Posts tonen met het label reclame. Alle posts tonen
Posts tonen met het label reclame. Alle posts tonen

donderdag 27 juni 2019

Focus aan/uit

voor optimale focus
Ik luister vaak naar de radio als ik in de auto rij. Dat doe ik vooral omdat ik dan onderweg lekker mee kan zingen. De reclame neem ik op de koop toe - of ik schakel even snel over naar de cd.

Focus aan 

Sinds kort weet ik dat ik heel goed bezig ben met dat zingen in de auto. De baas heeft ons namelijk onlangs college gegeven over een boek dat hij heeft gelezen. Het heet Focus aan/uit. Volgens de baas wil je prefrontale cortex graag 100% bezig zijn. Gebruik je maar 80%, dan heb je geen optimale focus. Als je daarbij echter een routinematige handeling verricht, dan gebruik je de 100% weer. Omdat de routinematige klus geen focus vraagt, is er dus sprake van optimale focus op de klus die dat wel vraagt. Om optimaal te presteren focus je serieel. Het spreekt voor zich dat de baas om die reden een sterke voorkeur heeft voor serieel focussen. Tot zover het college van de baas. Dankzij het zingen is tijdens het autorijden bij mij de focus dus aan.

..en uit

Tot de reclame voorbij komt. Dan is de focus weer uit. Of aan voor wat betreft de reclame natuurlijk. Deze hoor ik als ik bijna bij mijn werk ben. Ik rij door Zuidlaren, voorbij de fietsenwinkel. En misschien blijft de fietsenreclame daarom wel hangen. De zin die blijft haken is: Uw fiets wordt rijklaar afgeleverd. Bizar. Dat lijkt me vanzelfsprekend. Is dat niet de hele essentie van de fiets? Dat je erop kunt rijden. Daarom koop je 'm. En je verwacht niet minder dat dat ie rijklaar afgeleverd wordt. Als je uit eten gaat, verwacht je dat je eten hapklaar is, van het vliegtuig verwacht je dat het vliegklaar is. Als het dat niet is, dan is het namelijk onklaar. Het is maar goed dat ik vlak bij mijn eindbestemming ben, want de focus is compleet uit als het aankomt op het autorijden.

Als ik even later mijn auto parkeer, zet ik het weer van me af. Klaar voor de werkdag en voor een sessie van 9 uur serieel focussen.


zaterdag 4 april 2015

Niks mis mee

Moet je kinderen eigenlijk nog wel leren schrijven met de hand? Die discussie popte een tijd geleden ineens op. Of doe je er beter aan om ze direct te leren typen? Schrijven doen we steeds minder met de hand. Ik kan al heel lang beter typend nadenken over een tekst dan schrijvend. 

Schrijven doe ik eigenlijk alleen nog als ik een kaartje schrijf, als iemand met een lijst langs de deur komt, of als er in een winkel om je emailadres of je persoonlijke gegevens wordt gevraagd. Dat laatste gebeurt regelmatig. Soms - als ik een hele goede aankoop heb gedaan- heb ik dan wel eens zwakke knieƫn en dan vul ik zo'n formuliertje in. Zoals een tijd geleden bij de Steps in Winschoten. Daar scoorde ik een groen jasje. Ik was blij - heel blij. Dat was ik ook toen bleek dat het jasje met enorme kortingen in de opruiming ging, omdat ik blijkbaar een van de weinigen was die het een mooi jasje vond. En dat ben ik nog steeds.

Zo nu en dan krijg ik post van de Steps. Daar besteed ik meestal niet zoveel aandacht aan. Deze keer haalde de oudste de post uit de bus. Ik zit in de kamer te lezen. "Nee hoor mam, je hebt helemaal geen beroerd handschrift", zegt ze. Ik kijk haar enigszins bevreemd aan. Waar komt die opmerking nou weer vandaan? We hebben het er wel vaker over: ik vind dat ik een mooi karakteristiek handschrift heb, niks mis mee. Zij noemt het onleesbaar. Haar punt wordt duidelijk als ze me wijst op de adressticker van Steps. Mijn achternaam is daar gespeld als Shrijt. Ook leuk. Gelukkig kan ik ter verdediging aanvoeren dat het adres wel duidelijk was. Tenminste bij de Steps...

