Een gelukkig mens

Ik heb twee heel attente dochters. Dat hebben ze niet van mij. Niet dat ik nooit eens attent ben, maar ik moet er erg mijn best voor doen. Ik moet erover nadenken. Het is geen natuurlijke staat voor mij.

Vorige week was de oudste jarig. Zij is van nature bijzonder attent. Neem nou dit: voor haar verjaardag kreeg ik van haar een kaart met daarop Mum you are the best. In de kaart zat een cd met allerlei nummers die met de voor- en aanloopgeschiedenis van haar wording hebben te maken. Het eerste nummer is bijvoorbeeld eentje van de onvolprezen Hot Chocolat: It started with a kiss en zo staan er nog een aantal nummers op. Ik krijg de kaart omdat ze blij is met haar leven. Dat is natuurlijk voor een moeder het hoogst haalbare: dat is waar je als je kinderen krijgt van droomt. 

Ooohhhh

De jongste is van jongs af aan ook heel attent. Als ze vroeger iets te snoepen kreeg, wilde ze dat het liefst met andere kinderen delen. Haar zakgeld geeft ze graag uit aan cadeautjes voor een ander en voor mij in het bijzonder. Daar moet ik haar altijd een beetje in afremmen. Vandaag tikte ze voor zichzelf een showmodel kunstkerstboom op de kop. Ik had een tafelmodel in  gedachten, maar goed: dat werd het dus niet. Het is een complete kerstboom voor de helft van de helft van de helft van de prijs. Dat dan weer wel. Een piek vindt ze niet voor de helft van de helft van de helft. Dus daar gaat ze toch nog even achteraan. Als ze terugkomt heeft ze een piek, maar ook voor mij twee mooi ingepakte pakjes. Het zijn kerstballen met daarop lieve teksten: Je bent een engel in alles wat je doet en Liefste moeder met jou is kerstmis pas echt warm en gezellig.  Lief. 

10 kilo bovenmaatse!

Onze zoon is niet zo van de cadeautjes en kaartjes. Dat vindt hij maar kapitaalvernietiging. Maar vanmiddag komt hij thuis met een zak met tien kilo bovenmaatse aardappels. Hij heeft er zelf aan meegewerkt dat ze uit de grond kwamen. Ook een fantastisch cadeau.

Ik ben een gelukkig mens.

Ik mis je nu al

"Hee mam, moet je eens luisteren, Claudia de Breij zingt ons lied." Ze laat het even horen. De titel van het nummer is Ik mis je zo graag. Het gaat vooral om de regel in het refrein Ik mis je nu al. We weten niet wie ermee is begonnen. Ik kan het me ook niet herinneren. "Dat doet er eigenlijk ook niet toe", zegt de oudste. "We zeiden het tegen jou als je wegging.", zegt de jongste. Lees: als ik naar het werk ging. Zij voegde daar de enkele keer dat ik een paar dagen wegging dan nog aan toe: "Het hele huis ligt vol met tranen." En nog sms't de oudste regelmatig als ze net in de trein naar Enschede zit: Ik mis je nu al. En dat is dan geheel wederzijds. Zo zijn wij. Dit is ons lied.

 

Claudia weet het mooi te zeggen en zingen. Dit is ook een geweldige titel en heel waar: Ik onthou van jou. 

 

Over deze blogde ik al eens eerder. Onwaarschijnlijk mooie cover.

Lättajunk

Vandaag namen we afscheid van de lieve collega die mij aan de Lätta bracht. Een tijd geleden schreef ik er een smachtend stukje over. Dat werd door bijna iedereen genegeerd, behalve door A. En dat tekent haar: zij is een vrouw die tussen de regels door kan lezen. Die ziet welk een diepgeworteld verlangen daar ligt. Zij worstelde zich door de boodschappenjungle die de Albert Heijn is, om speciaal voor mij een kuipje lekkere luchtige Lätta te halen. De verrassing toen dat luchtige kuipje op mijn bureau neerdaalde had niet groter kunnen zijn.

Inmiddels is ons hele gezin verslingerd aan de luchtige Lätta. Alleen E. ziet het nut van die opgeklopte boter niet in. Voor hem had het niet gehoeven. Maar de rest van ons is om. Er rest ons dus niets anders dan naar de Albert Heijn te reizen, de exclusieve dealer van dit spul. En Albert hoopt natuurlijk dat we dan en passant nog een ander boodschapje meenemen; daar draait die hele exclusiviteitsdeal om. Als ik de eerste keer dan ook alleen drie kuipjes luchtige Lätta afreken -je moet er toch niet aan denken dat je zonder komt te zitten- kijkt de kassière me enigszins bevreemd aan. Maar ik schaam me niet: ik kom enkel voor de Lätta bij Albert Heijn. Ik ben een Lättajunk.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Ook lief!

Op dinsdagmorgen ben ik alweer vroeg diep in gedachten verzonken. Ik ben op het werk met iets bezig waar ik me volledig op focus. Als collega A. binnenkomt en demonstratief een kuipje op mijn tafel zet, dringt het dan ook eerst niet tot mij door. Het is een Lättadoosje. En zelfs dan dringt het nog niet echt tot me door. Dat komt door mijn moeder: die bewaart boterdoosjes en stopt daar werkelijk alles in. Ze worden ingevroren, meegegeven, noem maar op. Maar als je van mijn moeder een boterdoosje krijgt, zit daar meestal iets anders in dan boter.

Dus als ik dat Lättakuipje op tafel zie staan, denk ik niet direct aan boter. Ook leg ik niet direct een link naar mijn blogbericht over de nieuwe luchtige Lätta. Ik kijk haar dan ook enigszins verdwaasd aan. Met een brede lach zegt ze: "Dat wou je toch graag?" En wat blijkt? Ze is speciaal even naar de Albert Heijn gegaan om voor mij een kuipje luchtige Lätta op te halen. Ook lief! Zouden er ook t-shirts met die tekst erop zijn voor volwassenen?