Let´s dance

"Dat je dat durft!" Ik sta in mijn sportkleding in de sportschool. Ik sluit aan bij een les Let's dance. Een moeder die ik nog ken van de basisschool, heeft net in een les haar workout afgerond. Ze vindt het blijkbaar een gewaagde onderneming dat ik meedoe aan de Let's dance les. Toegegeven: ik breng de gemiddelde leeftijd flink omhoog. Maar zelf had ik er nog niet over nagedacht dat dit een gedurfde actie van me was. 

Dansvuur

Het kwam zo. Laatst waren we bij een concert met zeer dansbare muziek. Dat wakkerde het dansvuurtje aan. Vervolgens laaide het pas echt goed op door de filmpjes van MrgrooveUK. Zijn filmpjes op Instagram zijn zo aanstekelijk dat ik beslist moest gaan dansen. Gelukkig had de sportschool naast de deur de lessen Let's dance. De keuze was snel gemaakt. Ik heb me direct opgegeven.

Ambitieus 

De les is wel iets ambitieuzer dan de danslessen van MrgrooveUK. Maar misschien komt het ook gewoon omdat ik hier echt aan meedoe in plaats van hangend op de bank naar een filmpje te kijken. In hoog tempo worden pasjes, draaien en sprongen uitgevoerd. "Deze schoenen zijn echt niet geschikt", zeg ik tegen E. als ik terugkom na de eerste les. "Als ik wil dansen, wil ik beter materiaal." Dus heb ik me een paar schoenen aangeschaft. En het gaat beter. Het is nog niet zo dat ik de sterren van de hemel dans, maar de schoenen werken in ieder geval mee, in plaats van tegen. Het voelt alsof het een stuk gesmeerder loopt, al is dat vooralsnog meer een gevoel. De enorme spiegelwand is wat dat betreft genadeloos. Maar wat maakt het uit: ik draai, spring en dans - soms net een stapje achter de rest aan. Het is heerlijk.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Gerecyclede wortel

Sinds jaar en dag eet ik rond 10 uur een winterwortel. Wat zal ik zeggen? Ik ben een echte structuurgirl. Iedere werkdag neem ik er een mee naar het werk. En ook thuis neem ik er een bij de koffie. Laatst betrapte E. me erop dat ik een wortel in een zakje water op het aanrecht zet. "Wil je met wortels gaan kweken?", vraagt E. Hij doelt op de collectie stekjes die ik -met wisselend succes- kweek.

Met knak

Op zich geen gek idee, maar dat was niet de opzet. Ik merkte dat deze wortel slap was. Hij boog een beetje door. En dat is niet hoe ik mijn wortels graag eet. Ik heb graag een wortel die een stevige knak geeft als ik er een hap afbijt. Net als bij bloemkool en sla werkt het dan goed om de wortel onder te dompelen in water. Na een paar uur is hij dan weer knapperig. 

Recyclen

"Er zijn toch nog wel meer wortels?", vraagt E. "Jawel, maar ik ga deze recyclen", zeg ik. Ik ben namelijk van mening dat iedere wortel het verdient om gered te worden. Rond een uur of 10 drinken we een kop koffie. De wortel is dan weer redelijk knapperig. "Is hij geschikt voor consumptie?" zegt E. Een luide knak is het antwoord.      

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

 

Trots op moeke (2)

De Spotify 2025 wrapped is weer binnen. We delen de uitslagen in ons gezin. Tot mijn grote vreugde is mijn luisterleeftijd het laagst: er zit een 29-jarige verscholen in dit 64-jarige lichaam. De luisterleeftijd van E. is 39 jaar en die van onze kinderen loopt uiteen van 58 tot 74 jaar. Ik betwijfel sterk of het klopt, maar ik geniet er toch even van. Net als van het 'persoonlijke' videobericht van Brent Cobb. Ik hoor blijkbaar bij  de 0,1% top van zijn fans. Altijd fijn om deel uit te maken van de top.

