Thuis in de trui

Thuis draag ik graag een zwarte trui -ooit een jurkje, door mijn zus aangeschaft en afgedankt. Ik voel me er in thuis. Hij wordt dan ook intensief gedragen. En dat is zo onderhand te zien. Er vallen hier en daar gaatjes in. En er zitten chloorspetters op van fanatieke bleekborstelsessies. De gaatjes dicht ik zo nu en dan met een jij-en-ik-steekje. Dan zie je er niks meer van. De spetters zijn oranje vlekjes geworden. Sommige zijn zo klein dat je ze bijna niet ziet, maar de grotere springen wel in het oog. Eerst had ik er alleen twee grotere onderaan de rand van de trui. Ik dacht dat met een watervaste stift wel even op te lossen. En inderdaad. De oranje vlekjes verdwijnen als sneeuw voor de zon als je ze met de watervaste stift aanstipt. Maar... zo watervast zijn die stiften blijkbaar niet, want na het wassen zijn de stipjes weer vrolijk oranje. Onze zoon trof ooit iemand die over een product dat zijn aanbevelingen niet waarmaakte, zei :  'ze liegen op het potje'. Ze liegen dus ook op de stift.

Een goede truc

Ik vertel het minder succesvolle aanstipverhaal aan de oudste. Zij is net als ik dol op hacks. Ze deelt mijn ervaring: watervaste stiften zijn niet altijd watervast. In ieder geval niet als je het graag wilt. "Wat dacht je? Ik kan de truc van mijn oma wel even uit de kast halen?", zegt ze. Mijn oma was ook dol op een watervaste stift. Vroeger, toen er nog wel eens een langere tijd ijs lag, hadden we in mijn geboortedorp een aantal keren een ijsfestijn. Iedereen droeg kleding uit lang vervlogen tijden. Mijn oma had nog een hele collectie. Mijn overgrootvader was kleermaker, zij was coupeuse en wist een mooi kledingstuk dus te waarderen. Wij konden dan ook te kust en te keur gaan. Er waren nog diverse mooie stukken beschikbaar.  

In een handomdraai

Het evenement was best bijzonder. Het leek alsof je honderd jaar terug in de tijd ging. Het trok dan ook veel aandacht en er werden mooie foto's gemaakt door goede fotografen. Mijn oma documenteerde dat allemaal zorgvuldig in mooi verzorgde plakboeken. Natuurlijk lukte het niet iedereen om zich van top tot teen periodeconform te kleden. Jammer, vond mijn oma. Maar met een watervaste zwarte stift loste ze dat in een handomdraai op. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

De perfecte match

die moet je koesteren

Iedereen kent het denk ik wel: dat bloesje, die jurk, waar je geen afscheid van wilt nemen. Dat heb ik met mijn zwart gestipte bloesje. Het is het perfecte stippenbloesje: precies de juiste grootte stippen, exact de ruimte die je tussen de stippen wilt. En niet te vergeten: een heerlijk stofje. Het maakt niet uit in welke stemming ik ben, de stippenbloes kan altijd. Ik vind dat ik er altijd goed in uitzie.

Topper

Ik heb 'm nou al jaren. En het was vanaf dag 1 een topper. Het bloesje is de hele wereld over gereisd. Met mij, maar ook met mijn dochter, die 'm leende toen ze naar Soedan ging. Het viel niet mee om zo lang gescheiden te zijn van mijn lievelingsbloes, maar ik gunde mijn dochter de luxe van een 'versleten slok bezoentje'* in de hitte van Soedan. En hij stond haar ook prima bovendien.

Met liefde 

Met de jaren is het stofje zachter en zachter geworden. Het is alweer een aantal jaren geleden dat de eerste gaatjes opdoken. Maar dan repareer ik ze zo netjes mogelijk. Vanmorgen strijk ik 'm - heel voorzichtig.

Het valt niet mee

Sinds de eerste gaten erin vallen ben ik op zoek naar een goede vervanger. Ik heb al een aantal pogingen gedaan. Maar tot nu toe zonder succes. De stipjes zijn te klein of te groot, de ruimte tussen de stippen is te groot of te klein. En ook al let ik altijd goed op het materiaal, ook al is een stipje in principe altijd goed, een waardige vervanger vinden zal niet meevallen.

Een oud-collega vertelde me dat zijn vrouw vlaggetjeslijnen maakt van oude kleding. Een tweede leven voor mijn bloesje. Misschien verzacht dat het afscheid.

