Met pensioen

"Hallo. Ik ben met pensioen". Een paar keer per dag loopt hij voor ons huis langs - van zijn woonvorm even verderop naar de winkels in het centrum. "Fijn voor je", zeg ik. Na een korte pauze zegt hij: "Wat is dat eigenlijk? Met pensioen zijn?" "Dan hoef je niet meer te werken", zeg ik. Hij reageert verrast. "Ben jij ook met pensioen?", vraagt hij. "Nog niet", zeg ik. Deze uitwisseling volgt in de loop van dit jaar nog een aantal keren. Tot het blijkbaar ineens is ingedaald. Hij vertelt E. namelijk: "Ik ben met pensioen. Dat is als je niet meer hoeft te werken."

Luxe

Inmiddels ben ik ook zover: ik hoef niet meer te werken. Ik ben met pensioen. Het is een onwerkelijke gewaarwording. Bij mij is het nog niet ingedaald. Het voelt niet als vakantie en ook niet als iets anders. Het voelt als niet-werken. Een vreemde luxe. 

Afscheid

Ruim een week geleden nam ik afscheid van het werk. En omdat dat middenin de schoolvakanties was, stonden de weken voor het afscheid ook al een beetje in het teken van afscheid nemen. Daarnaast werkte ik nog hard door om de overdracht goed rond te krijgen. Het was een intensieve en bijzondere tijd, waarin ik veel mensen heb gesproken. Het werd ook direct weer duidelijk waarom ik met zoveel plezier heb gewerkt. Naast het feit dat ik fantastisch werk had, heb ik namelijk al die jaren ook met hele leuke mensen gewerkt. 

Geweldig

Met het naderende afscheid in zicht zijn mijn collega's heel duidelijk in wat ze aan me waarderen. De waardering stapelt zich op en ik kan de weelde maar amper aan. Na een aantal afscheidssessies nog voor het eigenlijke afscheid kom ik met een tas vol cadeautjes en complimenten thuis. Ik val direct met de deur in huis. "Ik kan maar één conclusie trekken", zeg ik tegen E. terwijl ik binnenloop. "Ik ben GEWELDIG! " En direct er achteraan: "En zorg nu maar eens dat je me weer in het gareel krijgt." 

We zijn een week verder. Ik zit nu middenin de detox: van het werk en van het geweldig zijn.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Een zware last

Collega is bevallen. Het was een snelle superbevalling en het is een mooi kind. Als ik vanmorgen op het werk kom, hebben we het er even over. De baas ziet hierbij een opening om het verhaal van zijn oom die in Indië diende te vertellen. Die maakte namelijk tijdens die tochten ook een aantal bevallingen mee. En dat ging zo even onder het marcheren door. Volgens de baas was het een kwestie van de bosjes opzoeken, persen, opvangen en verder maar weer. Wij Westerse vrouwen hebben het dus helemaal niet zo moeilijk. We hebben niets te klagen. Dat is de achterliggende boodschap.

Vanmorgen kan ik daar een sterk verhaal tegenover zetten. Dinsdagavond keek ik namelijk naar een deel van de schockdoc genaamd Gebukt onder zijn ballen. De documentaire gaat over de Amerikaan Wesley Warren junior die al vijf jaar leeft met een opgezwollen scrotum van ruim 60 kilo. De oorzaak hiervan is de ziekte elefantiase, waarbij er een zwelling ontstaat bij een of meerdere lichaamsdelen. In zijn geval dus zijn scrotum. Het is een onvoorstelbaar gegeven. Wesley draagt een hoodie als broek: de mouwen om de benen en het jack wordt om het scrotum geritst. De maaltijd wordt vanaf de gezwollen balzak naar binnen gewerkt. Het is een treurig bestaan. "Als jullie dan soms denken dat je het zwaar hebt, dan moet je je dat even voorstellen.", besluit ik mijn betoog. De mannen vallen inderdaad even stil. Het is een wonder. Zelfs de baas heeft hier niet van terug. En dat gebeurt niet vaak.

Wesley Warren probeert in de documentaire iemand te vinden die hem wil opereren, maar aangezien hij onverzekerd is, lijkt dat een moeilijke zaak. Hij treft uiteindelijk een uroloog die medelijden met hem heeft en hem gratis opereert. Jammer genoeg kan ik daar niet zoveel over vertellen, want E. -sowieso al niet zo gecharmeerd van mijn tv-smaak of het programma, niet van operaties en al helemaal niet van operaties aan dergelijke gevoelige delen-  wil een muziekprogramma gaan bekijken. Maar gelukkig hebben we terugkijktv.