ik blijf zijn columns lezen. Ik knip ze nog niet uit. Nog net niet.

Groeten uit Grunniwood

Groningen is hot. Het lijkt ook tot de rest van Nederland door te dringen dat dit een prachtig gebied is. Beverig, dat wel, maar prachtig. Televisieploegen vergapen zich aan de weidsheid van ons land. De nieuwe serie Hollands Hoop is hier opgenomen. En ook de nieuwe speelfilm van Alex van Warmerdam is in deze regio opgenomen. Allemaal dichtbij mijn geboortegrond.
 
De boerderij Hollands Hoop is eigenlijk Hoog Hammen in Overschild. Vroeger was dat nog gewoon Woltersum, maar sinds de brug over het Eemskanaal is gesloopt hoort de andere kant van het Eemskanaal bij Overschild. Het ligt op een steenworp afstand van de boerderij van mijn zwager en zus waar ik twee jaar geleden ook een tijdje woonde. Ik reed toen van en naar mijn werk regelmatig langs Hoog Hammen. Dus ik ken de omgeving. Dat maakt het extra leuk.


De makers van Hollands Hoop zijn net als ik fan van True Detective leid ik af uit de intro. Het valt onmiddellijk op dat die wel verdacht veel op die van True Detective. Dat is een riskante strategie. Want er kan er maar een de beste zijn en dat is nou eenmaal True Detective. Toch kijk ik met veel plezier naar Hollands Hoop. Ook al zie ik -juist omdat ik de omgeving zo goed ken- veel voorbij komen wat niet klopt. Zo liggen er twee kadavers langs de weg in het korte ritje van de familie Augustinus naar Hoog Hammen.  In de 53 jaar dat ik in Groningen woon, heb ik nog nooit een kadaver langs de weg zien liggen. In de serie zijn de gezinsleden voortdurend op zoek naar bereik met hun mobiele telefoon. Zo zie ik mijn zwager en zus nooit rondlopen op hun praktisch naastgelegen boerderij. En dan het ritje naar de troosteloze Mini Mart. Als je op Hoog Hammen woont, dan haal je je boodschappen in Schildwolde, Ten Boer of op Lewenborg. Ik snap dat daar hier niet voor is gekozen, want dat leverde niet de gewenste beelden op. De windmolens plaatsen wij in de buurt van Termunten, dus dat is wel een eindje uit de richting voor een paar boodschappen. Alles bij elkaar wordt het wel een beetje zwaar aangezet: Groningen is achtergebleven gebied. Gelukkig weten we zelf beter en kunnen we wel wat hebben. 

Ik denk dat we Fivelingo bij de gemeentelijke herindeling Grunniwood moeten noemen.

Dat is een pikolpanzarl

Dat is een pikolpanzarl. Dat is een komparteilam. Dat is een talimanei. Dat is een kantamulie. Nee, ik leer geen esperanto. Het is ook geen andere vreemde taal. Deze woorden bestaan niet. Het zijn verzinsels. Ik krijg ze aangeboden via het Meertens Instituut. Die doen namelijk een onderzoek naar klemtoongebruik in Nederland. Ik moet aangeven hoe ik de klemtoon zou leggen, zodanig dat het volgens mij het meest Nederlands klinkt. Het duurt ongeveer een kwartier om mee te doen aan het onderzoek. Ik vind het leuk. 

Als je zoals ik in het Noorden van het land woont, dan weet je natuurlijk dat er veel verschil is in klemtoongebruik. Het is hier namelijk vergeven van de Friezen en die leggen de klemtoon op geheel eigen wijze zal ik maar zeggen. Niet zoals wij Groningers dat doen. Neem nou de plaats Hoogkerk. Een echte Groninger weet hoe het hoort: je zegt Hoogkerk. Juist, met de klemtoon op kerk. Maar geef ze de kost eens die zeggen Hoogkerk, met de klemtoon op Hoog. Een ding weet je dan in ieder geval: dat zijn geen Groningers. 

Welkom in Fabeltjesland: over schokken en euro's

De huizen in het Groninger aardbevingsgebied zijn echt niet minder waard geworden. De schokken en bevingen die scheuren in de huizen trekken doen niets af aan de waarde van het onroerend goed. Lees de voorgaande zinnen nog maar eens goed door. Komt niet echt geloofwaardig over hè? Daar hoef je geen makelaar voor te zijn. Met je boerenverstand snap je dat nog: ik ken geen enkel product dat net zoveel waard is met scheur als zonder scheur. En ik heb er echt even over nagedacht. Ik heb echt mijn best gedaan om iets te bedenken. Maar ik kan echt niets bedenken.

Toch vertelt minister Kamps het zonder met zijn ogen te knipperen. En dat moeten wij dan geloven. Dat moeten de inwoners in het gebied en de huiseigenaren dan geloven. Minister Kamps zegt het niet zomaar, verzekert hij ons. Hij heeft namelijk een onderzoeksbureau opdracht gegeven om dit nader uit te zoeken. En dat bureau komt tot de volgende conclusie: De prijsontwikkeling van huizen in het Groningse aardbevingsgebied vergelijkbaar is met die in andere delen van Nederland. Wat een mooi onderzoeksresultaat. En wat komt het ook ontzettend goed uit.

Ik geloof er geen bal van: welkom in Fabeltjesland. Misschien moeten we Kamp bij een volgend bezoek verwelkomen met het volgende lied:
Hallo minister Kamp
waar brengt u ons naar toe?
Naar Fabeltjesland?
Eh, ja, naar Fabeltjesland
En leest u ons dan voor uit de Fabeltjeskrant?
Ja, ja, uit de Fabeltjeskrant...

ja"ie strie"e kist eem noe kiekn eaejeaoeejojdoajdo

Gisteren kreeg ik een e-mail van onze zoon. De titel van het bericht luidde: ja"ie strie"e  kist eem noe kiekn eaejeaoeejojdoajdo. Het mailtje was verder leeg, afgezien van een bijlage. Het verzoek was om het document even na te kijken. Dat kon ik ook nog zo ongeveer afleiden: eem kiekn is Gronings voor even kijken. Verder bedient hij zich van de volgens hem typische Veenkoloniaalse kunst van het weglaten van letters. Zo is het volgens hem in de Veenkoloniën not done om je te bedienen van de dubbele k: de dubbele k is stom, die spreek je dus niet uit. Een aantal voorbeelden: n di'e auto. Als hij goed op dreef is wordt dit n di'e au'o. Of dat is le'er, of wat n di'e tre'er. En soms draaft hij door. Dat herken ik dan wel weer.

Een groene zee

We rijden in de auto -door de Woldstreek naar het Noorden. En dan - bij het verlaten van de bebouwde kom - treft het ons als een donderslag: de verpletterende schoonheid van gecultiveerd land. Niet begrensd door bomen. Groen, niets dan groen. Aan onze rechterhand een perceel zomergerst. Frisgroen, een beetje wazig door de haren die aan de are zitten. Heel bijzonder. En dan de harde westenwind die precies over het perceel blaast. De aren kunnen niet anders dan meebuigen. Rij na rij buigen ze het hoofd. En dan - als de wind iets afneemt - veren ze terug. Tot de wind ze weer tot buigen dwingt. Zo golft het heen en weer. Het is adembenemend. Het is doodstil in de auto. Tot ze de stilte verbreekt en precies verwoordt wat we zien: "Het is net een groene zee".