Mooie mannenmaand

De Oranjestemming heeft ook hier toegeslagen. We zitten nog net niet met een Roy Donders juichpak op de bank. Zelfs niet met een Roy Donders juichpet. Ook al hadden we het gewild, dan was het nog niet gelukt. Ik koop namelijk niet meer in het groot in bij de Jumbo. En ook al deed ik dat wel: in no time waren de Roy Donders juichpakken op. We kunnen er dus gevoeglijk van uitgaan dat hier wel een flink aantal gezinnen in de Roy Donders juichpakken op de bank zitten.

Zo ver gaat het hier niet. De jongste heeft wel de poster met alle wedstrijden en een pen bij de hand. Zo kan ze alle uitslagen bijhouden. Tenminste, dat is de bedoeling. Het enthousiasme is nu nog groot. De uitslag van Mexico tegen Kameroen wordt zelfs geappt als E. en ik ons wekelijkse uitstapje naar de bieb hebben.

Als we thuiskomen zap ik even. Het is namelijk Mooie Mannenmaand op Net 5. "We schakelen straks wel weer over hoor", dreigt de jongste. Vanavond is Russell Crowe de mooie man in de film The Good Year. Dat is teleurstellend. Ik ken de film niet, maar Russell vind ik niet echt een mooie man.  Dat scheelt. Gelukkig is er een troost: Hugo is terug. Toch nog een beetje mooie mannenmaand.

Geen stroopwafels voor Hugo

In mijn door snot gesmoorde slaap heb ik deze week heel veel gedroomd. De oudste weet precies waar dat van komt; zij verdiept zich al een tijdje in het fenomeen slaap. Dromen doe je namelijk in je REM-slaap, niet in je diepe slaap. En door al dat gerochel en gesnuif, raak ik niet echt in een diepe slaap, maar blijf ik een beetje in de REM-slaap hangen. En dan droom ik de meest bijzondere dingen.

Zo droomde ik deze week dat ik bij Hugo Borst op bezoek ging. Natuurlijk: ik mis Hugo voor de tv. Niemand kan beschouwen zoals Hugo dat doet. Het is niet iets wat me dagelijks bezighoudt, tenminste dat dacht ik. In mijn droom was Hugo enigszins verstoord door het bezoek; net als ik kon hij het ook niet zo goed plaatsen. Hij was een beetje chagrijnig, maar dat vond ik niet erg: dat is precies zoals Hugo moet zijn. Uit de media heb ik inmiddels vernomen dat Hugo al lange tijd antidepressiva slikte. Hij had meer dan genoeg van al die televisieoptredens. En dat was ook tijdens het bezoek wel duidelijk. Hugo wond er geen doekjes om: geen Hugo Borst meer op tv. De droom eindigde abrupt toen ik me hardop afvroeg wat Hugo nu wil gaan doen. Hugo vond niet dat ik daar iets mee te maken had. Toen ik vroeg of stroopwafelbakker niet iets zou zijn, kon ik vertrekken.

Geen stroopwafels voor Hugo

In mijn door snot gesmoorde slaap heb ik deze week heel veel gedroomd. De oudste weet precies waar dat van komt; zij verdiept zich al een tijdje in het fenomeen slaap. Dromen doe je namelijk in je REM-slaap, niet in je diepe slaap. En door al dat gerochel en gesnuif, raak ik niet echt in een diepe slaap, maar blijf ik een beetje in de REM-slaap hangen. En dan droom ik de meest bijzondere dingen.

Zo droomde ik deze week dat ik bij Hugo Borst op bezoek ging. Natuurlijk: ik mis Hugo voor de tv. Niemand kan beschouwen zoals Hugo dat doet. Het is niet iets wat me dagelijks bezighoudt, tenminste dat dacht ik. In mijn droom was Hugo enigszins verstoord door het bezoek; net als ik kon hij het ook niet zo goed plaatsen. Hij was een beetje chagrijnig, maar dat vond ik niet erg: dat is precies zoals Hugo moet zijn. Uit de media heb ik inmiddels vernomen dat Hugo al lange tijd antidepressiva slikte. Hij had meer dan genoeg van al die televisieoptredens. En dat was ook tijdens het bezoek wel duidelijk. Hugo wond er geen doekjes om: geen Hugo Borst meer op tv. De droom eindigde abrupt toen ik me hardop afvroeg wat Hugo nu wil gaan doen. Hugo vond niet dat ik daar iets mee te maken had. Toen ik vroeg of stroopwafelbakker niet iets zou zijn, kon ik vertrekken.