Hart op hol

Zevenenveertig jaar geleden sloeg mijn hart op hol - figuurlijk. Toen kreeg ik E. in het vizier. Ruim een jaar geleden sloeg mijn hart letterlijk op hol. Ik had het niet in de gaten. Wel merkte ik dat ik meer moeite had met traplopen, in de wind oplopen en praten en lopen tegelijk. Ik weet het aan de naweeën van een longontsteking na corona. Dat bleek het niet te zijn. Een aantal incidenten begin dit jaar maakte duidelijk dat het het hart was. "Je loopt voortdurend een marathon", vertelt de huisarts me. "Waarom heb ik dan niet het lichaam van een marathonloper?", vraag ik haar. Ze vindt het een goede, maar ook  vermakelijke vraag. Ze heeft er geen antwoord op.

Kloppend hart

Achteraf had ik het kunnen weten. Ik meet regelmatig mijn bloeddruk en maak daar dan een foto van. Sinds ik die gewoonte oppakte stond er bovenin ook een bibberend hartje - het teken van een ritmestoornis. Maar ik was gefocust op de bloeddruk en had dat gewoon gezien als een kloppend hart (net als de emoji 💓). En in de sportschool registreerden de fietsen mijn hartslag niet. Die herkenden dat gerommel dat voor mijn hartslag door moest gaan natuurlijk niet.

Marathonvrouw

Het hart is er niet op gemaakt om voortdurend een marathon te lopen. Dus daar moest iets aan gedaan worden. Ik kreeg een klap op het hart om het ritme te herstellen. Dat lukte drie weken lang. Daarna sloeg het weer op hol. Tot het zich op een dinsdagmiddag om kwart over vier spontaan weer herstelde. 

Met een zakdoek

De cardioloog schrijft medicatie voor om het hart aan te moedigen dit ritme vast te houden. Daarvoor brengen ze de hartslag rigoureus omlaag. Zo laag dat het ook weer niet fijn is. "Als je me om zeep wilt helpen, hoef je geen kussen op mijn hoofd te drukken", zeg ik tegen E. "Een zakdoek volstaat." Vooralsnog ziet hij daar vanaf. 

Medische lingo

Ik had al een redelijke medische woordenschat dankzij mijn voorkeur voor ziekenhuisseries, maar die is de afgelopen tijd nog behoorlijk uitgebreid. Mijn lage hartslag heet bradycardy, Mijn rommelige hoge hartslag heet atriumfibrilleren. De schade die het hart heeft opgelopen heet Tachycardiomyopathie. Het meest verrast was ik nog door het gebruik van het niet-medische marineren. "We marineren het hart met medicatie", zegt mijn hartfalenverpleegkundige. Het is inmiddels goed gemarineerd en het goede nieuws is dat de schade aan het hart (deels) omkeerbaar is als mijn hart maar in een gewoon ritme blijft kloppen. 

Dat E. mijn hart nog steeds sneller doet kloppen, bleek toen ik aan een hartmonitor lag en mijn oog op hem viel. Officieel geregistreerd en wetenschappelijk bewezen. Het is een groot geluk.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Zuigzoenen

Ik heb het er nooit zo op gehad: zuigzoenen. Jongens lieten ze achter als een soort brandmerk.  'Van mij' schreeuwde zo'n zuigzoen. Sommigen liepen ermee rond alsof het een trofee was. Dat was lang geleden natuurlijk, op de middelbare school.

Het is een onderwerp waar ik me dan ook al jaren niet meer mee bezig hou, tot ik vanmorgen in de spiegel kijk. Een stuk of acht blauwrode kringen tekenen zich af op mijn huid. Niet veroorzaakt door de lipafdruk van E, maar door zuignapjes. Gisteren was ik namelijk in het ziekenhuis voor een fietstest met een hartfilmpje. En daarvoor werden acht zuignappen op mijn bovenlichaam gezet.

Vijf jaar geleden was ik ook al eens in het ziekenhuis voor een galopperend hart en een ruisje. De fietstest is voor mij nieuw, maar het gaat goed. Mijn conditie is goed, het hart klopt rustig door, ik krijg het niet benauwd, kan zelfs nog een praatje aanknopen en de bloeddruk is ook goed. Prima dus.

Als ik de test heb afgelegd mag ik uitfietsen. De zuignapjes hangen dan nog op hun plek, maar ze hebben hun werk gedaan. Dus komt de verpleegkundige -ze is nog bezig met een opleiding verneem ik onder het fietsen - en ze rukt me alle zuignapjes ineens van het lijf. Ik had het zelf exact zo kunnen doen, dat is namelijk ook helemaal mijn stijl. Maar het is geloof ik niet helemaal de bedoeling. De verpleegkundige achter de monitor reageert enigszins geschrokken dat de zuignapjes me flink hebben toegetakeld. Ik denk dan nog dat het wel weer wegzakt. Maar nee dus, vanmorgen zitten ze er nog: zuigzoenen, maar net niet helemaal. Dan had ik toch de voorkeur gegeven aan de lipafdruk van E.

Op koffierantsoen

Ik sta nu ruim een maand op koffierantsoen. Tot voor kort sloeg ik dagelijks met gemak en genoegen acht bekers koffie achterover. En daar deed ik het prima op. Tot mijn hart wat al te enthousiast ging kloppen. "Hoeveel koffie drinkt u?", vroeg de dokter. "Ongeveer zes", schat ik enigszins conservatief in. "Mokken of kopjes?", vraagt ze genadeloos door. "Mokken", geef ik toe. "Dat zijn twaalf kopjes", zegt ze streng. "Dat is echt veel te veel. U moet drastisch minderen." Minderen is niet een van mijn favoriete woorden.

Maar goed, toch maar minderen dan. Ik zit nu op een beker koffie 's morgens op het werk. En 's avonds nam ik thuis nog twee kopjes. En dat heeft resultaat. Mijn hart slaat nu zo rustig dat het net lijkt of ik er geen heb. Na twee weken informeert de dokter hoe het gaat. "Prima", zeg ik. Ik vertel haar dat ik de koffie eigenlijk altijd achteloos achterover sloeg. "Zo kunt u echt genieten van een kopje koffie. Als u af en toe een kopje koffie neemt, proeft u het ook weer beter", zegt ze. Ik laat het er maar bij. Haar opvatting van genieten en die van mij lopen duidelijk uiteen. Ik geniet juist van overdaad, van mateloosheid.

E. is steeds koffie uit bekers blijven drinken. Na een week of drie, gaan de kleine kopjes me ineens tegenstaan. "Geef me mijn mok maar weer.", zeg ik tegen E. die me 's avonds een kopje wil inschenken. "Ik heb liever een grote mok dan twee van die kleintjes." En zo doe ik het nu. 's Morgens een beker en 's avonds een beker. En nog wat decaf tussendoor. En dat bevalt: supersize ligt me nou eenmaal beter.