Echt girly

"Hebben jullie je kleding op elkaar afgestemd?" Het is een vraag die boezemvriendin en ik regelmatig krijgen. De laatste tijd is dat helemaal het geval. En dat is ook geen wonder, want we dragen namelijk kleding uit dezelfde garderobe: die van boezemvriendin. Zij is enigszins in omvang gekrompen en ik ook: het gevolg is dat ik in haar kleding pas.

Boezemvriendin houdt van kleurige kleding. Haar zul je niet gekleed in een aardetint betrappen. Zij houdt van felle kleuren met prints of opsmuk anderszins. Wat dat betreft zou ze eerder de boezemvriendin van Maya Wildevuur kunnen zijn dan die van mij. Ik draag ook wel eens een kleurtje, maar dat blus ik dan graag af met zwart. Daar doet boezemvriendin niet aan. Onlangs kreeg ik een mooie bloemenrok van haar. Het was een van haar lievelingsrokken, maar helaas zakte hij van haar smal geworden middel. Bij mij is dat anatomisch gezien vrijwel onmogelijk en de rok paste mij dan ook precies.

Het is geen rok die ik zelf uit de rekken zou hebben getrokken: een grote bloemenprint, draperieën in de naden, dat zou teveel voor me zijn geweest. Maar als ik me in de rok hul, dan staat het eigenlijk best goed. Natuurlijk blus ik het geheel af met mijn beige laarzen en een zwart vestje, waar boezemvriendin ongetwijfeld was gegaan voor rode laarzen en een rood shirt, maar al met al vind ik het toch erg leuk. Ik whats app boezemvriendin een foto van mezelf in de rok met daarbij de tekst "echt girly".

Inmiddels is boezemvriendin bezig met een grote opruiming onder haar shirts. Vandaag draag ik een paars exemplaar uit haar collectie. En als ik zeg paars, dan is dat ook echt paars. Ik vind het een mooie kleur, alhoewel ik eigenlijk van paars was afgestapt. Als ik in de plastic tas tuur zie ik dat het shirt ook strikjes heeft. "Het was mijn lievelingsshirt", zegt boezemvriendin. "Nou dat met die strikjes dat weet ik niet hoor", zeg ik. "Dat ben ik niet helemaal."  "Dan doe je 'm maar weg", zegt ze. Maar wat blijkt? De strikjes zaten maar met een steekje vast en konden dus eenvoudig verwijderd worden. Ik ben de dag begonnen met strikjes, maar ze zijn er inmiddels vanaf. En hij zit inderdaad heerlijk.

ooohhhh....

Mooi mintgroen

Vanmorgen kwart voor zeven: E. ligt te lachen in bed. Ik ben gealarmeerd, want dit is een zeer ongewone situatie. Meestal is lachen er 's morgens vroeg niet bij bij E. "Wat?", zeg ik. "Dat is toch vreemd", zegt hij. "nu schrijf je weer dat die bordjes mintgroen zijn. Ze zijn gewoon lichtblauw." Ik ben direct klaarwakker. "Hoe kom je erbij? Ze zijn duidelijk mintgroen. Jij zei ook al dat de wand in de kamer oranje is, terwijl dat toch echt okergeel is.", zeg ik. Beneden hou ik onze zoon het bordje onder zijn neus. "Welke kleur?", zeg ik. "Blauwgroen", zegt hij. E. kijkt verbaasd, ik triomfantelijk. "Of wacht even, nee hij is toch meer lichtblauw." Tevreden loopt E. heen en weer om de krant te halen. "Het is mintgroen", fluister ik mijn zoon toe. "Mintgroen, zeg mintgroen." "Ja, lichtblauw", zegt hij. Hij lacht zich een deuk. "Dat is toch niet normaal dat je me in de nek staat te hijgen dat het mintgroen is.", zegt hij. "Je bent een vreselijke zoon", zeg ik. "Je had net zo goed kunnen zeggen dat het mintgroen was."

Even later komt onze oudste uit bed. Het bord staat inmiddels weer in de kast. Ik pak 'm weer en laat 'm aan onze oudste zien. "Licht turquoise", zegt ze als ik haar vraag welke kleur het bord heeft. Ze kent de voorgeschiedenis niet, dus ze reageert blanco. "Meer blauw of meer groen?", vraag ik. "Meer groen", zegt ze. "Loop maar even naar je vader en laat 'm dit groene bord even zien." Ik hoor het haar zeggen. Even later komt E. een kop koffie halen. "Jij ziet gewoon meer geel", zegt hij. "Eerst al met die oranje wand en nu maak je van lichtblauw mintgroen. Gewoon teveel geel." "Misschien heb ik daarom wel zo'n zonnige kijk op het leven", zeg ik. "Komt het gewoon omdat ik alles altijd net een beetje geler zie."

Aan het eind van de dag is de stand 2-2. De mannen vinden het bord lichtblauw, de vrouwen neigen meer naar groen. Tijdens het avondeten staat onze zoon ineens op. Hij haalt het mintgroene bord met de rozen en laat het aan onze jongste zien. "Welke kleur?", zegt hij. "Heel lichtblauw", zegt ze. Ik ben nog niet overtuigd. Ik vond ze juist zo mooi, omdat ze mintgroen waren. Lichtblauw vind ik minder.