Supersuper

Het is niet de eerste keer dat ik hier geheel belangeloos de loftrompet steek over onze super. Een jaar lang mocht onze Super zich de beste super van de provincie noemen. Onze visafdeling viel al eens in de prijzen. En wat lees ik nu weer in de krant? De bazen van onze Super, jonge baas en oude baas, zijn de beste superondernemers van de provincie Groningen geworden. Dus heb ik een woord teveel gezegd? Geen woord!
En waarom zijn onze Superbazen van die superbazen? Omdat ze een ambachtelijke benadering van het vak hebben. Zo verkopen ze graag verse vis, in plaats van voorverpakte vis. Dat is tenminste wat in de krant vermeld stond. Maar u begrijpt, het kost mij geen enkele moeite om dat rijtje aan te vullen. Ze hebben namelijk ook een heel ambachtelijke medewerkerbenadering. Ze doen er alles aan om hun medewerkers tevreden te houden. Want zulke superbazen weten het natuurlijk als geen ander: met tevreden medewerkers ook tevreden klanten. Als het nodig is, zoenen ze iemand desnoods voor de soepen. En ook als klant geniet ik wekelijks van de persoonlijke ambachtelijke benadering van onze superbazen. Zo benaderde oude baas me ooit toen ze supersizekarren hadden besteld. "Voor klanten zoals u hebben we nu extra grote karren besteld." Dan voel je je toch gezien als klant, dan voel je je als grote afnemer toch erkend?
Uitstapjes van mijn kant naar de Jumbo draaiden uit op een desillusie. Maar is dat een wonder? De puzzelstukjes vallen toch steeds meer op zijn plaats. Ik heb geen extra bewijs meer nodig. Ik durf het hardop te zeggen: ik winkel wekelijks in een supersuper. 

Wasdrogerballen

"Klonk, klonk, klonk", doet de wasdroger. "Wat maakt dat ding een lawaai", zegt E. "Ja", zegt onze jongste, "dat zijn de wasdrogerballen. Die heeft mamma gekocht." E. had er nog nooit eerder van gehoord. En ik eerlijk gezegd ook niet. Maar ik kan dat soort dingen nou eenmaal niet weerstaan: ik ben dol op huishoudelijke noviteiten. Ik zag ze liggen bij de Xenos en was meteen verkocht. Het zijn lichtblauwe plastic ballen met stekels eraan. Ze maken je was zachter en zorgen ervoor dat het sneller droogt. Energiezuinig dus. Wat niet op de verpakking stond was dat ze enorm veel herrie maken in de droger. Maar goed, de was droogt hier nou met twee blauwe ballen erbij. Of het ook sneller droogt en of de was zachter wordt? Eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik heb niet de indruk dat het veel uitmaakt. Maar dat is dan wel weer slim, want je weet het niet hè? Je kunt het niet goed testen: het hangt allemaal af van de hoeveelheid was en van het soort materiaal. Dus wat dat betreft blijf ik in het ongewisse. Ook bij het naschudden van de was worden de ballen met grof geweld door de trommel gemept. Als de warme lucht er lang genoeg op blaast, worden de balletjes zachter. Dat geeft me weer te denken over eventuele weekmakers in de balletjes. Ik geef het eerst het voordeel van de twijfel. Ze gaan honderd droogbeurten mee, dus ik kan nog wel even vooruit.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Op koffierantsoen

Ik sta nu ruim een maand op koffierantsoen. Tot voor kort sloeg ik dagelijks met gemak en genoegen acht bekers koffie achterover. En daar deed ik het prima op. Tot mijn hart wat al te enthousiast ging kloppen. "Hoeveel koffie drinkt u?", vroeg de dokter. "Ongeveer zes", schat ik enigszins conservatief in. "Mokken of kopjes?", vraagt ze genadeloos door. "Mokken", geef ik toe. "Dat zijn twaalf kopjes", zegt ze streng. "Dat is echt veel te veel. U moet drastisch minderen." Minderen is niet een van mijn favoriete woorden.