Luistersessie

Mijn moeder, moeke, luistert ook naar Spotify. Of ze bekijkt het met een filmpje op youtube. De oudste vertelt dat ze laatst een gesprek met haar over muziek had. Moeke luistert op dit moment graag naar Willy Nelson (wie niet?). "Er is nog eentje die laatst voorbijkwam en die vind ik ook leuk", vertelt mijn moeder. Volgens haar was het ene Johnson. Na een luistersessie waar verschillende Johnsons voorbijkomen, blijkt de gezochte Johnson er niet bij te zitten. Volgens haar is het een Johnson met onverzorgd haar. "Weet je ook een voornaam?" vraagt de dochter. "Paul, geloof ik", vertelt mijn moeder. De sessie wordt doorgezet op artiesten met de voornaam Paul. Ze hebben een gezellige avond, maar komen er niet uit. "Ik kom er wel weer op en dan app ik het even", aldus moeke.  

Een paar dagen later weet mijn moeder het weer en appt ze de dochter: Het was Rod Stewart.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtracks bij de blog. Deze is voor moeke:

En deze van mij, omdat ik mijn status als topfan natuurlijk wel waar moet maken:  

Dit is een blog in de reeks Trots op moeke. Lees ook de vorige in de reeks: 

Praats: Trots op moeke

Physical touch als love language

Ik kijk naar Onderweg naar liefde. En ik kan rustig stellen: er gaat een hele nieuwe (spirituele) wereld voor me open. Voor degenen die niet kijken: Onderweg naar liefde is een programma bij de publieke omroep waarbij mensen die in een busje op pad zijn, gaan daten. In het programma zeggen ze natuurlijk niet gewoon dat ze met een busje op pad zijn, maar leven ze een 'vanlife'. Het is 'a way of living'. Sommigen willen gewoon surfen en lekker doen waar ze zin in hebben, anderen gaan een laagje dieper. Die zitten er spiritueel in. Maar allemaal zijn ze, wat onze zoon -in navolging van Donnie- 'vlinderknippers'* zou noemen. 

Even inchecken

De spirituele vanlifers checken regelmatig even bij zichzelf in. Dan gaan ze even aarden en in contact met hun lichaam om te weten wat fijn voelt. Dat kan met de ogen dicht, om bij jezelf te rade te gaan, of door elkaar langdurig aan te kijken en bij elkaar in te checken. Ook proberen ze echt in het hier en nu te blijven. Ik verwonder me iedere aflevering weer. Bij mij gaat dat inchecken namelijk volledig automatisch. Ik weet direct wat ik ergens van vind of hoe ik me voel. Zoals onze jongste ooit zei toen ze nog een klein meisje was: 'het is een reactie van mijn lichaam.' 

Mijn twinflame

Inmiddels heb ik het lingo goed te pakken. "Vind je ook dat ik een fijne energie heb vanmorgen?", zeg ik tegen E. "Ik vind dat je een fijne physical touch hebt", zegt hij. Een aantal van de vanlifers en hun dates hebben -net als wij- de physical touch als 'love language'. Voor sommigen is 'caring' een love language. En allemaal zijn ze op zoek naar hun 'twinflame'. Over het algemeen vind ik al dat Engels totale aanstellerij, maar dit vind ik dan wel weer een te gek woord. Dat is zeker een blijvertje. Ik kan 'm ook goed gebruiken, want E. is namelijk mijn twinflame. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

*vlinderknippen is Gronings voor flierefluiten. Vlinderknipper is daarvan afgeleid.

Trots op moeke

Ik ben trots op moeke, mijn moeder. Mijn schoonzusje zei ooit dat ik moeke uitspreek met een zachte k. En dat klopt. Het is een liefdevolle k. 

Mooi bericht

Vanmorgen plaatst mijn moeder een bericht in onze familie-app: "Tot 8 oktober 2030 nog een gevaar op de weg." Ze heeft haar rijbewijs verlengd. Ze heeft een foto van haar rijbewijs en een emoji van een flamencodanseres toegevoegd. Mijn moeder is 89 jaar. Ze mag dus in ieder geval nog tot haar 95-ste blijven rijden. En voor de goede orde: ze is geen gevaar op de weg.

Ooit haalde ze haar rijbewijs, toen nog niet zoveel vrouwen dat deden. Een beetje bijzonder vond haar moeder dat dan ook. Ze had toch een man die haar overal wel naartoe wilde rijden? Maar moeke wilde zelf kunnen rijden. En dat heeft ze haar hele leven gedaan. 