vrijdag 22 november 2013

Magic Body Control

Magic Body Control; dat klinkt als iets wat iedereen wel zou willen hebben. Topsporters trainen er jaren voor. Ze richten hun hele leven in om het - ook al is het maar een keer- te voelen: magic body control. Een kip hoeft daar gek genoeg niets voor te doen. Die heeft het van nature. En Mercedes liet zich door die kip inspireren. Als je de nieuwe commercial van Mercedes tenminste mag geloven.

Ik heb ook momenten dat ik denk dat ik magic body control heb. Het zijn prachtige momenten die ik koester. Bij mij gaat het niet vanzelf, zoals bij een kip. Alles moet wel echt meezitten. Hier op de glad gelakte bamboevloer ga ik bijvoorbeeld als een speer: ik moonwalk als Michael Jackson en ik schaats rondjes als Sven Kramer. En dat is heerlijk, maar zoals ik al zei: dan moet alles echt wel meezitten.


Bedenk het maar eens. Ik vind een kip geen bijster sympathiek dier, maar dit is toch echt een ode aan de kip. Briljant: in de commercial komt geen auto voor. Ik zeg een Gouden Loeki voor deze commercial!

zaterdag 31 augustus 2013

Erg vermakelijk

Je kunt je natuurlijk ergeren aan de reclame die dagelijks voorbijkomt. En dat doe ik dan ook wel, behalve die op facebook. Die vind ik toch wel erg vermakelijk. Soms ben ik zelfs in de verleiding om erop te klikken. Maar tot nu toe heb ik me weten te beheersen. Anders word je voor je het weet overspoeld met reclame over het onderwerp. Niet dat dat nu niet het geval is, want rimpelreclames en afvalreclames vliegen me ook zonder een enkele klik om de oren.
Aangezien ik me er zo over vermaak is het natuurlijk jammer dat ik daar alleen maar van kan genieten. Dus deel ik het graag.
 
Vet Verbrandende Vruchten

Met name die gekke tip maakt dat ik zou willen klikken.


Als dit fruit is...


Zelfs mijn eventuele hond verdenken ze van overgewicht.

Met deze vrouw is toch meer aan de hand.

1 tip? JONGERE HUID!
Dit ziet eruit als kit. En ik ken kit. Nou heeft dat natuurlijk de eigenschap om kiertjes te dichten, maar om het dan maar op je gezicht te smeren...



Ontdek de kleur nagellak die bij jou past en Win een ICI Paris XL cadeaubon t.w.v. €450!
Leuk! Nooit over nagedacht dat je nagellaktesters had! In plaats van op dieren dan zeker.



Hij is wel leuk, maar niet zo leuk als E. natuurlijk. Te metro voor mij denk ik. Gezien de uitsnede van de foto: zou hij lijden aan mannelijke kaalheid? Ik denk het. Niet dat dat verkeerd is: een beetje kerel verliest zijn haar.

zaterdag 29 september 2012

Drie gelukkige vrouwen

Het is een belachelijke reclame, daar is geen twijfel over mogelijk. Ik heb het over de reclame van Zalando, waarin schoenen worden bezorgd op een nudistencamping. Maar er zit wel een kern van waarheid in: vrouwen worden heel gelukkig van nieuwe schoenen. Vandaag hebben we onszelf weer heel gelukkig gemaakt. De oudste en ik gingen samen met mijn zus en haar dochter op schoenenjacht in Duitsland. Nadat onze volledige collectie in vlammen opging, kunnen we ons helemaal uitleven op een nieuwe collectie. Niet dat dat zo eenvoudig is. Comfortabele, ingelopen schoenen zijn nou eenmaal een groot goed. Eerst leek het voor mij niet te gaan lukken, maar uiteindelijk verliet ik het schoenenwalhalla met een paar lange en een paar halflange laarzen. Mede dankzij het volhardend zoeken van mijn zus. De oudste kocht ook een paar halflange laarzen. 