Maar goed, toch maar minderen dan. Ik zit nu op een beker koffie 's morgens op het werk. En 's avonds nam ik thuis nog twee kopjes. En dat heeft resultaat. Mijn hart slaat nu zo rustig dat het net lijkt of ik er geen heb. Na twee weken informeert de dokter hoe het gaat. "Prima", zeg ik. Ik vertel haar dat ik de koffie eigenlijk altijd achteloos achterover sloeg. "Zo kunt u echt genieten van een kopje koffie. Als u af en toe een kopje koffie neemt, proeft u het ook weer beter", zegt ze. Ik laat het er maar bij. Haar opvatting van genieten en die van mij lopen duidelijk uiteen. Ik geniet juist van overdaad, van mateloosheid.

E. is steeds koffie uit bekers blijven drinken. Na een week of drie, gaan de kleine kopjes me ineens tegenstaan. "Geef me mijn mok maar weer.", zeg ik tegen E. die me 's avonds een kopje wil inschenken. "Ik heb liever een grote mok dan twee van die kleintjes." En zo doe ik het nu. 's Morgens een beker en 's avonds een beker. En nog wat decaf tussendoor. En dat bevalt: supersize ligt me nou eenmaal beter.

Geen goede voornemens

Goede voornemens, ik doe er niet aan. Ik ben voortdurend bezig om mezelf te verbeteren. Dus waarom zou ik het nieuwe jaar daarvoor nodig hebben? Ik kan me ook niet herinneren dat ik het ooit gedaan heb. Maar voor veel mensen voelt een nieuw jaar als een nieuwe start. Gisteravond keken we naar Ik hou van Holland. Een vraag daar was: Hoeveel goede voornemens kun je opsommen? Er was een lijstje van twintig goede voornemens gemaakt. Veruit op nummer 1 stond afvallen. En dat geeft dan ook direct aan waarom goede voornemens nergens op slaan. Want ik durf er namelijk om te wedden dat afvallen ook volgend jaar op nummer 1 staat. Minder roken stond ook hoog. Of meer geld geven aan goede doelen. Zuiniger zijn was er ook eentje.

Al met al word je niet vrolijk van goede voornemens. Meestal komt het neer op streng voor jezelf zijn. Een goed voornemen komt vaak voort uit een schuldgevoel: Ik ben te dik, ik geef teveel geld uit, ik rook teveel, ik denk te weinig aan anderen. Zo'n schuldgevoel is volgens mij absoluut geen goede basis voor verandering. Toch gebeurt dat vaak.

Neem nou goede doelen. Als het gaat om het geven van geld, dan word je vaak aangesproken op het gevoel 'jij hebt zoveel en zij hebben niks'. Of 'voor jou zijn het maar een paar centen en daar kunnen ze er van alles mee.' En dat is natuurlijk ook zo, maar is dat nou de beste strategie om in beweging te komen? Deze week zag ik een filmpje over Orange Babies. Dat zijn babies van HIV-geïnfecteerde moeders. Het verhaal wordt verteld door de bodypaintings op de zwangere buiken van de moeders. Welkom op de wereld! Heel mooi gedaan. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Waar voor je geld

€3,50 mag ze maar besteden. Op het lijstje staan een armband, een notitieboekje en een sleutelhanger. Bescheiden wensen, dat wel. Maar toch valt het nog niet mee om voor dat bedrag iets te krijgen. Een eenvoudige armband is vaak al duurder dan het hele bedrag. En ze wil graag het idee hebben dat ze veel weggeeft. Ze is bereid er langdurig voor te shoppen, We doen dan ook alle drie de winkelcentra in onze woonplaats aan. Gisteren werden we tot haar grote verbazing en ergernis gesommeerd de winkel te verlaten. Belachelijk, vond ze het, dat de winkels in de Sinterklaasweek nog gewoon om zes uur dicht gaan.

Maar het is uiteindelijk gelukt: gisteren kochten we een leuk notitieboekje met pen voor €0,99, vandaag een stersleutelhanger voor €0.99 en dan nog een chocoladeletter. Een grote, voor €1,49. Dat is veel waar voor je geld. Winst kan er niet op gemaakt worden, zou je zeggen. Maar dat is natuurlijk wel zo, dus dan kan het niet anders dan dat degenen die het gemaakt hebben er amper iets voor betaald hebben gekregen. Hoogstwaarschijnlijk is een en ander met kinderarbeid tot stand gekomen. Dat kan bijna niet anders. Het is in ieder geval van heel ver gekomen. Verder dan Spanje.

