Een ongemakkelijke blessure

Het komt erop aan bij topsport. Zo hield Mascherano een uitgescheurde anus over aan een direct duel met Robben. Dat klinkt ernstig: een uitgescheurde anus. Het is een plek waar je liever geen scheur hebt. Tot nu toe was het mij onduidelijk dat je een anusscheur kon oplopen bij het voetballen. Bij een bevalling natuurlijk wel, alhoewel de scheuring dan niet bij de anus begint. Bij ballet zou ik het me ook nog voor kunnen stellen. Maar bij voetbal... Zo zie je maar weer.

Als Argentinië vandaag aantreedt tegen Duitsland, zijn we dan ook verbaasd dat Mascherano gewoon aantreedt. Het roept bij ons vragen op over de ernst van de scheur bij zijn anus. "Zou het gehecht zijn?", vraagt de oudste. "Ik ga er wel vanuit", zeg ik. "Dat hij nu alweer kan spelen dan", zegt de oudste. "Zouden ze er koelspray op hebben gespoten om het te verdoven?" Het zou kunnen. "Misschien was het een haarscheurtje", zeg ik. "Of een kloofje", zegt E. Een heftige scheuring is het niet, constateren we. Mascherano dartelt namelijk lustig door het veld. En dat lijkt me bij een beetje scheur niet te doen. We speculeren er lustig op los. Het is een veelbesproken blessure: Mascherano houdt er misschien wel voor altijd de bijnaam Mascheranus aan over. Het zal je maar gebeuren.

In de ban van Louis

Mijn opa was slager. Een echte zakenman was hij niet. Hij zei namelijk met het grootste gemak zijn eigen klanten op. "Joe kinnen beter noar n aander goan", zei hij als iets hem niet aanstond zonder met zijn ogen te knipperen. De klant kon gaan en wegblijven. Echt zakelijk is het niet en het kan natuurlijk niet. Sommigen zullen het dom vinden - je snijdt jezelf immers in de vingers, maar ik vind het om diezelfde reden juist heel sterk. Maar ik ben dan ook zijn kleindochter. 

Ik denk eraan als ik zaterdag in de NRC een artikel over -wie anders- Louis van Gaal lees. Het zijn vijf ontmoetingen met Louis van Gaal. Louis gaat altijd voor de winst, ook al toen hij een fanatiek schreeuwende gymleraar was. Louis mag dan een prima trainer zijn die op dit moment wereldwijd de hemel wordt ingeprezen, een diplomaat is hij niet. Met de media kan hij niet goed omgaan. Daarvoor is Louis 'te kort voor de kop'. In het artikel lees ik bijvoorbeeld dat Louis ooit eens in een persconferentie informeerde wie zijn toehoorders waren. De verslaggever van De Telegraaf kon direct vertrekken toen hij zich bekend maakte: "De Telegraaf? Die heeft schandalig over mij geschreven. Daar is de deur." Echt diplomatiek is dat natuurlijk niet en vaak is hoongelach dan ook zijn deel. Louis ergert zich misschien aan wat anderen van hem vinden, hij verandert er zelf niet door. Dat kan ik wel waarderen. Dat hij soms ondertekent met "Met minder vriendelijke groet" vind ik ronduit inspirerend. Ik had niet gedacht dat ik dat ooit zou zeggen. Ik ben toch meer in de ban van de voetbalgekte dan ik gedacht had.

Sport kijken

Zondagavond kijkt E. Studio Sport. Hij is gelukkig geen dwangmatige sportkijker, maar op zondagavond kijkt hij graag. En als zijn partner in een langdurige sterke relatie met veel intimiteit en wederzijdse waardering, gun ik hem dat graag. (Heb je het idee dat de tekst hiervoor geleende tekst is? Dat klopt! Vrijdag kocht ik het voor mij nieuwe blad de Liefde en uit dat blad haal ik dit soort mooie teksten.)

Het hoogtepunt van iedere uitzending van Studio Sport is natuurlijk de wedstrijd van FC Groningen. Deze keer was de tegenstander Vitesse. E. hecht eraan dat hij de uitslag van de wedstrijd niet kent. Ooit was dat anders. Toen woonden we aan de rand van het Oosterpark en hoorden we het wel als Groningen scoorde. En als ons dat was ontgaan, dan zagen we wel aan de voorbijtrekkende supporters of de uitslag gunstig of ongunstig voor Groningen was.

Maar als het even kan wil hij het dus niet weten. Op die manier houdt hij de spanning er nog even in. Ik heb daar zelf geen behoefte aan, dus soms check ik het even. Vooral nu we het niet zo goed doen: iedere keer verwacht ik de kentering en de opmars naar boven. "Wil je het weten?", vraagt de jongste aan mij. Ik knik. Ze zoekt het op en fluistert me de uitslag in het oor. "Balen hè?", zegt ze dan hardop. "Nou bedankt", zegt E. "Nou het kan toch ook zijn dat ik dat zeg omdat Vitesse verliest?", zegt ze. Maar we weten beter: een 2-0 nederlaag.