*versleten ruim overhemd

Crimescene no.1

Er loopt een dunne lijn tussen fijn relaxen en totale verslonzing. Onze zoon beticht zijn zussen altijd van het laatste. Het is een term die hij al bankhangend oppikte van het programma De Modepolitie waar zijn jongste zus graag naar kijkt.

De Modepolitie arresteert mensen die een modedelict begaan. Dat kan uiteenlopen van het je niet naar je leeftijd kleden tot ernstige delicten als totale verslonzing. De delinquenten worden 'opgepakt' door Thijs Willekes en Manon Meijers die zelf ook niet vies zijn van een modedelictje als je het mij vraagt. Thijs toupeert zijn haar nog net niet in een B52 en Manon doet niets voor haar lange lijzige lichaam met een tot aan haar magere hals dichtgeknoopte bloesje. 

Onze dochters maken zich volgens onze zoon schuldig aan totale verslonzing omdat zij in het weekend graag in joggingbroek en een hoodie rondlopen. De oudste maakt het af en toe nog bonter. Zij heeft in het weekend regelmatig pyjamadagen en haalt daarmee de gemiddelde leeftijd voor dit fenomeen behoorlijk omlaag. Op die pyjamadagen is het delict totale verslonzing zeker op haar van toepassing, maar het is de vraag of daar niet nog een overtreffende trap voor bedacht moet worden. Alhoewel voor deze vakantie de pyjama misschien nog te verkiezen is boven het alternatief: ze kreeg van haar vrienden voor haar verjaardag namelijk een rendiertrui met belletjes. Gisteravond kwam ze hier al aardappelend* (en dus rinkelend) binnenrollen. Hohoho!

Ik bereid me er alvast op voor: de komende twee weken is het hier crimescene no. 1 als het om modedelicten gaat.

*zelfbedachte term voor een dansje waarbij enkel de heupen worden geschud. 

Kleding snacken

"Heb je iets onder de leden?", vraagt de kapper me als ik huiverend plaatsneem op de stoel. "Of is het hier koud?" De andere aanwezige vrouwen zijn helemaal niet koud en ook de kapper heeft geen last. "Zou best kunnen", zeg ik. Ik voel me niet echt fit. Het is mijn vrije dag, dus is het een uitgelezen moment om even onderuit te zakken op de bank. "Ik ga straks even lekker op de bank hangen met mijn dekje over", zeg ik.

Als ik thuiskom voeg ik de daad bij het woord. Ik kruip lekker op de bank. Het is een heerlijke snackhouding, zo onderuitgezakt op de bank. Maar aangezien ik mijn maag niet helemaal vertrouw, laat ik het snacken achterwege. In plaats daarvan ga ik kleding snacken, surfen op internet en kijken wat er zoal voor mij in de aanbieding is. De keus is oneindig, dus is selecteren noodzaak. Ik kom terecht op de website Light in the box, waar je volgens de koptekst wereldwijd kunt winkelen. Ik selecteer op informele langere jurken. Zo'n jurk die je draagt als je je iets beter voelt dan vandaag. Ik kan direct merken dat ik wereldwijd aan het winkelen ben. Het aanbod is grenzeloos en de prijzen zijn te mooi om waar te zijn. Voor getailleerde jurken hoef ik niet te gaan. Het staat de Aziatische modellen op de site uitstekend, maar met mijn 1.83 belandt de taille me geheid onder de oksels.

Dit is de sexy heup dikke taille jurk. Valt bij mij net onder de knie schat ik.

De website doet een beetje obscuur aan. Hoogstwaarschijnlijk wordt dit veroorzaakt door de vertaalmachine. Als ik een jurk vind die me wel aanstaat, dan is het in ieder geval niet vanwege de omschrijving die erbij staat: vrouwen de show sexy heup cultiveren iemands moraal dikke taille jurken.

Na het checken van de betrouwbaarheid van Light in the box besluit ik toch maar niet tot de koop over te gaan. Als iets te mooi lijkt om waar te zijn is het dat vaak ook.

Kan best

"Kan dit zo?" Het is nog vroeg in de ochtend. Ik loop voor E. langs.
Hij kijkt op van de krant. "Wat?"
"Dit. Deze combinatie."
"Goed, hoezo?"
"Omdat je mijn kont ziet.", zeg ik.
"Wat is er dan mis met je kont?"
"Op zich niks, maar je ziet 'm zo wel duidelijk."
"Kan best", zegt E.

