Expeditie Kopenhagen

De afgelopen dagen was ik met mijn moeder en zus in Kopenhagen. Als je op reis gaat, doe je heel veel indrukken op in korte tijd. Je beleeft van alles. Daardoor lijkt het alsof je veel langer weg bent dan die paar dagen die het feitelijk zijn.

Het reizen, het onderweg zijn, is op zich al een avontuur. We werden met de auto naar het station gebracht, vandaar ging het met de trein naar Schiphol, met het vliegtuig naar Kopenhagen, met de bus naar het centrum van Kopenhagen en vervolgens lopend naar het appartement.

Dat was in ieder geval de planning. De treinreis werd namelijk voortijdig afgebroken omdat er een aanrijding met een persoon was geweest. Een drama voor de persoon in kwestie en allen die hem of haar dierbaar zijn, maar ook lullig voor al die inzittenden van de trein die een vlucht moeten halen. Waaronder wij dus.

In Hoogeveen moesten we uitstappen. De intercity naar Schiphol ging terug naar Groningen. Dus daar stonden we, 's morgens vroeg om kwart over zes blauwbekkend op station Hoogeveen. Samen met een hele trein vol mensen die op tijd op het vliegveld willen zijn. Geen bus of taxi te bekennen. "Ja, wat wil je?", zei iemand chagrijnig: "Dit is station Hoogeveen. Het is geen Groningen of Amsterdam".

Gelukkig stond ik vooraan toen er een klein busje aankwam. Met een voet binnen de deur spreek ik de chauffeur aan. "Er is een rit voor drie personen besteld", zegt hij. "Oh, misschien zijn wij dat wel. Mijn zus is naar binnen om een busje te regelen.", zeg ik. Ik heb een hoge pet op van mijn zus: ze kan veel, maar dit zou zelfs voor haar wel een hele snelle actie zijn geweest. Toen er dan ook een oudere dame en twee heren aan kwamen wandelen, was het duidelijk dat dit busje niet voor ons bestemd was. Vreemd is het natuurlijk wel om maar drie mensen op te pikken op een station vol mensen die graag hun vlucht willen halen. Dus hou ik mijn voet tussen de deur. "Hoeveel mensen kunt u nog meenemen?", vraag ik. "Wij zijn met z'n drieën." "Er is een rit aangemaakt voor drie personen. Ik kan niet zomaar meer mensen meenemen", zegt hij. "Maar u hebt nog ruimte voor meer", zeg ik."En iedereen hier wil graag verder." Hij laat zich ontvallen dat er nog drie mensen in zouden kunnen. "Wat moet ik doen om ervoor te zorgen dat we meekunnen?", vraag ik. De chauffeur is niet onredelijk. Hij noemt het bedrag dat er neergeteld moet worden. Ik stem in en voel dat we half binnen zitten. Als de man begint de koffers te verschuiven, weet ik dat we binnen zijn. Het busje brengt ons in Zwolle. Ruim een uur later zijn we op Schiphol - met een uur vertraging, maar op tijd om ons vliegtuig te halen. Expeditie Kopenhagen was gelukkig een survivaltocht met een goede afloop.

Geweldig genoten

Wat is het openbaar vervoer toch heerlijk. Ik zeg dit zonder enige vorm van cynisme. Natuurlijk ben ik blij dat ik er niet dagelijks van afhankelijk ben, maar voor een keertje is het toch een groot feest. Vandaag moest ik voor het werk naar Winschoten. Ik kon niet over onze auto beschikken, dus ging ik met de trein. E. zette me af op het station en daar begon het feest. Ik stond nog maar net op het perron of er werd omgeroepen dat de trein vijf minuten vertraging had. En dat terwijl de treinreis van Groningen naar Hoogezand niet veel meer dan 10 minuten in beslag neemt.Gelukkig stond ik niet alleen op het perron, maar had ik gezelschap van twee jongens die onbekommerd hun wereldbeeld met de rest van de wachtenden deelden naar aanleiding van een poster. Het portret van een peuter op de poster moet mensen stimuleren om gebruik te maken van de treinlijn van Groningen naar Leer. De peuter is een schattig jongetje met blond haar en blauwe ogen. De jongens hebben het niet op Duitsers. "Dat vind'n ze natuurlijk n echte Ariër", zegt de een. Dan volgt een verhandeling dat alle jongens met blond haar en blauwe ogen die zij kennen -er worden zelfs namen genoemd- toevallig mietjes zijn. "Die kunn'n nog geen waap'n vasthoud'n", aldus een van de jongens. Kijk dat had ik toch maar weer gemist als ik gewoon in de auto was gestapt.

De treinreis naar Winschoten verliep verder voorspoedig. Alleen, eenmaal aangekomen in Winschoten gingen de deuren van de trein niet open. Dus de hele coupé schuifelend naar voren om de trein via de volgende deur te verlaten, maar dat ging ook niet. En zo stonden we daar dan, in een patstelling, gescheiden door een deur. De  groep die de trein graag wil verlaten en aan de andere kant van de deur de reizigers die graag willen instappen. Uiteindelijk doet de machinist iets waardoor het lukt om de deuren een voor een te openen.

Dan moet ik nog lopend naar de plek van bestemming. Volgens de routeplanner zou ik er in 16 minuten heen kunnen wandelen. En dat klopt ook wel. Gelukkig maar, want ik had een veilige marge gekozen: 34 minuten voor aanvang van de vergadering zou ik op het station arriveren. Maar aan het eind van de rit waren daar 14 minuten van verdampt. 20 minuten heb ik dan nog om op de plek van bestemming te komen. En dat lukt! Ik had het voor geen goud willen missen, ik heb geweldig genoten.