Op het lijstje stond ook waar het pakje allemaal aan moest voldoen. Het moest verpakt worden als surprise, er moest een gedichtje bij en het mocht dus niet duurder zijn dan de €3,50 die ze van de meester mee had gekregen. En dat is gelukt. Alles is verpakt in een mooie doos, met daarop een Sinterklaas, een zwarte piet en allemaal pakjes. Het gedicht met daarin het woord plateau doet me vermoeden dat ze wel even heeft gekeken op een rijmsite. Maar goed, het is klaar. Ik ben allang blij. "Wat had jij op je verlanglijst gezet?", vraag ik haar. Je kunt haar meestal heel blij maken met een kleinigheid. Dus dat is aan haar wel besteed. "Een radio, een mp-3 speler en een sleutelhanger.", zegt ze zonder een spier te vertrekken. De hulpsinterklaas die voor haar op pad moet, heeft dus een duidelijke missie: op zoek naar een sleutelhanger.

Warme betrekkingen

Vorig jaar boekte ik onze stedentrip naar Praag bij Expedia. Dat is heel goed bevallen. Sindsdien zijn we goed bevriend. Regelmatig krijg ik post, waarin ze me allerlei aanbiedingen doen. Daarbij tutoyeren ze me. Beste Jannie! Profiteer deze week van de beste aanbiedingen op dit moment! Boek je favoriet en begin meteen te plannen voor je avontuur! Ze zijn er heel enthousiast over. Ze hebben er ontzettend veel zin in om weer zaken met mij te doen. Dat blijkt wel uit al die mailtjes met allemaal uitroeptekens. Voor een appel en een ei willen ze me naar alle uithoeken in de wereld vliegen. Ze boeken bij voorkeur de hotels met de beste prijs-kwaliteitsverhoudingen voor mij. Het is een heerlijk gevoel. Ik denk er dan ook niet over om hun mails te blokkeren.

Toch gaan we deze krokusvakantie niet met Expedia, ondanks onze goede verhouding. Voor onze volgende citytrip gaan we namelijk naar Berlijn. En deze keer willen we niet vliegen, maar met de trein. Dat is weer eens iets anders. Voor E. en mij is treinreizen bekend terrein, maar voor de kinderen is dat nieuw. Een treinreis kun je alleen niet bij Expedia boeken. Vanwege het warme badgevoel heb ik nog geprobeerd om bij Expedia onderdak te boeken en bij de NS een trein. Zo gesmeerd als dat bij Expedia loopt, zo moeizaam gaat dat bij de NS. Eenvoudige informatie over de prijs kunnen ze je niet geven; er zijn kaartjes in drie prijsklassen. En als je dan zegt: "Doe mij de goedkoopste maar", dan gaat dat zomaar niet. Ze geven pas drie maanden voor dato kaartjes vrij en of dat dan de goedkoopste kunnen zijn... geen garanties daarvoor. Kortom, na twee telefoontjes ben ik afgehaakt en heb ik gewoon maar via internet geboekt, alles in een. En zo reizen we nu met Ga samen naar Berlijn. Dus ik heb weer nieuwe vrienden gemaakt.
Maar als we de volgende keer wel weer willen vliegen, zal ik zeker even bij Expedia kijken. Vanwege de warme verhoudingen.