Van olympische klasse

"Als telefoneren een olympische sport was, dan zou niemand een schijn van kans op goud hebben", aldus mijn vader. "Dan zou jullie moeder keer op keer in de prijzen vallen." Nou is telefoneren een duosport; je hebt er namelijk altijd twee personen voor nodig. En ik ben zonder enige twijfel de andere helft van het olympische duo. Deze week hadden we onze sport nog niet beoefend, maar vanavond leek me een uitermate geschikte avond: het Nederlands elftal speelde. En omdat ik vrouw ben, kan ik voetballen kijken prima combineren met telefoneren. Mijn moeder is ook vrouw en voor haar geldt hetzelfde: we zijn niet voor niets van olympische klasse. Af en toe vallen we even stil als het spannend wordt, maar we pakken zonder haperen de draad zo weer op.

In de 67e minuut van de wedstrijd zegt E. als het iets langer stilvalt: "Je gaat nu toch zeker niet inzakken. Jullie hebben de hele wedstrijd nu zitten te telefoneren, ik ga ervan uit dat je 'm volmaakt." Helemaal is dat niet gelukt: na 87 minuten hebben we het gesprek afgebroken. Maar wij hebben dan ook na 45 minuten geen rust gehad; we zijn gewoon doorgegaan. Dus per saldo hebben we zeker twee helften volgemaakt. Na 87 speelminuten zijn we gestopt. Niet omdat we uitgepraat waren, maar omdat we weten wanneer het genoeg is geweest.

De vijf boeren

Bij Boer zoekt vrouw gaat het bij mij net als bij een voetbalkampioenschap: ik groei erin. Als het kampioenschap begint, mopper ik op E. omdat we steeds naar voetbal moeten kijken. Op een gegeven moment slaat het dan om: dan wil ik alles zien, inclusief alle analyses en praatprogramma's. Daar sla ik dan zo in door, dat bij E. de irritatiegrens wordt bereikt. En dan volgt na zo'n kampioenschap natuurlijk  het zwarte gat: want wat moet je dan nog doen met je tijd?

Zo gaat het ook ongeveer bij Boer zoekt vrouw. Vanavond waren de eerste oproepen. Ik kijk er dan vrij nuchter tegenaan. Maar er komt een moment dat dat omslaat. Dan word ik erdoor gegrepen. Aan het eind van het vorige seizoen Boer zoekt vrouw was ik zo ver heen, dat ik zelfs fan ben geworden om de extra filmpjes te kunnen bekijken. (Zo weet ik via het fankanaal ook dat Femke zwanger is. En ja: van Gijsbert!).

Vanavond waren zoals gezegd de oproepen. De oudste was vanavond nog thuis. Dus konden we net als ieder seizoen een prognose maken: wie gaat door en wie niet? Dit zijn onze vijf boeren: Hans, Henk, Henrieke, Martin en dan hopen we natuurlijk op Johan, de enige Groningse boer, maar het kan ook Jan (de helft van de tweeling) zijn. Nog even tot 2 september wachten voor de uitslag. Kijk maar even: http://www.bzv.kro.nl/ 

Een kwestie van zeemeeuwenconsultancy

In de media voert de crisis rondom Ajax de boventoon. Het bestuur van Ajax stapt op, gooit de handdoek in de ring. Zij voelen zich door Cruyff en de zijnen geïntimideerd. De oudste kijkt mee naar Editie Nl. Dat kan nog net even voor het eten. Voor haar heeft Cruyff geen mythische vorm aangenomen, zij ziet gewoon een oudere man. "Waar bemoeit die man zich mee? Alleen omdat hij veertig jaar geleden een leuk balletje kon trappen?", zegt ze geïrriteerd. Ze ziet alleen de arrogantie, zonder de achtergrond van het talent en de visie. E. legt uit dat Cruyff toch wel meer kon dan alleen een balletje trappen. "Hij heeft er verstand van." Johan oogt ondertussen onschuldig: hij snapt niet waarom het bestuur is opgestapt. Voor hem is het eenvoudig: als je een plan hebt, dan zeg je of 'ja zo doen we het', of niet. Niet een beetje eraf of een beetje erbij. Het is Johans way of no way. En dat snap ik van Johan dan ook wel weer.

Mijn favoriete Nederlandse hoogleraar René ten Bos, filosoof en organisatiekundige, komt ook nog voorbij. Hij geeft zijn ongeëvenaarde kijk op de zaak. De crisis bij Ajax heeft alles van een koningsdrama, zo betoogt hij. Cruyff is een ikoon. Volgens Ten Bos geldt het volgende adagium: des te sterker het ikoon, des te zwakker zijn volgers. Ten Bos is benieuwd naar het vervolg: gaat Cruyff het heft in handen nemen en Ajax 'redden', of is het een kwestie van zeemeeuwenconsultancy? "Kent u dat?", vraagt Ten Bos. Ik verheug me al terwijl hij de vraag stelt op het antwoord: "U weet wat zeemeeuwen doen hè? Die komen binnen, schreeuwen heel hard, schijten de heleboel onder en vliegen dan weer weg." We zullen het zien.