Ik heb nog geen passpiegel, dus ik kan het zelf niet echt goed zien. In de spiegel in de badkamer kan ik alleen het bovenste deel van mijn lichaam zien. De afgelopen periode maakte de jongste een 'passpiegelfoto' van me als ik mezelf helemaal wilde zien. Dat werkt op zich prima, maar die vlieger gaat natuurlijk niet altijd op. Deze ochtend is ze namelijk nog diep in slaap. Dus heb ik geen andere keuze dan te koersen op de mening van E.

Als ik 's middags thuiskom ben ik het intermezzo van die ochtend alweer vergeten. De dag hing van afspraken aan elkaar en ik heb niet veel tijd gehad om me druk te maken over mijn kont. Maar E. is het nog niet vergeten. "En - keken ze allemaal naar je kont vandaag?", vraagt hij. Ik moet toegeven dat dat heel erg is meegevallen. Ik heb er in ieder geval niets van gemerkt. Dus hij had gelijk. Het kon best.

Alternatieve 'passpiegelfoto' met een 'krijgertje' van boezemvriendin

Zwik-cameltoe

De kerstvakantie is een tijd dat we bovenop elkaar kruipen. Het is een tijd met veel familiebijeenkomsten, maar ook hier in huis zijn we weer even compleet. De oudste is over uit Enschede. Dit weekend is ze nog even terug, maar morgen is ze er weer.

Er zijn natuurlijk meer momenten dat je bovenop elkaar kruipt, maar kenmerkend aan de kerstvakantie is dat je ook veel in huis bent. En dan valt je ook van alles aan elkaar  op. En alles wat opvalt wordt hier gemakkelijk en ongefilterd gedeeld. Gisteren was E. aan de beurt. Hij kreeg een trui van onze zoon. Dat valt op, want de trui is donkergrijs en E's complete garderobe is zwart. De trui past hem perfect en staat hem goed, daarover zijn onze dochters en ik het eens. Hij kan het best hebben zo'n strakkere grijze trui. "Ik heb het toch liever iets ruimer", zegt E. Dat is een understatement, want E. heeft het namelijk het liefst veel te groot. Hij heeft het liefst volstrekt geen wrijving van zijn kleding. In joggingpakken zul je hem niet aantreffen, maar zijn broeken en truien zijn hem zoveel te groot, dat dat hetzelfde effect heeft. Het valt de oudste ook op. "Die broek is je ook veel te groot", zegt ze. E. vindt het flauwekul, maar hij hijst 'm toch even een flink eind omhoog. "Oh mijn god, dat kan helemaal niet", zegt de oudste. "Nu heb je een zwik-cameltoe".

Echt girly

"Hebben jullie je kleding op elkaar afgestemd?" Het is een vraag die boezemvriendin en ik regelmatig krijgen. De laatste tijd is dat helemaal het geval. En dat is ook geen wonder, want we dragen namelijk kleding uit dezelfde garderobe: die van boezemvriendin. Zij is enigszins in omvang gekrompen en ik ook: het gevolg is dat ik in haar kleding pas.

Boezemvriendin houdt van kleurige kleding. Haar zul je niet gekleed in een aardetint betrappen. Zij houdt van felle kleuren met prints of opsmuk anderszins. Wat dat betreft zou ze eerder de boezemvriendin van Maya Wildevuur kunnen zijn dan die van mij. Ik draag ook wel eens een kleurtje, maar dat blus ik dan graag af met zwart. Daar doet boezemvriendin niet aan. Onlangs kreeg ik een mooie bloemenrok van haar. Het was een van haar lievelingsrokken, maar helaas zakte hij van haar smal geworden middel. Bij mij is dat anatomisch gezien vrijwel onmogelijk en de rok paste mij dan ook precies.

Het is geen rok die ik zelf uit de rekken zou hebben getrokken: een grote bloemenprint, draperieën in de naden, dat zou teveel voor me zijn geweest. Maar als ik me in de rok hul, dan staat het eigenlijk best goed. Natuurlijk blus ik het geheel af met mijn beige laarzen en een zwart vestje, waar boezemvriendin ongetwijfeld was gegaan voor rode laarzen en een rood shirt, maar al met al vind ik het toch erg leuk. Ik whats app boezemvriendin een foto van mezelf in de rok met daarbij de tekst "echt girly".

