Wenkies van de HEMA

Tijdens ons wekelijkse bieb-kaasmomentje, lopen we nog even langs de HEMA. "Ik moet nog even een wonderbrow-potlood halen", zeg ik tegen E. Hij kijkt me vragend aan. "Een reservepotlood voor mijn wenkies", zeg ik. Onze jongste bezigde de term wenkies een aantal jaren geleden. Het is snelle taal voor wenkbrauwen en het is blijven hangen. "Is het jou niet opgevallen dat ik mijn wenkbrauwen tegenwoordig een beetje bijwerk?", zeg ik. Hij kijkt of hij water ziet branden. En dat terwijl ik toch al aan mijn tweede potlood toe ben. Deze reservepotlood is de derde. De eerste kreeg ik van mijn jongste. Zij vond dat ik dus echt iets aan mijn wenkies moest doen. De vrouwelijke lijn in mijn familie is namelijk niet echt gezegend met goed geprononceerde wenkbrauwen. Mijn oma had ze helemaal niet, mijn moeder amper en ik een beetje. Omdat ik donkerder haar heb zie je ze beter.

Berenvellen

Mijn dochters hebben het geen-wenkbrauw-gen niet geërfd. Die hebben de volle wenkbrauwen van hun vader. Niet dat ze daar altijd blij mee zijn. Hun broer bestempelde ze ooit als 'berenvellen'. Maar ondanks haar goed gevulde wenkbrauwen, wist de jongste meer over wenkbrauwpotloden dan ik. En nu teken ik die van mij dus ook licht bij. Met de nadruk op licht. Want als je weinig wenkbrauw gewend bent, lijken licht aangezette wenkbrauwen al snel op berenvellen. 

Grootverbruik

Een tijdje geleden kocht ik mijn tweede potlood. Het was een hele zoektocht, want er valt heel veel te kiezen als het op make up aankomt. En ik heb daar helemaal geen verstand van. Dus ik sta er peinzend bij te kijken en drentel heen en weer voor een heel schap met potloden, op zoek naar dezelfde potlood als die ik van mijn dochter heb gekregen. "Zoek je een wenkbrauwpotlood?", vraagt een dame met welgevormde wenkies die ziet dat het bij mij niet echt wil lukken. "Deze moet je nemen. De Brow wonder, dat is de beste." Ze heeft zelf een vuist vol met potloden. Ze is dus blijkbaar een grootverbruiker, met duidelijk meer verstand van zaken dan ik. "Die zoek ik!", zeg ik. Maar de bruine is er niet meer. Ik laat mijn oog afdwalen naar haar handvol potloden. Het zijn allemaal bruine potloden. "Moet je een bruine?" Ik knik. "Nou, hier neem er maar een van mij.", zegt ze grootmoedig. Heel aardig.

En nu heb ik er dus zelfs eentje op reserve. Ik heb mijn lesje geleerd: de wonderbrowpotloden van de HEMA zijn roofgoed!

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Gelieve niet...

Gisteren en eergisteren waren de oudste en ik op stap. We gingen naar de open dagen in Enschede en Maastricht om te bepalen waar ze haar vervolgstudie gaat doen. Ze vond het van tevoren al een moeilijke keuze en dat is eigenlijk niet veranderd. De presentatie van Enschede was prima, de studenten meer dan gemotiveerd om aankomende studenten over de streep te trekken. In Maastricht sprak het programma haar op papier weer meer aan, maar de presentaties waren minder. En de studenten die we troffen van haar beoogde studierichting leken minder betrokken. Ook weet ze nog niet of het probleemgestuurd onderwijs voor haar nou een pre is of toch niet (veel in groepen werken). Wat wel duidelijk is: Maastricht is natuurlijk een mooie stad. De mensen zijn vriendelijk en het ligt -zoals ze zelf ook graag zeggen- midden in Europa.

Gistermorgen gaan we Maastricht nog even in om de toerist uit te hangen, voordat we naar de open dag gaan. Na enige tijd moet ik plassen. Gelukkig is er overal wel een HEMA met een schoon en fris toilet te vinden. Zo ook in Enschede en Maastricht. In Maastricht tref ik echter een mededeling aan die ik nog op geen enkel HEMA-toilet in Nederland aantrof. Boven de wastafels is het volgende briefje op de spiegel geplakt: GELIEVE HIER NIET UW TANDEN OF UW TANDPROTHESE TE POETSEN! "Weet je dat ook direct", zeg ik tegen de oudste. "Dat hangen ze vast niet op als het een enkele keer gebeurt. Ze stonden hier dus regelmatig hun kunstgebitten te poetsen."

Aan het eind van de zaterdag vertrekken we, maar natuurlijk niet zonder een vlaai mee te nemen. Die opdracht kregen we van thuis mee. En zo eenvoudig blijkt die opdracht nog niet; we hadden natuurlijk naar de Albert Heijn of de HEMA kunnen gaan, maar dat telt natuurlijk niet. We willen een echte Limburgse vlaai. Uiteindelijk schieten we links en rechts mensen aan, zonder succes. Tot ik een serveerster vraag. "Waar kunnen we een echte Limburgse vlaai kopen?" Ze kijkt me aan of Frans Bauer ieder moment om de hoek kan komen. "Bij de bakker natuurlijk", zegt ze. "Ja, maar waar vinden we die dan?" Ook dat weet ze en uiteindelijk vertrekken we met een Romagnola vlaai, de specialiteit van bakker Steevens. En nu maar afwachten of we die in de toekomst nog regelmatig gaan eten.