Duurzame persoonlijke hygiëne

Ik neem een diepe snuif. Kan dit bloesje nog een keer aan, of toch maar in de was? Het ruikt niet echt onaangenaam. Ik besluit 'm toch maar in de was te doen. Het is een tweestrijd tussen mijn drang naar een optimale persoonlijke hygiëne en mijn duurzaamheidsdrang. Laatst vroeg de oudste: "Hoe vaak draag jij je shirts?" "Meestal één dag", zeg ik. "Soms twee". Zij draagt ze maar een dag, ook gedreven door de drang naar optimale hygiëne. Ze ziet het ook wel anders. Vandaar dat ze zich de vraag stelt. "BH's moet je na vier keer dragen wassen", weet ik. Maar als ik aan het sporten ben geweest, gaat die vlieger niet meer op. Dan gaat ie direct in de was. En ook slips gaan natuurlijk direct in de was. 

Ontspannende snuif

Ik probeer bovenkleding niet meer automatisch na een dracht te wassen. Dus nu vind je me regelmatig snuivend aan kritieke plekken in het wasgoed. Ik trek de grens bij mijn eigen kleding. Als ik als eens aan E's kleding snuif, dan doe ik dat alleen als hij erin zit. Ik heb namelijk eens gelezen dat dat heel ontspannend is. En dat kan ik bevestigen (TIP!). 

Bewust wassen en drogen

Ik ben me de laatste jaren veel bewuster geworden van mijn CO2-footprint. Zodra het kan, droog ik weer op het rik. Dat deed ik altijd al omdat ik dat leuk vind, maar nu doe ik het bewust. De wasmachine draait niet meer met een halflege trommel. De sportwas gaat niet apart in de machine, maar met de rest van de donkere was. Ik ben er heel tevreden over.

Wasadviezen 

Het onderwerp laat de oudste duidelijk niet los. Later in de week stuurt ze me een Engels filmpje via instagram met de volgende wasadviezen: 

• Jeans - een keer per maand. 
• Synthetische stoffen - na drie/vier 'wears'. 
• Katoen - ook na drie/vier 'wears'. 
• Wol en kasjmier - minder dan 1x/maand. 

😲😲😲😲

Zo doen ze dat dus in Engeland. Ik hou het maar op snuiven. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Oogsten uit het pennenba(n)kje

Deze week kregen we nieuwe banken. E. en ik zijn dit jaar 46 jaar bij elkaar en het is voor het eerst dat we er ook op uit zijn geweest om banken te kopen. De banken die we nu hebben afgedankt kocht ik na de brand online. Met de beperkte levensduur van 10 jaar waren ze echt op. De lichaamsafdrukken van ons hele gezin zaten erin en ze gingen er ook niet weer uit. Bij een van beide banken sprong een veer, waardoor de zitholte nog dieper werd. 

Vintage + duurzaam

Toen we gingen samenwonen kregen we een bank van mijn zwager en schoonzus. Zij hadden 'm weer gekregen van haar zus en zwager. De bank was opnieuw overtrokken met zwarte ribstof. Het was een jaren 60 bank met skaileren leuningen. Het was een fijne bank waar we met z'n tweeën op konden liggen. Die bank hadden we eeuwig kunnen houden, maar we hebben 'm echt opgebruikt. Daarna kregen we een compleet ameublement van de oom en tante van mijn zwager: een bank en twee stoelen. Ook een jaren 60 setje maar nu met ronde skaileren leuningen. We gaven het een nieuw stofje en klaar. Met die bank zijn onze kinderen opgegroeid. Hij kreeg nog een keer een nieuwe bekleding, maar uiteindelijk scheurden de leuningen kapot. Ik verlengde de levensduur nog door er kleden over te gooien. Dat was met opgroeiende kinderen praktisch bovendien. Ik hoorde de oudste een keer tegen een klasgenootje zeggen: "Je hoeft niet bang zijn dat je knoeit hoor. Mijn moeder gooit er zo weer een nieuw kleed over." En zo was het. In die tijd was praktisch alles in ons huis tweedehands of zelfgemaakt. Mijn vader zei altijd dat de hele inboedel met 25 gulden wel betaald was. Of een variant: dat een blind paard nog geen schade aan zou kunnen richten.  

Indrukwekkend

Vorige week kwam de oudste langs. "Als jullie nieuwe banken krijgen, dan moet ik nog wel even bij het pennenba(n)kje.", zegt ze. Zo noemt ze de bank waarin ze een aantal pennen en een ring is kwijtgeraakt. "Snij 'm maar open", zeg ik. Zo gezegd, zo gedaan. Ze zet de bank samen met de jongste op zijn kant en masseert er van alles uit. Ze weet precies bij welke leuning ze moet zijn. De jongste vangt het op. Het is een indrukwekkende oogst van 10 jaar: pecannoten, pinda's, bibliotheekbriefjes, een haarspeldje, pennen, waaronder een Parkerpen, en dus inderdaad een ring.

 De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Akkervarkentjes zijn vet

Bij ons op het werk hebben we tegenwoordig akkervarkentjes. Ze zijn er nog maar net, maar ze hebben een verbazingwekkend effect. Iedereen vindt ze schattig. De vier biggetjes wroeten en eten de emelten en engerlingen uit het aangetaste grasveld voor het gebouw waar ik werk. Onkruid wordt met wortel en al opgegeten. 

Wroeten in plaats van ploegen

Door de akkervarkentjes in te zetten ploegen we onze aangetaste grasvelden op een duurzame en biologische manier. En dat past bij ons streven naar duurzaamheid. Als ze voor ons gebouw zijn uitgewroet, worden ze op andere plekken op het terrein ingezet. En zijn ze bij ons helemaal klaar, dan gaat hun reis verder. Ze zijn 'in dienst' bij A. de Boer, lees ik op ons intranet. Ze werken tegen kost en inwoning denk ik.

Conversatiestarter

Het inzetten van akkervarkentjes is een gouden greep. Ze zijn een echte conversatiestarter. Ze brengen collega's die elkaar nooit spreken samen. We maken een praatje terwijl we vertederd naar de varkentjes kijken. We kunnen er eenvoudig niet aan voorbij lopen. Ouders komen met hun kinderen kijken. En ze komen weer terug. We zijn allemaal verbaasd over de snelheid waarmee ze het grasveld hebben omgewoeld. De varkentjes zijn zich niet bewust van al die aandacht. Ze wroeten ijverig door. 

Opties

Bij ons thuis ligt het gras er ook belabberd bij. Mos neemt het gazon steeds meer over. En allerlei bloemetjes steken de kop op. Volgens E. moeten we genieten van de biodiversiteit. Maar ik zie ook nog een andere optie: even bellen met A. de Boer.  

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.