Pruttelend op gang

Er zijn van die dagen dat opstaan eigenlijk niet zou moeten. Dagen dat je gewoon in bed zou moeten blijven liggen. In het kader van de winterslaap of van de algehele ontspanning. Sinds ik mijn klustarget heb gehaald, is het als een pudding in elkaar gezakt. Iedere avond neem ik me opnieuw voor om vroeg naar bed te gaan. Het komt er alleen niet van. Ik kom 's morgens met moeite en pruttelend op gang. Zoals vandaag en gisteren.
Het is nog donker. Ik knip het licht even aan en zie dat het zes uur is. Dat is mijn vaste tijd van wakker worden, of het nou zomer of winter is. Ik kan nog even blijven liggen. Om kwart voor zeven gaat de wekker. Dan ben ik net weer even weggesukkeld. Ik protesteer licht. "Het is alweer kwart voor zeven", zeg ik tegen E. "We moeten alweer opstaan." E. heeft op dit moment van de dag doorgaans nog niet zoveel tekst. Dat belemmert mij verder niet. Hij maakt aanstalten om te gaan opstaan. Met een zwaai gooit hij zijn benen naast het bed. Ik heb al even liggen denken wat ik vandaag aan zal trekken naar het werk. Ik weet het niet. Vandaag zou een burka een uitkomst voor me zijn. Ik heb geen zin om te kiezen. "En ik weet ook werkelijk niet wat ik aan moet trekken", zeg ik tegen E. Het blijft even stil. "Din most mor òfzeggen", zegt hij zonder met zijn ogen te knipperen. We schieten allebei tegelijk in de lach. Grappig, want ondenkbaar. Met mijn arbeidsmoraal gaat dat echt niet.

Stollen in de tijd

Vorige week mocht Rob Kamphues aanschuiven bij De Wereld draait door. De reden daarvoor was dat zijn programma De Reünie van de KRO 2,5 miljoen bezoekers had getrokken. Ik was daar een van. Ik kijk er graag naar op de zondagavond. Ik hoor graag de verhalen van mensen en vind het interessant om te zien hoe het ze vergaan is.
Toch ben ik zelf nog nooit naar een reünie van mijn middelbare school geweest. Daar is een reden voor. Ik heb een fantastische middelbare schooltijd gehad. Ik zat in een leuke klas en maakte deel uit van een groep mensen bij wie ik me zeer op mijn gemak voelde. In die periode hadden we veel met elkaar gemeen. Ik denk met plezier terug aan de zolder- en schuurfeesten uit die periode. Je beleeft er samen veel dingen voor het eerst. Ook aan school denk ik met plezier terug. En juist daarom heb ik geen behoefte om naar een reünie te gaan.
Met geen van mijn klasgenoten van destijds heb ik nu nog contact. Toen de puberteit namelijk voorbij was, was dat wat we gemeenschappelijk hadden ook weg. Wat er overbleef was blijkbaar niet voldoende om contact te houden. Dus verwacht ik niet dat zo'n reünie me veel zal brengen. Sommige dingen zijn goed zoals ze zijn geweest. Die kun je het beste laten stollen in de tijd.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Complimentendoosje

In 2004 kreeg ik een complimentendoosje van mijn schoonmoeder. Erg leuk. De gedachte erachter is dat anderen complimenten opschrijven en die in je doosje stoppen. Als je een dip hebt, dan lees je die complimenten en daar kikker je van op. Dat is het idee.

Mijn complimentendoosje is inmiddels tot de nok gevuld. Dat is door mijzelf sterk gestimuleerd. Tegen de kinderen zeg ik met enige regelmaat: "Vooruit schrijf nog eens een complimentje." Vandaag kreeg ik spontaan een nieuw complimentje van mijn jongste. Dus heb ik de doos omgekeerd en de oogst van drie jaar complimentjes bekeken. Je hebt grofweg drie categorieën:

1. Je bent een lieve/goede moeder: Je bent goed, goed, goed, goed, goed, goed, goed, goed of I love yoe met gevoel (van mijn jongste),
2. Dubieuze complimentjes: Je bent goed in je zin doordrammen, Je bent een goed pakezeltje, Je kan goed lawaai maken, Je kan goed vals zingen (allemaal van de oudste),
3. Briefjes die niets met complimentjes te maken hebben: Ik ben de beste. Jij niet. Zeg dat ik de beste ben (van mijn zoon) of Neem in het vervolg ijs mee (van mijn oudste).

En dan zat er nog eentje in die buiten iedere categorie valt. Mijn jongste maakte toen ik begin dit jaar grieperig was, een tekening van ons allemaal met daarop:

Mamma, Dit past bij jou: A= aardig, D= dramatisch, E= emotie, G= grappig, H= humor, I= isterisch, J= jong, K= kotsen, L= Leuk & liefde, M= Mamma, N= nok (???), O= opgefokt, P= passie, R= ruig, S= sympathiek, T= te leuk, U= U bent een goeie moeder, V= vrede, W= wol, Z= ziek.

En het werkt: ik word er vrolijk van.