Bezorgfrustratie

De zoon komt vorige week op zaterdagmorgen binnenlopen. Ik hang op dat moment net met Coolblue aan de lijn. De laptop die ik donderdag heb besteld, ligt als een bal in het zand bij DHL. De status blijft onveranderd: aangemeld. Mijn onderbuikgevoel zegt dat er iets niet in de haak is. Toen ik bij het opstaan zag dat er nog steeds niks was veranderd, heb ik direct gebeld om oplopende frustratie te voorkomen. 

Klantbelofte

Ik ga ervan uit dat producten van Coolblue de volgende dag worden geleverd. Dat is hun klantbelofte. Maar ze bezorgen de elektronica blijkbaar niet zelf. Dat doet DHL voor ze. De mevrouw van de klantenservice van Coolblue zoekt het verder uit. Het is een beetje een raadsel. Ze gaan het volgen en als er binnen vier werkdagen niks gebeurt, grijpen ze in. "Laat dat bezorgen maar zitten", zeg ik daarop tegen de medewerker. "Ik haal 'm zelf wel even op." Als ik geweten had dat de elektronica van Coolblue wordt bezorgd door DHL, was ik er sowieso niet aan begonnen. Maar zelf ophalen kan niet meer. Hij is namelijk al aangemeld bij DHL. Wat wel kan: nog een laptop betalen en dan melden ze de andere af. Het geld van de verdwenen laptop zou ik dan over een aantal dagen terugkrijgen. Dat gaat me net even te ver.  

Overstromende mailbox

De zoon heeft soortgelijke frustraties. Op de vroege zaterdagochtend heeft hij een aantal onderhoudsmiddelen voor zijn motor bij een plaatselijke leverancier gehaald. De hele week al stromen de pakjes binnen, omdat hij zijn motor reviseert. En omdat hij overdag niet thuis is, gebruikt hij ons als leverpunt. Maar aan online bestellen zit een behoorlijk minpunt.  "Voor je het weet heb je weer twintig mails binnen", zegt hij en hij vervolgt: "Bedankt voor uw bestelling - Hier is de factuur voor uw bestelling - Uw bestelling heeft ons pandje verlaten - Uw bestelling ligt nu bij de bezorger - Dit is de track and trace voor uw pakje - De bezorger is onderweg - De bezorger heeft het pakje afgeleverd - Bent u tevreden over ons product." Hij overdrijft niet. En in dit scenario is er ook nog niks bijzonders gebeurd.

Slechte ervaringen

Als ik de oudste over onze frustraties vertel, doet ook zij nog een duit in het zakje. "Ik laat het altijd bij een afhaalpunt brengen, want thuis afleveren is sowieso een drama." De jongste is jarig en het pakje dat ze  voor haar heeft besteld, is nog niet geleverd. Het ligt in Tynaarlo. "Ik haal 'm zelf wel even uit Tynaarlo", had ze voorgesteld. Maar dat was geen optie. 

De jongste heeft dit probleem niet. Zij heeft een postbus waarin je ook een pakket kunt afleveren. "Ideaal", zegt ze. Maar ze heeft wel sterke verhalen over pakjes die in de container worden gelegd vlak voordat ze geleegd worden - met alle gevolgen vandien.

Tevreden? 

Ik krijg zaterdag een mail of ik tevreden ben over het contact met de klantenservice. Ik vul het in. Ook vragen ze me wat ik morgen zou veranderen bij Coolblue. Onmiddellijk het contract met DHL opzeggen, schrijf ik. Ik vind het een onbetrouwbare bezorgdienst. Ook als ik zeker weet dat we thuis waren, gebeurt het te vaak dat we een berichtje krijgen dat ze het pakketje niet konden bezorgen.

Geen beweging

Na vier dagen is er nog geen beweging bij DHL. Ik wacht het initiatief van Coolblue niet af en benader Coolblue nu via de chat. De mevrouw van de klantenservice zoekt het uit. De zending blijkt verdwenen. Ze annuleert de zending en doet de hele exercitie opnieuw. Lange tijd is het bezorgtijdvak de volgende dag tussen 10.20 uur en 14.00 uur. Ik ben de hele tijd beneden, ga niet naar de wc en hou het scherp in de gaten. Om 13.06 uur krijg ik het volgende bericht: "We hebben elkaar gemist, we komen nog een keer langs". Dat bedoel ik nou. 100% zeker dat ze niet zijn geweest. En nog weer later: "We bezorgen je pakket bij een DHL ServicePoint." Zeg dan direct: we bezorgen alleen bij een DHL ServicePoint. Ik meld het onmiddellijk bij Coolblue. Ik kan er een formele klacht van maken, zeggen ze. Maar ik ga er niet meer tijd insteken.

´s Avonds wordt de laptop niet bij het dichtstbijzijnde DHL ServicePoint bezorgd, maar toch nog aan huis. En de volgende dag wordt er ook nog een geleverd via de pakketautomaat... 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Even schudden

Na mijn vakantie begeeft mijn laptop het. Niet zo raar, want het is een oudje. Collega ging met pensioen en toen nam ik zijn laptop over. Toen was het al geen nieuwe meer. Maar nu is het toch echt over en uit voor deze. Ik kan dan ook een nieuwe komen halen. Ik denk niet spiksplinternieuw, maar nieuwer dan ik had. Alles wordt weer opnieuw ingesteld en met enige vertraging kan ik weer aan het werk.

