Wenkies van de HEMA

Tijdens ons wekelijkse bieb-kaasmomentje, lopen we nog even langs de HEMA. "Ik moet nog even een wonderbrow-potlood halen", zeg ik tegen E. Hij kijkt me vragend aan. "Een reservepotlood voor mijn wenkies", zeg ik. Onze jongste bezigde de term wenkies een aantal jaren geleden. Het is snelle taal voor wenkbrauwen en het is blijven hangen. "Is het jou niet opgevallen dat ik mijn wenkbrauwen tegenwoordig een beetje bijwerk?", zeg ik. Hij kijkt of hij water ziet branden. En dat terwijl ik toch al aan mijn tweede potlood toe ben. Deze reservepotlood is de derde. De eerste kreeg ik van mijn jongste. Zij vond dat ik dus echt iets aan mijn wenkies moest doen. De vrouwelijke lijn in mijn familie is namelijk niet echt gezegend met goed geprononceerde wenkbrauwen. Mijn oma had ze helemaal niet, mijn moeder amper en ik een beetje. Omdat ik donkerder haar heb zie je ze beter.

Berenvellen

Mijn dochters hebben het geen-wenkbrauw-gen niet geërfd. Die hebben de volle wenkbrauwen van hun vader. Niet dat ze daar altijd blij mee zijn. Hun broer bestempelde ze ooit als 'berenvellen'. Maar ondanks haar goed gevulde wenkbrauwen, wist de jongste meer over wenkbrauwpotloden dan ik. En nu teken ik die van mij dus ook licht bij. Met de nadruk op licht. Want als je weinig wenkbrauw gewend bent, lijken licht aangezette wenkbrauwen al snel op berenvellen. 

Grootverbruik

Een tijdje geleden kocht ik mijn tweede potlood. Het was een hele zoektocht, want er valt heel veel te kiezen als het op make up aankomt. En ik heb daar helemaal geen verstand van. Dus ik sta er peinzend bij te kijken en drentel heen en weer voor een heel schap met potloden, op zoek naar dezelfde potlood als die ik van mijn dochter heb gekregen. "Zoek je een wenkbrauwpotlood?", vraagt een dame met welgevormde wenkies die ziet dat het bij mij niet echt wil lukken. "Deze moet je nemen. De Brow wonder, dat is de beste." Ze heeft zelf een vuist vol met potloden. Ze is dus blijkbaar een grootverbruiker, met duidelijk meer verstand van zaken dan ik. "Die zoek ik!", zeg ik. Maar de bruine is er niet meer. Ik laat mijn oog afdwalen naar haar handvol potloden. Het zijn allemaal bruine potloden. "Moet je een bruine?" Ik knik. "Nou, hier neem er maar een van mij.", zegt ze grootmoedig. Heel aardig.

En nu heb ik er dus zelfs eentje op reserve. Ik heb mijn lesje geleerd: de wonderbrowpotloden van de HEMA zijn roofgoed!

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Streepje onder of boven?

Een van mijn favoriete bezigheden is mensen kijken. Jammer genoeg komt het daar lang niet vaak genoeg van. Natuurlijk: ik kijk wel, maar niet echt. Daar heb ik het dan te druk voor, ik gun me er de tijd niet voor, of ik zit er teveel middenin. Om echt te kijken heb je namelijk afstand en een beetje rust nodig. Dus echt kijken doe ik bijvoorbeeld op vakantie. Zitten voor de tent en dan kijken en nadenken over de mensen op de rest van het veldje. Heerlijk is dat. En vaak valt mij op deze momenten van beschouwing ineens iets op wat ik nog niet eerder had opgemerkt, of waar ik nog niet eerder over heb nagedacht. En hoe ouder ik word, hoe bijzonderder ik dat vind: dat er nog altijd dingen overblijven die je niet eerder zijn opgevallen, of waar je nog niet over hebt nagedacht. Het stemt me ook hoopvol, want zo hou je je leven lang iets om je over te verwonderen. En verwondering is fijn. Daar word ik blij van.

Maandag was ik weer eens in de gelegenheid om uitgebreid naar mensen te kijken. Ik ging namelijk met de trein naar Utrecht. Doorgaans lees ik stukken in de trein. Maar maandag moest ik onverhoopt staan tussen Zwolle en Amersfoort. En staand lezen, dat is voor mij geen optie. We stonden met een groepje van ongeveer 12 personen in het treinportaal voor een stiltecoupé. Dat zijn best veel mensen  in zo'n kleine ruimte en dan kun je dus echt goed van dichtbij kijken.

Alle overstappers uit de trein naar Groningen moesten staan. De Zwollenaren hadden nog een plekje op een klapstoeltje kunnen bemachtigen. In het hoekje zitten twee meisjes op een bankje. Een van de Groningers weet zichzelf op het bankje te kletsen. De meisjes schuiven een stukje op. Ze praten geanimeerd met elkaar. Een jaar of achttien schat ik ze. Een van beide meisjes lijkt een beetje op Bracha van Doesburg, valt me op. En dan zie ik het ineens. Bracha heeft alleen een lijntje getrokken boven haar oog en haar vriendin alleen onder haar oog. Waarom zou je kiezen voor het een of het ander, vraag ik me daar ter plekke af. Daar is vast een reden voor. Dat moet ik verder uitzoeken.