Inmiddels is boezemvriendin bezig met een grote opruiming onder haar shirts. Vandaag draag ik een paars exemplaar uit haar collectie. En als ik zeg paars, dan is dat ook echt paars. Ik vind het een mooie kleur, alhoewel ik eigenlijk van paars was afgestapt. Als ik in de plastic tas tuur zie ik dat het shirt ook strikjes heeft. "Het was mijn lievelingsshirt", zegt boezemvriendin. "Nou dat met die strikjes dat weet ik niet hoor", zeg ik. "Dat ben ik niet helemaal."  "Dan doe je 'm maar weg", zegt ze. Maar wat blijkt? De strikjes zaten maar met een steekje vast en konden dus eenvoudig verwijderd worden. Ik ben de dag begonnen met strikjes, maar ze zijn er inmiddels vanaf. En hij zit inderdaad heerlijk.

ooohhhh....

Tijdloos topstuk

En ik heb er weer eentje te pakken: een tijdloos topstuk. Ik was vanmorgen bij mijn ouders. En daar haalde ik een mantel uit de collectie van mijn moeder. Ik zeg met opzet mantel, want die naam verdient zo'n topstuk. De mantel werd ooit gedragen door mijn overgrootmoeder. Zij overleed in de jaren '40, dus de jas gaat al een paar jaar mee. Destijds werden jassen nog gemaakt om een leven lang - en langer, mee te gaan. De wollen stof is van hoge kwaliteit, stevig, maar toch soepel. De snit is onberispelijk. De kraag is geborduurd. Mijn moeder wijst me op de perfecte lijn van de figuurnaden langs de buste. Ze keert de jas binnenstebuiten. "Kijk, nog gemaakt met paardenhaar", zegt ze. Ik ben opgetogen. Hij past mij als een handschoen.

Deze aanwinst verzacht het verlies van mijn dierbare jasje een beetje. Al mijn kleding ging immers in vlammen op. Kleding is over het algemeen vervangbaar en inwisselbaar, maar dat gold niet voor het jasje. Die was begin vorige eeuw op maat gemaakt door mijn overgrootvader voor zijn dochter. Hij was een eersteklas kleermaker en het jasje was een eersteklas jasje. Als het niet was opgebrand dan hadden generaties na mij het jasje nog kunnen dragen- als ze gewild hadden tenminste. Ik droeg het jasje vanaf dat ik een twintiger was. Ik was eraan gehecht. En eerlijk, ik dacht dat het niet mooier kon worden dan dat jasje...

Maar nu heb ik dus de mantel. "Hij lijkt wel voor je gemaakt", zegt E. als ik ermee thuiskom. "Bijzonder hè?", zeg ik. "Mijn overgrootmoeder was dus net zo'n grote rondborstige vrouw als ik." Ik vind het een prachtig idee dat ik nu in dezelfde jas loop als mijn overgrootmoeder lang geleden. "Mijn oma droeg er een klein sjaaltje met felgekleurde bloemen bij", zegt mijn moeder. Goed idee.

Missie volbracht

Sinds de brand hebben we nog twee 'brandongelukjes' gehad. Een tijdje geleden vatte mijn vest tijdens het koken vlam. Het vuurspoor op mijn vest was een lachertje vergeleken bij de vuurzee die ons huis verslond, dus van enige paniek was geen sprake. Ik heb het vest uitgetrokken en daarmee was het vuurtje ook gedoofd. Onze zoon maakt verhalen graag groter dan ze zijn. Dus hij vertelt er altijd bij dat ik het vest heb uitgetrokken, het keurig heb opgevouwen en het in de hoek heb gelegd om het gecontroleerd te laten uitbranden. Dat is -als je hem mag geloven- ook precies wat hij deed toen zijn spijkerbroek vlam vatte door een rondspringende vonk: uittrekken, opvouwen, in de hoek leggen en gecontroleerd uit laten branden. Uiteraard heeft de spijkerbroek het niet overleefd. Dus bleef er voor hem nog maar een (te grote) spijkerbroek over. 

De afgelopen dagen was onze zoon ziek, dus was hij aan huis gekluisterd. Als hij vanmiddag een beetje opknapt lijkt dat het aangewezen moment om in het winkelcentrum even naar een spijkerbroek te gaan kijken. Dat is voor hem, ruim 2 meter en slank, niet eenvoudig. Er zijn wel lange broeken (lengte 36) voorhanden, maar dat zijn dan vaak ook grotere maten. Juist de combinatie lang en slank is lastig. Met veel moeite en begeleiding vinden we twee spijkerbroeken. We rijden nog even naar het andere winkelcentrum om de deal af te ronden. Daar blijkt de combinatie lang en slank helemaal geen probleem te zijn. "Zijn jullie gespecialiseerd in kleding voor lange mensen?", vraag ik. De verkoper/eigenaar ontkent. Het is in zijn zaak heel gewoon om een uitgebreid assortiment te hebben. "Zijn jullie hier nog nooit geweest?", vraagt hij. "Ja, we zijn hier wel eens geweest.", herinner ik me. "Maar toen was er niets bij?", vraagt de eigenaar. "Jawel", zegt onze zoon "een jas, maar die was te duur." Ik schiet in de lach en de eigenaar ook. "Wat was het voor een jas?", vraagt hij geïnteresseerd door. "Net zoiets als deze, alleen dan veel duurder.", zegt onze zoon. Hij windt er geen doekjes om. De spijkerbroek die we er kopen is ook aan de prijs, maar dat kan er nog mee door. "Ik heb nou eenmaal geen figuur voor koopjes", aldus onze zoon. "De volgende keer gaan we hier direct weer heen." Missie volbracht.