Kuren

Vorige week krijgt ook de nieuwe laptop kuren. Hij typt zonder dat ik het toetsenbord aanraak. Wat er getypt word zie ik niet, want ik kom niet verder dan het scherm waarop ik mijn wachtwoord moet invullen. En dat heeft geen 280 tekens. Zonder wachtwoord en authenticator kan ik niet aan het werk. 

Goed mis

Ik ken het nummer van de helpdesk gelukkig uit mijn hoofd. Ze helpen me zoals altijd heel vriendelijk. Van afstand kijken ze met me mee. "Vreemd", zegt de specialist. Ook als hij het overneemt gaat het mis. En dat schijnt het teken te zijn dat het echt mis is. Even uitloggen en opnieuw weer opstarten. "Heb ik al gedaan", zeg ik. Maar we doen het nog een keer. Het maakt niet uit. Mijn laptop is nog steeds bezeten.

Een grap? 

"Het lijkt wel of de spatiebalk of de controltoets vastzit. Misschien zit er iets tussen.", aldus de specialist. Het lijkt me sterk. Ik ben erg schoon op mezelf en mijn laptop. Ik neem kwark en geen brood mee naar het werk, dus kruimels kunnen het niet zijn. Dan moet het al rondvliegende winterwortel zijn. Want die eet ik wel altijd. Maar ik ga ervan uit dat dat niet zo fijngemalen is, dat het zich in mijn toetsenbord nestelt. Het is een beetje een raadsel. "Probeer je laptop even ondersteboven houden en te schudden", adviseert de specialist me. Ik kijk even rond of er geen candid cameraploeg van onze ICT-afdeling achter de deur staat. Is dit een grap? Dat lijkt niet het geval, dus ik hou 'm op de kop en schud. En ja hoor, hij doet het weer. 

Ik zou het zelf niet hebben bedacht, maar ik vind het een fantastische tip. Ik kan het iedereen aanraden. Ik schud 'm nou regelmatig even als het niet gaat zoals ik wil. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Opgefokt of ook wel pissig, kregel, kribbig en gefrustreerd

"Misschien moet je even gaan yogaën.", zegt E. Ik werk thuis en we drinken samen een kop koffie. Ik ben om 10 uur al behoorlijk opgefokt. Ik heb deze week namelijk een andere laptop van het werk gekregen. En het geluid doet het niet. Dat is toch wel lastig als je veel teamsvergaderingen hebt en filmpjes moet maken, bij voorkeur voorzien van geluid. Dus daar bel ik eerst achteraan. Er wordt aan gewerkt door de specialisten in ons bedrijf. Dat kan een uur duren. Ook lukt het niet om in te loggen voor de mail. Dat komt omdat we zijn overgestapt naar een andere authenticator. We willen ons werk natuurlijk veilig doen en daarvoor is dat nodig. Dat snap ik allemaal. Maar ik kan de nieuwe authenticator niet gebruiken op mijn telefoon, omdat dat een te oud exemplaar is. Voor medewerkers zoals ik is er een alternatief. Maar dat werkt niet vlekkeloos. Ik ben er maandag ook al een halve dag mee bezig geweest. Dus het heeft zich al een aantal dagen opgebouwd. Ik zit nu tegen het ontploffingspunt aan. 

Het vret in

Ik ventileer mijn frustratie bij E. Ik voel het in mijn hele lijf. Ik ben getergd, geërgerd, ontstemd, prikkelbaar, kregel, pissig, kribbig en gefrustreerd. Ik voel dat het zich vastzet, of zoals de moeder van boezemvriendin zegt 'het vret in.'. Mijn kop koffie gooi ik in een keer achterover. Doorgaans drink ik 's ochtends maar een kop. En die heb ik nu onbewust weggewerkt. Er nog eentje wegwerken helpt me niet om minder opgefokt te zijn. Dus daar zie ik maar van af. E doet nog een mooi aanbod om mijn agressie te kanaliseren. "Als je wilt mag je mijn papierversnipperaar wel gebruiken." Het is een tafelmodel. Maar dat sla ik af. "Ik heb een grotere nodig", zeg ik.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Geen dag zonder

Een huiveringwekkende stilte van mijn kant de afgelopen twee dagen. Het is zeker niet zo dat de lust tot bloggen me is vergaan. Helemaal niet. Maar mijn laptop doet het niet meer. Mijn trouwe vriend heeft de geest gegeven. Het zat er misschien al een beetje aan te komen. Hij kon niet meer zonder stekker, het opstarten lukte niet meer via aan en uit, maar ik kreeg 'm steeds nog weer aan de praat via het toetsenbord. Maar nu is het over en uit. Ik heb alle denkbare toetsencombinaties gekozen, maar helaas.

Nu mag ik even op de laptop van de jongste. Zij heeft een minilaptop. Een kek dingetje, daar niet van, maar voor mij is het toch wel behelpen. Mijn dikke vingers passen amper naast elkaar op het toetsenbordje en om de tekst op het minischermpje te kunnen lezen moet ik eerst een opgepluste leesbril aanschaffen. Het is dat ik tienvingerig blind kan typen. "Je boft toch maar met zo'n dochter als ik", zegt ze. "Dat ik je mijn laptop gewoon uitleen." Ik ben inderdaad een bofkont, maar morgen ga ik toch maar even op pad om te kijken of er nog weer leven in mijn eigen laptop kan worden geblazen. Zo niet, dan ben ik genoodzaakt om onmiddellijk tot de aanschaf van een nieuwe laptop over te gaan. Ik kan er geen dag meer zonder.