In de ban van Mark

In mijn instagramfeed komt de live versie van Sultans of swing in de Royal Albert Hall in Londen voorbij. Het is ze dus niet ontgaan dat de vroege Dire Straits op dit moment prominent in mijn spotifylijsten terugkomen. Ik luister in de auto met name graag op de repeteerstand naar Sultans of swing. Het live nummer duurt maar liefst 13 minuten. Vooral het laatste stuk waar de geweldige Mark Knopfler een meeslepende gitaarsolo laat horen vind ik te gek.  En dat is best bijzonder, want lange solo's vind ik meestal saai en een ultieme vorm van zelfbevlekking. Maar voor Mark maak ik een uitzondering.

Ik stuur E. het linkje van de live versie. Dat kan hij natuurlijk niet beluisteren, want hij doet niet aan socials. Daar had ik even niet aan gedacht. Dus ik laat het hem even horen. "Dit is toch te gek", zeg ik tegen E. "Ik vond dit vroeger ook al heel leuk, maar toen had ik nog niet in de gaten dat Mark Knopfler zo'n goede gitarist was." "Dan was jij denk ik de enige"", zegt E. "En ik had het je wel kunnen vertellen, maar ik weet niet of dat iets had uitgemaakt." Ik denk het niet. Maar wat fijn dat ik het nu zelf ontdekt heb. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is natuurlijk: 

Keiharde magie

In de auto luister ik nu naar Wilco. Het is moeilijk om Wilco te typeren: een beetje een mix van country en keiharde gitaarmuziek. Ik kende Wilco eigenlijk niet, tot E. en ik een tijdje geleden naar een concert in de Oosterpoort gingen. Daar waren we omringd door keiharde fans. Dat wil zeggen: bijna omringd door keiharde fans. Ik zat namelijk naast een man die me -zodra E. een drankje voor ons ging scoren- vroeg: "Ken jij Wilco eigenlijk?". "Niet echt", zeg ik. Wij hadden van tevoren nog even muziek geluisterd, maar voor deze man was het een echte blind date. "Een beetje bluegrass hoop ik", zegt hij. Nou, bluegrass was het niet en na een aantal gierende gitaarsolo's kneep mijn buurman er dan ook tussenuit.

Voor ons zitten keiharde fans. Vier daarvan komen niet uit deze regio. De vrouw die vlak voor ons zit, ziet er redelijk fataal uit. Ze was wat je vroeger 'een stoot' noemde. Nog steeds is ze een knappe vrouw, alleen jammer dat ze nog steeds een stoot wil zijn. Haar jurkje is net iets te kort en te bloot - op zich geen probleem, maar later blijkt dat ze buiten zichzelf raakt als Wilco begint te spelen. Iedere gitaarsolo wordt fluitend en schreeuwend met de armen en benen in de lucht verwelkomd. Ik kan op gezette tijden ook best enthousiast zijn, maar op dat moment voel ik me een bijzonder nuchtere Groninger. Het leidt me bovendien af. Het enthousiasme blijft onverminderd, maar na verloop van tijd wordt de smartphone tevoorschijn gehaald om de wereld te informeren over dit fantastische concert. Anderhalf uur onafgebroken alleen maar kijken en luisteren is blijkbaar teveel gevraagd voor deze keiharde fan.

De volgende dag lezen E. en ik dat we getuige zijn geweest van een magisch concert. Misschien zijn we verwend, maar E. en ik hebben echt al magischer momenten meegemaakt. We vonden het een aardig concert, maar een van de -ongetwijfeld virtuoze- gitaristen, leefde zich wel erg dominant uit. "Ik kan me best voorstellen dat het leuk is om een eindeloze gitaarsolo te spelen", zeg ik tegen E. "Maar dat betekent nog niet dat het ook altijd leuk is om naar te luisteren." We zijn het eens, maar E. beluisterde de cd al eens en adviseert me om de cd eens te beluisteren.  E. heeft gelijk, het is beter in balans -ik heb er alleen steeds beelden bij van een hysterische fan met de armen en benen in de lucht.