DE broek

Zoiets is het!

Een goede nette broek vind je niet zomaar. Ik tenminste niet. Een tijd geleden maakte ik ze zelf. Dat was ideaal: de juiste lengte, genoeg ruimte voor de bovenbenen, een tailleband die aansluit. Zeven jaar geleden had ik geluk: ik vond de perfecte broek in de winkel! Wat doe je dan? Je koopt er direct twee. En die twee bleken ook nog eens van goede kwaliteit, want ik had ze nog steeds. Voor de brand dan. Ze gingen met de rest van mijn garderobe in vlammen op. Alleen daar al om is het lullig dat ons huis is afgebrand, want vind maar weer eens een perfecte broek.

Na de brand heb ik er een gevonden. Daar heb ik er ook direct twee van gekocht. En die nette broek(en) draag ik nu naar het werk. Omdat ze gelijk zijn, loop ik nu al  bijna een jaar in dezelfde broek. Behalve de broek heb ik dan nog een zwarte rok en een lila jurk. Dus dat is een overzichtelijke nette set. Vorige week was ik op het werk in mijn lila jurk. "Morgen weer DE broek?", zegt collega. En ja, inderdaad: de volgende dag verscheen ik weer in DE broek.

Maar ik heb goed nieuws: ik heb er nog een! Een broek met een ander model, namelijk eentje met wijde pijpen. Ik ben er erg blij mee. 

Commando gaan

of niet

Eergisteren kochten we een nieuwe rok voor de oudste. En bij zo'n rok schaf je dan natuurlijk ook een paar panty's aan. Voor haar is een rok geen dagelijkse dracht en panty's al helemaal niet. Het aantrekken van de panty's was dan ook een fikse uitdaging die aan de rest van ons gezin niet ongemerkt is voorbijgegaan. Dat kan ik alleen maar onderschrijven: voor mij is het aantrekken van een panty ook altijd een worsteling, maar ik draag dat altijd in stilte. Dat krijg je als je benen hebt die net iets langer en net iets dikker dan gemiddeld zijn. Het is een fatale combinatie.

Maar goed, zo'n panty is voor haar dus geen alledaagse dracht. Tijdens het aantrekken was het haar niet opgevallen, maar als ze later op de dag van het toilet terugkomt zegt ze: "Er zit ook een kruisje in mijn panty." We zitten in het groter gezelschap van mijn familie, waar maar weinig zaken onbesproken blijven. De ontdekking van het kruisje is een prima gespreksonderwerp. Voor de meer geroutineerde pantydragers onder ons is de aanwezigheid van een kruisje in de panty helemaal geen verrassing. De opmerking die er op volgt is dat wel. "Dat is natuurlijk voor als je commando wilt gaan.", zegt ze. We kijken haar allemaal vragend aan, want deze militaire term is ons onbekend. "Dat is als je geen ondergoed draagt natuurlijk", zegt ze. Vervolgens ontspint zich een discussie over de functie van het kruisje in een panty, waarbij de oudste toch echt denkt dat het katoenen kruisje bedoeld is voor commando gaan, waarbij ik  de relatie tussen het kruisje en de anatomie van de vrouw nog even uit de doeken doe, mijn zus haar visie op het kruisje ventileert en mijn nicht pleit voor een legging. En dat allemaal tegelijk en door elkaar. Zo doen wij dat.

Vandaag gaan we weer 'op net', dus weer in de panty. Nog maar even kijken of we gewoon of  commando gaan. 

Wie wil nou niet zo'n broek?

Wie wil nou niet zo'n broek?

Gisteren haalde ik boodschappen bij de Jumbo. Het was al half schemerig. Zo gaat dat: voor je er erg in hebt is het donker. Ik laad de boodschappen net in als ik iemand in een lichtgevende broek voorbij zie komen. De broek is fel lichtgevend oranje met reflecterende strepen erop. Het ziet er -zonder gekheid- te gek uit. Stoer! Ik moet direct aan E. denken. Hoe goed zou hem zo'n reflecterende broek staan!

