Fijnproeverij

Alweer een flinke tijd geleden werd ik geworven voor een testpanel. Lange tijd beoordeelde ik campagnes en gaf ik aan of ik een nieuw product zou willen kopen. Dit jaar mocht ik ineens twee wasmiddelen testen. Daarmee ben ik duidelijk op een hoger niveau van productbeoordeling aangekomen. En binnen dit niveau ben ik alweer een stapje verder gekomen: op het niveau van de fijnproeverij.

Twee weken geleden kreeg ik namelijk een zeer kruidig ruikende envelop in de brievenbus. In de envelop zaten twee nasimixen die ik -of in dit geval: wij- mochten gaan testen. Liefst binnen een week. Voor sommigen hier in huis is het echt teveel om in een week twee keer nasi te eten. Dus ik pakte het iets anders aan: ik maakte twee pannen met nasi, elk met een andere nasimix, maar verder met precies dezelfde ingrediënten. Ik had tijdens het koken de textuur, de kleur, de geur en het welvermogen van de groentemix al beoordeeld. Mix nummer 1 was bij mij veruit favoriet: de ingrediënten bleven mooi van elkaar gescheiden, het werd geen kleffe mix en de groente welde tot een smeuig groentepapje. Het enige wat voor mix 2 sprak was de kleur van de droge vorm: de groentemix welde niet echt geweldig en in de pan maakte de mix het geheel van ingrediënten tot een gele brij.

Toen de pannen op tafel werden gezet, had ik dan ook een duidelijke voorkeur. De hele familie was het erover eens dat nasi nummer 1 er verreweg het lekkerst uitzag. Dus daar begonnen we mee: een half schepje nasi nummer 1 om ruimte te houden voor nasi nummer 2. En nasi nummer 1 smaakte goed; een beetje zurig vond ik, maar wel lekker. Daarna was nasi nummer 2 aan de beurt. En wat blijkt? Ook al zag het er niet zo smakelijk uit: nasi nummer 2 was lekkerder!

Na de maaltijd vulde ik direct de vragenlijst in. Jammer genoeg was die niet helemaal fijnmazig genoeg om al mijn bevindingen te melden. Ik ben duidelijk aan een nog hoger level toe.

Next level

Het is alweer een tijd geleden dat ik in het winkelcentrum werd gerecruteerd voor productonderzoek. Inmiddels heb ik al verschillende reclame-acties beoordeeld. Deze week bereikte ik de 'next level'. Ik mag nu bezig met het echte werk. Ik kreeg namelijk een pakje thuisbezorgd met twee zakjes met wasmiddel en twee flesjes met schoonmaakmiddel. Bij het pakje een brief met het verzoek deze producten te beoordelen. Ik kreeg daarvoor de dag ervoor een link via de mail. Het verzoek is om binnen een week alle producten te testen. Het wasmiddel moet ik droog ruiken, vervolgens de vochtige was en dan tenslotte de opgedroogde was. Ook moet ik aangeven of ik vind dat het product er aantrekkelijk uitziet. De poeder zit in een doorzichtig zakje. De beoordeling betreft dus puur de poeder op zich.

Na al die testjes ben ik er inmiddels achter gekomen dat ik geschikt ben als proefpersoon. Ik vind namelijk overal wel wat van. Tot mijn eigen stomme verbazing kan ik zelfs zeggen of ik het poeder er aantrekkelijk uit vind zien. Je houdt het toch niet voor mogelijk.

Het eerste zakje wasmiddel heb ik inmiddels getest: droog vond ik het niet lekker ruiken, een beetje chemisch. Tot mijn verrassing rook de natte was direct uit de machine wel lekker en ook opgedroogd ruikt de was lekker. Het poeder ziet er wat mij betreft minder aantrekkelijk uit dan het tweede zakje dat ik nog moet gebruiken; dat bevat lichtblauwe korreltjes, terwijl deze donkerblauw zijn. Het schoonmaakmiddel ruikt te sterk naar eucalyptus. Dat lijkt me meer geschikt voor neusverstoppingen dan voor schoonmaakwerk. Bij het schoonmaakmiddel vind ik de donkere blauwe kleur gek genoeg wel aantrekkelijk. Dit alles meld ik op de vragenlijst. Ik ben heel tevreden over mijn analyse. Volkomen terecht dat ik gepromoveerd ben naar de next level.

In een testpanel

Ik zit in een panel voor productbeoordeling. Ooit werd ik ervoor gerecruteerd door een oudere dame in het winkelcentrum. En nu krijg ik van tijd tot tijd een enquête toegestuurd waarin mijn mening wordt gevraagd over een nieuw product of een voorgenomen actie. Vandaag kreeg ik weer een enquête toegestuurd. Ik beoordeelde een bakmix voor caramelmuffins, een potje roomsaus, een zakje borrelnoten en een glasreiniger. Van alle producten moest ik deze keer aangeven of ik het zou kopen, hoe vaak ik het zou kopen, of ik de prijs redelijk vind en in een vrije ruimte mag ik dan aangeven waarom ik het product wel of niet zou kopen. Ik vind het ontzettend leuk om te doen. Door al die vragen word ik me namelijk bewust van mijn eigen eigenaardige koopgedrag. Zo zou ik -als ik al roomsaus zou willen- het potje dus nooit kopen. Ik zou liever een mixje uit een zakje gebruiken en dat aanlengen met water. Dan heb ik het gevoel dat ik het nog een beetje in de hand heb. Ik associeer de roomsaus in een blik met vet, chemisch en onsmakelijk. Een potje tomatensaus in glas neem ik daarentegen zonder problemen mee. Geen enkele aanvechting om zelf tomatensaus te gaan maken. Ook de glasreiniger zou ik niet aanschaffen, ik gebruik gewoon een mixje van spiritus en afwasmiddel. Geen speciaal schoonmaakmiddel dus, terwijl ik wel dol ben op speciale schoonmaakattributen. De overeenkomst met de roomsaus is dat ik ook hier weer even zelf iets moet mixen. Het is allebei niet echt veel werk, maar ik doe toch een klein beetje zelf. Dat spreekt me dan ook weer aan bij de muffinmix, die ik niet echt vaak zou kopen. Misschien een keertje, om samen met de jongste te maken, maar voor consumenten zoals ik hoeven ze dit product echt niet in de markt zetten. Maar ook hier spreekt het minimale beetje zelfwerkzaamheid mij aan. En de borrelnoten, ja die lust ik wel- ook al ben ik ook hier geen heavy user. Ook hier de kans niet groot dat ik ze zal kopen; misschien als het heftig in de aanbieding is. Bij borrelnoten ga ik namelijk altijd voor de euroknallers van Super de Boer.

Tja, en wat leer ik hier nou van? Ik ben niet snel te verleiden tot dit soort nieuwe aankopen- bij al die enquêtes ben ik meer of minder geïnteresseerd, maar ik geef bijna altijd aan dat ik het niet of bijna nooit zou kopen. Het is allemaal niet echt groots en meeslepend, maar ik heb er wel enorm veel lol in!