De jongste was deze week in Wenen, dus zij ging niet mee. Ze kwam vanavond pas weer terug. Maar begin deze week werd er voor haar al een grote doos bezorgd. Niet van Zalando, maar van Schuurmans Schoenen. De door haar zo felbegeerde lange Mustanglaarzen waren in de filialen in de omgeving niet meer in haar maat voorradig. Internet bracht uitkomst. Halverwege de week sms'te ze al: zijn mijn laarzen al binnen? Voor ze vertrok had ze me bezworen de doos niet te openen. Dat wilde ze graag zelf doen. Vanavond was het na haar aankomst een van de eerste dingen die ze deed. En ook haar laarzen waren helemaal goed.

Dus nou zitten we hier: drie gelukkige vrouwen.


zaterdag 14 april 2012

Koop dat spul!

Een tijdje geleden verraste collega A. me op een kuipje luchtige LƤtta. Het was een cadeautje naar aanleiding van een stukje dat ik erover had geschreven. De reclame van de nieuwe LƤtta doet je namelijk watertanden.

Mijn eerste ervaring met de flink gekoelde LƤtta viel enigszins tegen: ik had meer luchtbelletjes verwacht. Maar wat blijkt? De luchtbelletjes komen pas goed tot hun recht als de boter niet helemaal gekoeld is - het kan natuurlijk ook dat onze koelkast te koud staat. Dat is niet uitgesloten.

Pas als het even buiten de koelkast staat is het dus goed luchtig. En dan is het werkelijk heerlijk. De paasdagen stelden me in de gelegenheid om het op veel verschillende soorten brood te proeven. Op roggebrood, suikerbrood, ontbijtkoek, compactbrood, maanzaad bruin, krentenbrood, mueslibonk, noem maar op, het smaakt goed op alles. Naar het werk neem ik twee compactbroodjes met niets anders dan luchtige LƤtta mee in een broodtrommel: niet te versmaden!

Ik heb dus maar ƩƩn advies: koop dat spul!

zondag 22 mei 2011

Lekker atypisch


Vrijdag doe ik de wekelijkse boodschappen bij de super. Zoals wel vaker staat er een bemand standje waarin een nieuw product wordt aangeprezen. Tenminste, ik denk dat het een nieuw product is. Als ik via de groente dichterbij kom, zie ik dat het geen nieuw product is. Het is Jillz, een zoete appelcider. De jongeman die het drankje staat aan te prijzen heeft beet bij een oudere dame. Het is een appetijtelijke jongeman met een tight fit zwart shirt aan. Het shirt is voorzien van smaakvolle reclame – het mag gezegd worden. Hij prijst de Jillz aan als een echt damesdrankje, lekker zoet en fris. "Dit is meer een herendrankje, dat is iets pittiger. Het lijkt meer op bier." Voor de oudere dame dringt hij aan op de Jillz. Ik ben ondertussen bezig bij de zuivel en beweeg verder naar het vlees.

Als ik langs het broodbeleg schuif, bedenk ik ineens dat ik de appels ben vergeten. De jongeman is nu weer vrij en snelt met een flesje Jillz in mijn richting. "Kent u dit?", vraagt hij. "Ja, Jillz – mij te zoet", zeg ik. "Dan is dit meer iets voor u." Hij houdt een kartonnetje Strongbow in de lucht. En inderdaad, ik vind Strongbow lekkerder. Voor de helft van de prijs kan ik het kartonnetje meenemen. "Oh ja, die vind ik lekkerder", zeg ik. "Veel lekkerder, vind ik ook", zegt hij. "Maar dit is toch niet nieuw?", vraag ik. "Nee, ze willen het alleen anders in de markt zetten." Ik realiseer me dat hij dit drankje net als mannendrankje aanprees. Het is een mooiprater, maar ik kan het van hem hebben.

's Avonds zie ik inderdaad een reclame voor Strongbow voorbij komen. Een tien jaar oudere look a like van de jongen die me de drankjes verkocht schiet als een heuse Willem Tell een appel doormidden. Duidelijk een campagne op mannen gericht. Ik ben weer lekker atypisch bezig.