"Ik zag een man met een reflecterende broek", zeg ik tegen E. "Echt te gek." "Ik hoef geen reflecterende broek voor Sinterklaas", zegt E. "En ook geen verlichte riem of koplamp." Ieder initiatief van mij in die richting wordt hardhandig de kop ingedrukt. Op zijn verlanglijstje voor Sinterklaas zette E. wel een reflecterend hesje. Die draagt hij als hij in het donker gaat hardlopen. In ons oude huis had ik hem van nog veel meer lichtgevende en reflecterende materialen voorzien. Ik ben daar namelijk dol op en ik heb bovendien graag dat E. goed verlicht op pad gaat.

Zo heb ik hem ooit een prachtige riem gegeven met verlichting erin. De verlichting was aangebracht op de randen en draaide als het ware om zijn middel. Ook had ik hem een keer een koplamp gekocht, zo eentje voor op het hoofd. Maar met die materialen heeft E. zich hier nooit buiten de deur begeven. De koplamp is ooit nog een keer door hem gebruikt bij het kamperen (toen het niet voor het hardlopen werd gebruikt, stopte ik het bij onze kampeeruitrusting. Dat leek me bijzonder handig en ik had gelijk!). Maar dat was ver genoeg over de grens om niet door bekenden te worden gesignaleerd. Het was in Polen, vlakbij de Oost-Duitse grens. We hadden noodweer: het waaide zo hard dat de haringen los werden getrokken. Gelukkig lag ik nog in de tent om 'm aan de grond te houden. Toen kwam die koplamp toch maar mooi van pas!

Het is eeuwig zonde dat hij niet zo'n mooie reflecterende broek aan wil. Hij is ervoor geschapen.

De cameltoe

"Trek je broek eens op", zegt de een tegen de ander. Ze draagt een tregging die een klein beetje te wijd is -voor zover een tregging te wijd kan zijn dan. Dat is niet de eerste keer dat ze dat die dag te horen krijgt, dus hijst ze demonstratief haar broek op tot hij bijna onder haar oksels zit en draait zich dan om. "Cameltoe", zegt de een. E. en ik kijken haar niet-begrijpend aan. Ze kijkt veelbetekenend naar het kruis van de ander. En dan snappen we het. "Het staat zelfs in Wikipedia!", zegt ze. En daar vind ik de volgende omschrijving: Cameltoe (letterlijk: kamelenteen, Nederlands ook wel: "lipleesbroek") is een term die gebruikt wordt om aan te geven dat kleding zodanig strak om de schaamstreek van een vrouw zit dat de kleding zich tussen de schaamlippen wringt. Een cameltoe ziet er schematisch uit als \|/, wat enigszins lijkt op de vorm van een kamelenteen. De cameltoe is het best zichtbaar wanneer een vrouw slechts één kledingstuk over haar schaamstreek draagt, bijvoorbeeld een bikini, sportbroek, stretchbroek, legging of een erg strakke spijkerbroek en is uiteraard het meest uitgesproken bij een geschoren schaamstreek. Kijk, dat van die lipleesbroek dat wist ik dan weer wel.

Deze foto werd op Wikipedia gebruikt om het fenomeen te illustreren.

De kracht van verbeelding

Vandaag ging ik samen met dochters, zussen, nicht en moeder shoppen in Enschede.We kochten vooral kleren. Er is een groot verschil tussen kleren kopen en kleren maken. Het verschil bestaat natuurlijk uit arbeid, het ambachtelijke werk dat het naaien van kleding is, maar ook uit verbeeldingskracht. Je moet je namelijk voor kunnen stellen hoe het kledingstuk eruit gaat zien, hoe het jou zal staan. Het is nog helemaal niet zo eenvoudig om een realistische voorstelling te maken. Soms ziet het er in gedachten gewoon veel beter uit dan in het echt. De grootste voldoening heb je als het een met het ander samenvalt. Dan leef je voor even in een maakbare wereld.

