Niet verder vertellen

Ik heb een identiteitscrisis. Ik zag mezelf altijd als een sportieve rijder. Pittig, met het gas er graag op. Maar de feiten weerspreken dat. Dat weet ik omdat we nu een luxe wagen hebben. Hij rijdt hybride en geeft je allerlei informatie over je rijgedrag en verbruik. Het is vanmiddag rustig op de weg. Dat geeft me de gelegenheid om wat dashboardjes door te nemen. 

Drie smaken

Een ervan geeft aan welke rijstijl je hebt. Er zijn drie smaken: economisch, normaal en sportief. Economisch scoort 91%. Dat is natuurlijk gunstig en dat merken we ook aan het benzineverbruik. Bovendien rijden we voornamelijk in gebieden waar je niet harder dan 60 kilometer mag rijden. Met de cruise control erop zit je dan al snel in de ecostand. Normaal scoort 9%. Dat is helemaal niks. Wie streeft er nou naar normaal? Ik in ieder geval niet. En tot mijn schrik scoort sportief 0%. Dus ik moet mijn zelfbeeld bijstellen. Ik ben een economische rijder en dat is misschien wel kostenefficiënter, maar het is natuurlijk lang niet zo sexy als een sportieve rijder. 

Misschien moet ik het maar niet verder vertellen.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is (alweer van):

Foodbaby

om te koesteren.

Internet is een bron van informatie. Op bijna iedere vraag is er wel een antwoord. Voor ieder probleem is er een oplossing binnen handbereik. Gisteren weigerde de wasmachine van mijn ouders. Even googelen wees uit dat mijn moeder de wasmachine onbewust op het kinderslot had gezet. Het probleem was gemakkelijk te verhelpen. Vorige week gaf mijn droger een E60-storing aan. Probleem met het warmte-element. En vanmorgen zit ik luidruchtig spijs te verteren op de bank.Wat zou dat toch kunnen zijn?

Teveel of te weinig

Zoals altijd als het over voeding gaat is het niet zo duidelijk.  Je kunt te veel zuivelproducten eten, maar ook te weinig. Te veel of te weinig vezels. Te veel koolsoorten (mijn korte samenvatting van de uitgebreide uiteenzetting). En het is natuurlijk nooit goed om veel suikers of koolhydraten te eten. Dus die kunnen altijd de boosdoener zijn.

Om te koesteren

Hier schiet ik dus niet veel mee op. Het buikconcert houdt onverminderd aan. Maar in mijn zoektocht naar maag- en darmgerommel heb ik wel weer een fantastische nieuwe term geleerd: foodbaby. Ik neem 'm acuut op in mijn vocabulaire. Een foodbaby is niet meer of minder dan een opgeblazen gevoel. Maar het klinkt veel beter vind ik. En het geeft een volstrekt andere lichaamsbeleving. Een opgeblazen buik, een dikke pens? Dat is niet iets waar je blij mee bent. Maar een foodbaby? Die koester je. Heerlijk.