Avonturen

We hebben mooie avonturen beleefd met moeke in de auto. Toen ze pas haar rijbewijs had, ging ze er direct met ons -de drie dochters- op uit. Misschien niet de allerbeste keuze. Mijn middelste zus was zo jong als ze was technischer dan de rest van ons bij elkaar. "Moeke moet je dat tiktokding niet uitzetten?" vroeg ze. En ooit strandden we op zoek naar Spiek aan diek middenin een weiland. Even een afslagje te vroeg of te laat. Maar het mocht de pret allemaal niet drukken. Integendeel. We hadden veel pret. 

Een bejaarde rijder is moeke niet. Een garagehouder zei ooit tegen mijn vader: "Joen vrouw is n pittige rieder Striek". En nog steeds: ze scoorde onlangs nog een bekeuring voor te hard rijden. 

Dus: trots op moeke.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Grootzus

Mijn jongste zus is zes jaar jonger dan ik. Vorige maand was ze jarig. 

Nu we volwassen zijn is zes jaar niet zo´n groot verschil. Maar als kind was het een wereld van verschil. Toen zij op de basisschool kwam, ging ik naar de middelbare school. 

Gedaan met de rust

Mijn andere zus verschilt twee jaar met mij. Vorig jaar kreeg ik op mijn verjaardag het door mijn kinderen gepersonaliseerde boek Mijn eerste achttien jaar cadeau. Bij haar geboortejaar stond: En toen was het gedaan met de rust. En zo was het ook. Ik was een rustig en eigenzinnig kind, dat graag las en knutselde. Zij was zeer ondernemend en hield van badminton en actie in het algemeen. Alhoewel het inderdaad gedaan was met de rust, bleek het een goede combinatie.  

Toen werd mijn jongste zus geboren. Mijn moeder beviel thuis. Ik herinner me dat nog. Dat is vooral te danken aan mijn middelste zus. Toen zij namelijk merkte dat er iets aan de hand was en wilde erbij zijn.  

Schattig

Er is een foto waarop mijn middelste zus en ik naast de kinderwagen van mijn jongste zusje staan. Ze is dan al zover dat ze rechtop in de kinderwagen zit. Heel schattig. Alhoewel de foto zwart-wit is, weet ik nog dat het teddyjasje dat ze droeg roze was. En zo weet ik nog veel meer.

Toen ik puberde (ik was overigens een heel gemakkelijke puber), speelde mijn zusje nog met poppen. Ze speelde dan vaak met een vriendinnetje. Ze speelden dan grootzus en kleinzus. Het was altijd even knokken wie grootzus was, want dat wil iedereen zijn natuurlijk. 

Zelf weet ze daar niets meer van, maar ik hou de herinnering levend. Als ze ons voor haar verjaardag uitnodigt in de familie-app, reageer ik met: Grootzus is erbij. Mijn andere zus gaat er overheen met: Middelzus ook. Mijn moeder kan niet achterblijven en reageert met: Oermoetje ook. 

Blij dat ik grootzus ben.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Napruttelen

E. valt over de opmerking in mijn vorige blog dat ik niet bij de culturele elite wil horen. "Daar hoor je natuurlijk wel bij", zegt hij. Ik ben het niet met hem eens. "Je bent hoogopgeleid en je hebt een bovengemiddelde belangstelling voor kunst en cultuur", zegt hij. Daar valt geen speld tussen te krijgen. Behoor je dan automatisch tot de culturele elite? Dat lijkt mij niet. Dan liep ik wel achter de ballen van de NRC aan.

Toeval

"Ik ben toevallig hoogopgeleid", zeg ik. "Ja, zo lust ik er nog wel een", zegt E. Ik koos voor mijn studie, omdat dat op mijn lijf geschreven was. Ik heb zolang ik me herinner belangstelling voor taal gehad. Ik studeerde niet om te studeren. Ik had namelijk ook wel bakker willen worden. Of creatief therapeut. En er was een tijd dat trucker zijn me heel aantrekkelijk leek. 

Het zet me wel aan het denken. Ik ben er denk ik uit. Het is niet het culturele deel in de culturele elite dat me tegen de borst stuit. Het is het elitaire deel. Je onderscheiden, je kop boven het maaiveld uitsteken? Zeker doen. Elitair zijn is anders. Dat is je verheven voelen, uitverkoren zijn. En daar komt geen goeds van.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: