Liever naar de Lidl

Ik ben er los van. De innige relatie die ik had met de Super de Boer heeft geen vervolg gekregen met  de Jumbo. Ik was er al bang voor dat het nooit meer hetzelfde zou zijn. En dat is zo: de Jumbo heeft mijn hart niet gestolen. De Jumbo is geen Super de Boer.

Dus ben ik er nu vanaf. Ik ga nog wel eens in de twee weken, maar ik heb er niet meer hetzelfde gevoel bij. Het was een feest om bij de Super te winkelen, maar dat is het bij de Jumbo niet. Ik kan er niet precies de vinger op leggen: het is dezelfde locatie, het zijn dezelfde mensen, maar toch is het niet hetzelfde. Ik heb niets aan te merken op het assortiment van de Jumbo: het is een breed assortiment tegen een goede prijs. Vanwege het assortiment merkartikelen ga ik er nog eens in de twee weken heen. Ik denk dat er verschillende oorzaken voor zijn: de winkelinrichting en het verlichtingsplan, maar zeker ook de superieure flauwekul van de Super. Boodschappenpakketten, kraskaarten, speeltjes, Rocks, demonstraties. Dat alles maakten van de Super meer dan alleen een supermarkt. Het maakte de Super tot een plek waar je graag even rondhing. En dat heeft de Jumbo niet.

En als er dan toch geen flauwekul bij is, dan ga ik liever naar een zaak zonder flauwekul, maar met kwaliteit: de Lidl. Ik ga nu dus liever naar de Lidl. En deze week tref ik het: het is mijn Lidlweek.

Helaas pindakaas!

"Dat is lang geleden", zegt de vriendelijke kassière van de Jumbo, voorheen de Super de Boer. Ze hengelt of ik vreemdga supermarktwise. "Ik kom nog wel hoor, maar nu altijd op donderdag. Het is me te druk op de vrijdag." Want ook al ben ik zelf geen overtuigde Jumbofan, die zijn er overduidelijk wel! "Ja, dat klopt: de donderdag is wat bij de Super de Boer de vrijdag was.", zegt ze.

Dus ja, ik ga wel naar de Jumbo. Soms vragen mensen me: "En hoe bevalt het bij de Jumbo?" En dan antwoord ik halfslachtig: "Het had voor mij niet gehoeven." En dat meen ik dan wel uit de grond van mijn hart. In de basis is er niets mis met de Jumbo, maar laten we er geen misverstanden over laten bestaan: het wordt nooit een Super de Boer. De overduidelijke magie die bij de Super de Boer in de lucht hing ontbreekt. Vanaf de allereerste keer al. Waar de Super een fijne open uitstraling had met een uitnodiging voor onverwachte ontmoetingen in ieder gangpad, is de Jumbo vooral een winkel waar je je kar zo snel mogelijk vollaadt. En dat gaat prima, je vindt er namelijk alles. Maar eerlijk is eerlijk: ik mis de Super.

Met de Jumbo heb ik dus niet echt een band: ik zou zo over kunnen stappen naar een andere supermarkt. En dit weekend kwam ik even in de verleiding toen ik de fleurige folder van de Aldi zag. De Aldi blijkt namelijk een supermarktketen met gevoel voor humor te zijn, getuige het huismerk pindakaas: Helaes pindakaas!

Van groen naar geel

"Dat is binnenkort afgelopen". Ik sta voor de kassa bij de super. De kassière is aan het woord. Ze heeft het over de snelkassa. Daar verwijst ze de vrouw heen die met een mandje achter mijn band volgepakt met boodschappen staat te wachten.

Rond de zomer wordt onze super een Jumbo en de sjumbo kent geen snelkassa's. "Komt u wel eens in de Jumbo hier verderop?" Ik vertel haar dat ik er wel eens geweest ben, maar dat ik geen fan ben. "Bij de Jumbo zitten de kassières met z'n tweeën in een hokje met de rug naar elkaar", vertelt ze. "Dat krijgen wij dus ook: zes kassa's en geen snelkassa." Ik vertel haar waarom ik geen fan van de Jumbo even verderop ben. Ze kijkt me begrijpend aan. Ook haar moeder is niet tevreden over het beheer van de voorraad. "Ze moet soms wel eens drie keer terug voor een product." "Het zal ook afhangen van de bedrijfsleiding", zeg ik. Ik vestig mijn hoop namelijk op de ambities van jonge en oude baas. Zij beaamt het. "Het zal nu wel verbeteren daar, want ze hebben het daar overgenomen", zegt ze. Ze doelt op jonge en oude baas. Dat is nieuws voor mij. Ik dacht dat ze de Super de Boer vlakbij mijn werk hadden overgenomen. Maar dat blijkt alweer verleden tijd. Ik vraag haar natuurlijk naar de reden daarvan (de voor de hand liggende doorvraag), maar die kan ze me niet geven. Dat is dan weer een beetje onbevredigend, maar ik kom toch een stuk wijzer weer uit de Super. Nog een maand of twee en dan zal het groen worden verruild voor geel.

Supermoment

Vanmorgen arriveer ik tegelijkertijd met de oude baas bij de super. Hij begint vol goede zin aan zijn werkdag en ik probeer al vroeg mijn boodschappen binnen te halen. Jonge baas zet ondertussen een reclamebord buiten. Oude baas en jonge baas lijken zo op het eerste gezicht uiterlijk niet op elkaar, maar als jonge baas voor me aan naar binnen loopt, zie ik dat ze dezelfde fysiek hebben: een vrij lang bovenlichaam met een stel goede billen.

Als ik mijn rondje door de super maak, natuurlijk weer gestuurd door een boodschappenlijstje, heb ik de oude baas een aantal keren voor de kar. Eenmaal kijkt hij net de andere kant op; alleen door mijn volledige gewicht in de strijd te gooien krijg ik de rollende kar tot stilstand. Hij verontschuldigt zich. Even later kom ik hem weer tegen. Hij loopt langs alle afdelingen en maakt een praatje met de medewerkers. Bij de kassa wurmt hij hij tussen de karren door en krijg ik 'm voor de derde keer voor de kar. "Ik ben wel lastig he?", zegt hij. Ik zeg dat het wel meevalt. "Zeg maar gerust dat hij lastig is hoor", zegt jonge baas. Ondertussen zijn ze samen bezig om een stapel voordeelpakken met keukenrollen op te stapelen tot een keurig nette toren. "Zou je dat liever hebben?", vraag ik. Jonge baas lacht een beetje. Een tegenvraag verwachtte hij duidelijk niet. "Eigenlijk vind ik het wel goed", zeg ik. "We kwamen hier tegelijk binnen en het valt me op dat eerst links en rechts een praatje wordt gemaakt, overal even kijken…" De oude baas beaamt het: "'s Morgens eerst altijd een rondje", zegt hij. "Altijd". Kijk dat is nou management by walking around. Dat is nou hart hebben voor de zaak. En deze houding van oude baas – en overigens ook van jonge baas- maken van onze super een supersuper, een meermalen bekroonde super.

Super bedankt!

Het was vandaag weer vrijdag, dus boodschappendag. Na het werk ben ik deze keer direct doorgereden naar onze super. Vorige week deed ik een uitstapje naar de Jumbo. Ik heb nog overwogen om deze week naar de C1000 te gaan, maar vandaag besluit ik dat ik dat er niet bij kan hebben. Dus betreed ik tegen een uur of drie onze eigen vertrouwde super, Godzijdank.

Na een week van superonthouding is het vandaag weer het vertrouwde extatische winkelgenot. Het is echt thuiskomen bij onze super. Bij het betreden van onze lichte, overzichtelijke super, trekt mij de borst open. De hoofdpijn die me de hele dag al parten speelt, klaart op bij het zien van de ruime winkelpromenade voor mij. Het is als een duik in een warm bad. Wat een heerlijke frisse jongeren die hier de schappen vullen! Onbedoeld lichamelijk contact bij het reiken naar een pak melk is hier geen botsing, maar een moment van warmte. Met mijn supersizekar trek ik rechte banen door de super. Ik vergrijp me aan het uitgebreide assortiment. Alles wat ik wil of kan bedenken is voorradig. De enorme Turkse broden, vers afgeleverd door de echte Turkse bakker, plooien zich zacht en gewillig in mijn winkelkar. Alles staat waar het hoort te staan. De extra lange banden bij de kassa bieden volop ruimte aan mijn boodschappenuitspatting. En aan het eind wacht mij de afrekening. En die is niet mis. Maar vandaag deert het me niet; ik  ben weer thuis. Terug op het honk. Wat draagt deze super op onnavolgbare wijze bij aan mijn kwaliteit van leven. Super bedankt!

Super beter dan Sjumbo

Ik ben vandaag vreemdgegaan. Met medeweten van E. Ik ben namelijk in plaats van naar de Super deze week naar de Jumbo -in de volksmond sjumbo- geweest. Vorige week moest ik maar liefst €156,- voor mijn wekelijkse boodschappen betalen. En dat terwijl de Supertoeterweken in volle gang zijn en ik geen bijzondere boodschappen had. Geen koffie, geen wasmiddel. Het eindbedrag viel mij tegen. Daar kwam nog eens bij dat onze jongste een aantal malen vergeefs naar de super is geweest voor een voetbal. Kijk, als je ballen in de aanbieding gooit, dan moet je ze ook hebben. De supermarktromance staat daarbij ook nog eens op een laag pitje, dus ook daarvoor hoef ik niet meer naar de super. En ik was benieuwd hoeveel het zou schelen als ik naar de Jumbo zou gaan. Dus kocht ik vandaag bij de Jumbo.

Voor een eerlijke vergelijking heb ik daar waar ik bij de Super huismerken koop, ook de Jumbohuismerken gekocht.
Het viel niet mee. De afrekening wel, maar de winkelambiance moest het afleggen tegen onze Super. Toen ik dan ook met mijn wagen volgeladen overkwam, zei ik tegen E: "€30,- goedkoper, maar ik ga er niet weer heen. Wat een ergernis." Onze oudste heeft de minpunten die ik terloops opnoemde bijgehouden. Ze kwam op maar liefst 12 minpunten uit. Ik zet ze hier op een rij.

1. karren met een muntje
2. nauwe gangen
3. beperkt assortiment
4. assortiment niet op orde: zaken uitverkocht
5. rommelig; veel karren en laadplateaus in de gangen
6. onoverzichtelijk
7. onduidelijke bewegwijzering
8. korte banden bij de kassa; mijn boodschappen passen er lang niet op
9. opstoppingen door het gezellige koffiezitje
10. Turks brood dat net zo Turks is als ik
11. lange wachttijd bij de kassa als gevolg van een storing
12. minder verzorgd en alert personeel

Het enige pluspunt was de prijs. En dat is natuurlijk niet gering! Op jaarbasis ruim €1500,-! Daar kun je een aardige deuk voor in een pakje boter slaan. Dat is een niet te negeren verschil. "Nou", zegt E. "Ga ermee naar de oude baas van de super. Kijk wat je met hem kunt regelen." "Ga anders volgende week naar de C1000", zegt onze zoon. "Dan kijk je daar eens hoe het is." Ik ben er nog niet uit. Zet ik mijn vergelijkend warenonderzoek door of blijf ik toch maar gewoon bij de Super?

Bij de kassa van de Jumbo deed zich nog een fantastische gelegenheid voor voor mijn favoriete beleid: lik-op-stuk-beleid. Wie was er namelijk ook in de Jumbo? De krengerige assistente van onze huisartsengroepspraktijk. En met haar had ik nog iets te verhapstukken. Daarover morgen meer.