Maar het gebeurt ook vaak dat het toch niet helemaal is wat je je had voorgesteld. Een tijd geleden las ik eens dat je je bij het passen van een zelfgemaakt kledingstuk net zo moet opdoffen als bij het kopen van kleding. En dat is een gouden tip. Omwille van het pasgemak droeg ik bij het naaien namelijk vaak een joggingbroek en een floddershirt, dikwijls zonder de moeite te nemen om een bh aan te trekken. Er wordt dan niet even een lippenstift over de lippen getrokken, het oogpotlood blijft onaangeroerd. En vervolgens ga je dan voor de spiegel staan met een kledingstuk in wording. Dan kan het alleen maar tegenvallen, dat vraagt dan net even teveel van je voorstellingsvermogen. Sinds ik de tip gelezen heb, ga ik opgedoft voor de spiegel staan. En dat maakt een groot verschil, al is het natuurlijk geen garantie voor succes. Mijn cyclaamkleurige jurk heeft inmiddels de eerste passessies doorstaan.Tot nu toe veelbelovend.

Lakrok? Toch maar niet!

In mijn zoektocht naar herstel van mijn garderobe is internet mijn rechterhand. Op dit moment heb ik twee dezelfde zwarte broeken, een rok en een spijkerbroek. Als ik naar het werk ga, wissel ik beide zwarte broeken af, maar het lijkt dus alsof ik steeds in dezelfde broek loop. Zo nu en dan draag ik mijn zwarte rok. Een extra broek of een extra rok lijkt me dus best handig. Omdat ik onderhand de bekende sites al ken en daar niets heb gevonden dat en naar mijn zin en in mijn maat is, zoek ik op google. En tot mijn stomme verbazing krijg ik dan de volgende hit: Lak mini rok -Kunstvagina kopen? Wat heeft het een in vredesnaam met het ander te maken, vraag ik me dan af. Dus uit nieuwsgierigheid toch maar even klikken. Een pagina vol schaars geklede vrouwen verschijnt.  Sommigen met topje, maar veel meer met een ontbloot bovenlijf met strak naar voren gerichte borsten. Dan weten we genoeg of niet? Een kunstvagina is nergens te bekennen. Het betreffende lakrokje met topje is voor de vriendenprijs van €42,75 al voor mij. Toch nog maar even verder kijken denk ik.

Lucky pants

Hoe het zo gekomen is, weten we niet, maar E. heeft nog een korte broek van voor de brand. We vermoeden dat die nog in de auto lag, want E. herinnert zich niet dat hij 'm heeft meegenomen. In ieder geval was het een korte broek die wat mij betreft best in vlammen had mogen opgaan. Hij was namelijk niet helemaal vlekloos. E. staat als echte kerel natuurlijk heel anders tegenover een vlekje dan ik. Hij vindt het zwaar overdreven om zo'n korte broek om een paar vlekjes af te danken. Vooral omdat het zo'n superfijne korte broek is.

Vanmiddag moeten we even naar de notaris. Die gaat ons toelichting geven op een akte die we moeten ondertekenen. "Houd je deze broek aan?", vraag ik aan E. die in zijn gevlekte korte broek rondstapt. Eigenlijk is het natuurlijk geen vraag. "Tuurlijk, dit is mijn lucky pants. Die ga ik vanaf nu naar iedere formele verplichting aandoen", zegt E. Dat is natuurlijk niet het goede antwoord en dat weet E. ook.

Als we even later op de fiets naar de notaris rijden, heeft E. toch zijn nette zwarte broek maar aangetrokken. Minder lucky misschien, maar wel zo netjes.

Oetboudeln

De oudste en ik zijn vandaag wezen shoppen. We hebben maar liefst ruim drie uur in Winschoten rondgehangen. Dat is een topprestatie voor ons. Meestal zijn we veel eerder uitgekeken. Het gevolg was dat we daarna echt volledig zijn ingestort. Maar het resultaat is ernaar: de oudste is flink 'oetboudeld'.

We hadden vandaag een bijzondere ervaring. In een modezaak die eigenlijk net iets te netjes is naar de smaak van onze dochter, komt er een dame op ons toelopen. Ze heeft de revers van haar groene jasje beet en kijkt ons indringend aan. Wij proberen haar te ontwijken: we kijken haar niet aan en duiken in de rekken. Een medewerkster van de zaak ziet het gebeuren: "Dat is onze mannequin voor vandaag.", zegt ze. De mannequin van vandaag! Ik wist helemaal niet dat het woord mannequin nog in  zwang was, laat staan dat er zaken zijn waar dagelijks een mannequin rondloopt. "Ik draag schoenen van Schuurmans, de kleding is van Kams, zonnebril van Adema, een luchtje van ...", De stralende mannequin vertelt hoe de Winschoter middenstand heeft bijgedragen aan haar piekfijne uiterlijk. Een bijzondere manier om je waren aan te prijzen, concluderen de oudste en ik, ook al gaan wij niet tot koop over. "Hoe stellen ze zich dat eigenlijk voor bij dat geurtje?", zegt de oudste. "Moet je dan aan haar gaan ruiken?"