Thuis zoek ik het op. En dan leer ik het volgende: Door een lijntje boven de ogen te trekken worden je ogen groter, een lijntje onder de ogen maakt je ogen kleiner. Aan het uiteinde van de ogen laat je het lijntje wat breder lopen zodat je een sprekend effect krijgt. Dat klinkt heel eenvoudig, maar gemakkelijk is het echt niet, getuige de volgende tekst: Als het je niet lukt om in een keer een rechte lijn te trekken, doe het dan in stukjes. Heb je de lijn te groot of onnauwkeurig aangebracht dan kun je dit makkelijk verwijderen met een vochtig wattenstaafje. Ga altijd met een wattenstaafje over de onderrand van je ogen voor een open blik en een strak lijntje. Altijd wattenstaafjes in huis dus! Wat een beetje verwondering je al niet aan kennis kan opleveren!

Deze illustratie is van Boomerang Card. Hier vind je 'm. 

Van echt ponyhaar

Als je alles weer opnieuw aan moet schaffen, kun je allemaal nieuwe keuzes maken. Keuzes waarin je alle ervaring die je in je leven hebt opgedaan kunt gebruiken. Een levenswijsheid die ik inmiddels heb opgedaan is: goedkoop is duurkoop. Toen ik dan ook voor de keuze stond om een goedkope of een dure poederkwast aan te schaffen, koos ik voor een dure. Bij de schoonheidsspecialiste schafte ik me een kwast van echt ponyhaar aan. Van welk deel van de pony het haar afkomstig was, weet ik jammer genoeg niet. Was het de staart, de pony, de flank, de rug? En maakt dat eigenlijk nog verschil voor de kwaliteit of de prijs van de kwast? Zijn kwasten gemaakt uit flankharen goedkoper dan die uit staartharen? Of juist niet? En zijn die van staartharen beter of juist minder goed dan die uit rugharen? Die doorvragen had ik natuurlijk moeten stellen. Maar dat heb ik  niet gedaan. Ik heb lichtzinnig een kwast gekocht.  En dat wordt dus meteen afgestraft.

Voor de brand had ik een goedkope poederkwast - al jaren. Dat was een synthetische kwast, maar poederen dat 'ie kon! Je houdt het niet voor mogelijk. Gebaseerd op die ervaring had ik eigenlijk weer een goedkope kwast aan moeten schaffen. Maar op de een of andere manier had ik het idee dat ik een kwast van echt ponyhaar verdiende.

Dus schafte ik me zo'n dure kwast aan. Ik dacht: het kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. Zo'n kwast, zo verzekerde de schoonheidsspecialiste me, gaat een leven lang mee. Dat leek me wat. Na alle aanschaffen die ik nu moet doen, leek het me heerlijk om nooit weer een poederkwast aan te hoeven schaffen.

Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat deze kwast een leven lang meegaat. Jammer genoeg laat de kwast namelijk niet alleen poeder achter. Na een flinke poederbeurt is mijn gezicht ook bedekt met pikzwart ponyhaar. En die zitten dus niet meer in de kwast. Dus op den duur zal mijn mooie volle poederkwast een poederpenseel worden. En vervolgens zal ik dan weer een nieuwe aan moeten schaffen. Dat wordt dan denk ik weer een goedkope synthetische kwast.

The higher the hair...

Ik had vandaag een bad hairday. Het zat gewoon niet: een graadje vorst en het hangt lusteloos om mijn hoofd. Dat heeft misschien ook te maken met het feit dat ik verder geen toevoegingen gebruik. Geen mousse, geen haarlak, geen enkele vorm van versteviging. Vandaag was een haarlakje op zijn plaats geweest. Beetje touperen misschien voor een beetje volume. Ik ga natuurlijk niet voor echt big hair.

Dat is wel anders bij de serie Toddlers and Tiaras. Kleine meisjes worden daar door hun moeders als levende poppen aangekleed. Compleet met make up, valse wimpers en big hair gaan ze met elkaar de competitie aan wie de mooiste is. Ik heb er even met open mond naar zitten kijken. Een moeder snoerde haar toch al ranke dochter flink in en een ander toupeerde het haar tot indrukwekkende hoogte. Waarom big hair? Een Texaanse moeder liet daar geen misverstand over bestaan: the higher the hair, the closer to the Lord

Make uploze maandag

Vandaag was het make uploze maandag. Ik wist het niet, maar ook al had ik het geweten, dan had ik er niet aan meegedaan. Afgelopen vrijdag ben ik namelijk 51 geworden en dan kun je alle hulp die je kunt krijgen gebruiken. Hoe je het ook wendt of keert, er komt op den duur toch onderhoud op. Ik ben geen grootverbruiker van make up, maar alle kleine beetjes helpen. En het ziet er toch een stuk vrolijker uit met een lippenstiftje erop en een lijntje rond de ogen.

Wat blijkt? 32% van de Nederlandse vrouwen durft niet zonder make up de straat op. Zo gek is het bij mij niet. Ik ga ook zonder make up de deur wel uit. Tijdens vakanties gebruik ik het amper of niet. Maar onze kapper typeert me dan ook als het 'natuurlijke type'.  Dat is een geflatteerde omschrijving van 'het luie type'. Ik wil er niet teveel werk van hebben. En het moet niet dichtgeplakt of aangekoekt aanvoelen. Dus voor mij geen dichtgeplamuurde poriën, maar een luchtige poederkwast erover. Geen haarlak of mousse in mijn haar en geen gelakte vingernagels. Dat vind ik allemaal benauwd aanvoelen.

Toch doe ik niet mee aan make uploze maandag. Waarom niet? De Telegraaf heeft vrouwen opgeroepen hieraan mee te doen. En een oproep van De Telegraaf negeer ik graag. Ook ben ik allergisch voor het gebruik van 'we' in een dergelijke oproep. Waarom? Omdat we het helemaal niet nodig hebben. Toch..? Omdat we het helemaal niet nodig hebben? Ik toevallig wel.