In het nette pak

Shoppen vind ik toch echt een uitputtingsslag, het is zeker niet mijn favoriete tijdverdrijf. En blijkbaar is dat erfelijk, want in ieder geval twee van onze drie kinderen zijn er niet dol op. Gisteren ging ik op stap met de oudste -ook geen liefhebster- voor een memorabele shopsessie. Ze moet morgen namelijk samen met een aantal anderen naar Brussel voor een bezoek aan de Europese Unie en Neelie Kroes. Met haar mogen ze lunchen. En voor dit bezoek is nette kleding vereist. Dus geen kaalgeschuurde spijkerbroek met of zonder gaten deze keer. Een duik in de kledingkast leert dat de galajurk overdressed is, maar de hele rest van de kastinhoud valt zonder twijfel in de categorie underdressed.

Dus op zoek naar een nette (spijker)broek en een colbertje. "Het moet wel 'mij' zijn", zegt ze als met een ongelukkig gezicht het gordijn van het pashokje opendoet. De zwarte linnen broek die ze draagt is inderdaad niet helemaal 'haar'. Het is dus de kunst om iets nets te vinden waar ze zich ook lekker in voelt. We besluiten voor een nette donkere spijkerbroek te gaan. Het vinden van een nette spijkerbroek is nog helemaal geen sinecure. 95% van de collectie spijkerbroeken is met zorg voorzien van bleekvlekken, kreuklijnen en/of gaten. De enkele donkere spijkerbroek die er tevoorschijn wordt getoverd, voldoet niet. "Eigenlijk zou je een pantalon moeten hebben", zegt de verkoopster als de oudste uitlegt dat ze eigenlijk een nette broek wil. Ze is geschikt en belt naar een collega om te vragen of zij nette broeken en jasjes in de collectie heeft. Niet echt, zo blijkt. Ze adviseert ons eens bij een concurrent te gaan kijken met een iets breder assortiment. En daar slagen we. Bijna een dagdeel na ons vertrek komen we aan met een heuse zwarte pantalon, een perfect passend jasje, een mooi halssieraad en -niet voor morgen, maar voor zomaar- een giletje. Uitgehongerd vallen we aan op de lekkere broodjes die thuis voor ons klaarliggen. Vervolgens storten we uitgeput in – ieder op een bank. Maar het is gelukt! Ze is er klaar voor.

Nuttige handwerken

Vroeger deed ik nog aan nuttige handwerken. Waar ik nu met een laptop op schoot zit om te bloggen, hanteerde ik toen de breinaalden. Haken deed ik ook wel, maar toch vooral breien. De resultaten van die inspanning liggen hier nu nog ongebruikt in hoezen, toch zeker zo´n vijfentwintig jaar al. Waarom ik ze dan nog bewaar? Omdat ik me nog herinner hoeveel werk het was. En natuurlijk omdat ik me nog herinner hoe goed we er destijds uitzagen in die truien.

Vandaag haalde ik twee truien van E. uit de verpakking. Ik breide ze in de periode dat ik E. nog probeerde te imponeren met mijn huisvlijt. Anders kan ik het namelijk niet verklaren. Ik breide ze namelijk van veelkleurig dun sokkenwol met dunne naalden. Een blauwgroene met een V-hals en een roodbruine met een sjaalkraag. Als ik ze uit de hoes haal, vind ik ze qua verhouding een beetje vreemd. Ze zijn nogal breed en ook nogal kort. Met name dat laatste roept nogal wat hilariteit op. "Dat was toen natuurlijk lang genoeg", verkneutert de oudste zich, "want toen had je nog hoge broeken." En inderdaad uit die tijd stammen ze nog. Ik had ze onze zoon toebedacht, maar die meet tegenwoordig zo'n 1.95 m, dus aan hem zijn die korte truitjes niet besteed. E. past ze nog even. "Ik nam toen denk ik ook iets minder op", zegt hij als hij de kamer binnenkomt. "Zal ik ze dan maar wegdoen?", vraag ik – ik ben namelijk in een opruimerige bui. E. vindt het eigenlijk zonde. "Als je ze nou nog twintig jaar laat liggen, dan kan het wel weer", zegt de oudste "vooral die donkerblauwe." Ze vindt het nog steeds heel vermakelijk. Morgen zal ik ze weer opbergen, samen met de witte, donkerbruine en grijsbruine schapenwollen truien. Allemaal voor over een jaar of twintig, op warme truiendag.