Omgekeerde crisisstress

De economische crisis brengt niet alleen slecht nieuws. Kringloopwinkels floreren, zodanig zelfs dat daar de lol eigenlijk weer af is. Ik kom regelmatig iets tegen wat in de kringloopwinkel duurder is dan de nieuwprijs. Alles onder het motto: het is maar wat de gek ervoor geeft. En vanmorgen ontdekte ik een detailhandelaar wiens handel floreert als gevolg van de crisis: de schoenlapper. Jarenlang loonde het amper om je schoenen te laten repareren. Alleen mensen zoals ik, met grote voeten en daardoor weinig keus, namen de moeite om hun schoenen te laten repareren. Het aantal schoenlappers hier ter plaatse is voor zover ik weet dan ook gereduceerd tot één. Vanmorgen bracht ik de grijze suède laarzen die de oudste en ik in de man hebben naar de schoenlapper. Dat wil zeggen: ik bracht één suède laars naar de schoenlapper. Aan de bovenkant was het stiksel namelijk losgelopen, niet erg, maar wel slordig. Ik schat dat er ongeveer vijf steekjes gemaakt moeten worden, maar dan is het ook weer piekfijn in orde. Die laarzen wilde ik morgen namelijk dragen bij mijn nieuwe rok. Ik kreeg een rok van boezemvriendin. Hij past haar niet meer en dus kreeg ik 'm onder het motto: wie de rok past trekke hem aan.

De schoenlapper is met gierende machinerieën bezig schoenen te lappen. "Ogenblikje", zegt hij. Als hij het klusje heeft afgemaakt draait hij zich om. Rondom staan bergen schoenen en laarzen hoog opgestapeld. Ik wijs het losgelopen stikseltje aan in de verwachting dat het mankement in een oogwenk is verholpen. "Dat wordt vrijdagmiddag", zegt hij. Ik kijk hem geschokt aan. Hij wijst hulpeloos naar de grote berg schoenen achter hem: "Ik ben aangesloten bij een keten en er zijn niet zoveel schoenlappers meer, dus nou krijg ik alles uit de regio. Dat brengen ze dan in een keer." Jaren achtereen werd de spoeling dunner en dunner waardoor steeds meer schoenlappers stopten. Schoenlapper Pieter is een overlever. En het motto hier is natuurlijk: de een zijn dood is de ander zijn brood. Goed nieuws dus voor de schoenlapper, al kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat hij wel enigszins gebukt gaat onder deze nieuwe situatie. Dat is dan een geval van omgekeerde crisisstress.

Kleine-voeten-sensatie

Het is nu toch echt herfst. Vanmiddag had ik een bijeenkomst, waarbij even flink geventileerd werd en voor het eerst dacht ik: "Hmm, fris". En direct daarna: "Lekker!" De herfst is in aantocht. Je merkt het aan alles. Ik hou ervan dat het frisser wordt. De keerzijde is dat ook de tijd van de zomerschoenen voorbij is. Dit weekend ruimde ik ze op. Niet dat ze ver weg zijn, maar ze zijn toch even op het tweede plan gezet. Dus vanaf nu verdwijnen de gelakte nagels toch vooral weer in de schoen.

Ik zeg het met lichte spijt. Ik had namelijk een een aantal zeer elegante schoenen met open tenen waar mijn tenen -al zeg ik het zelf- bijzonder fraai in uitkwamen. Het zit namelijk zo: mijn linkervoet is een maat groter dan mijn rechtervoet. En dan is een schoen met open teen lastig. Maar deze zomer heb ik er maar liefst twee paar gescoord waarbij dat dankzij het verstelbare hakbandje helemaal geen probleem was.


En dit is helemaal fantastisch voor iemand met grote voeten: een hak midden onder de voet. Eindelijk een kleine-voeten-sensatie!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Uitstel van aanschaf

Onze oudste komt vrijdagavond thuis met duct tape op haar sneakers. Ze kocht ze na de brand voor €8,00 bij Scapino. Dus je zou zeggen: schaf een paar nieuwe aan. Dat kan er toch nog wel vanaf? Voor zo'n overzichtelijke aankoop kun je toch nog wel een gaatje in je agenda vinden? Vooral als je de totale breakdown van je schoeisel ziet aankomen. Ze vertonen namelijk al weken scheuren en gaten.

"Ik koop nieuwe na de kermis", zei ze vorig weekend nog. Als het kermis in het dorp is, wordt er namelijk gezweefd. En als je zweeft zet je je af. Dus dat betekent schuren en slepen. En dat is bepaald niet goed voor je schoenen. Handig dus om een paar oude schoenen bij de hand te hebben. Maar einde weekend is dan ook einde schoenen. Ik ben dan ook verbaasd als ik haar een weekend later binnen zie komen met haar getapete schoenen. 

Het zou me niet moeten verbazen. Ooit gingen E. en ik samen op vakantie. E. had zijn basketbalschoenen ingetapet om de gaten eronder te verhullen. Destijds vond ik dat helemaal niet raar. E. zelf vond het bijzonder handig: stel dat de schoenen echt helemaal kapot zouden gaan, dan gooide hij ze onderweg gewoon weg. En ik? Ik vond het helemaal niet raar. 

Inmiddels is het rechtgezet. Ze heeft een paar identieke sneakers gescoord.

Fast Tod Erlebnis

Vandaag reisde ik met de jongste naar Leer. In het kader van haar tweetalige opleiding, liep ze daar een tijd geleden namelijk stage. Om zoveel mogelijk in contact te raken met Duitsers en zoveel mogelijk Duits te praten, werd ze in een schoenenwinkel geplaatst. Een betere plek hadden ze voor haar niet kunnen kiezen. Ze is dol op schoenen en ze is erg behulpzaam van aard. Ze beviel dan ook uitstekend. Na haar stage mocht ze een paar schoenen uitzoeken en ze kreeg bovendien nog een bon voor een ander paar schoenen.


Die bon wilde ze vandaag graag inwisselen. Ze had zich al voorbereid met veldonderzoek op internet. Vanmiddag liepen we dan ook rechtstreeks naar de schoenenzaak. Het weerzien met de 'Kollegen' was allerhartelijkst. Omdat ze er de weg weet, loopt ze doelgericht naar de hoek met de pumps in grote maten. Het eerste paar pumps dat ze aantrekt is zwart-wit gestreept met rode hakken en een rode strik. Daarna past ze ongeveer alle schoenen die er in haar maat zijn. Deze eerste ronde leidt niet tot een keuze. We gaan eerst Leer nog even verder verkennen om later nog eens terug te gaan. Ondertussen denkt ze na.

Een aantal uren later staan we weer in de schoenenzaak. Opnieuw doet ze een ronde langs de beschikbare pumps. En dan -na uitgebreid wikken en wegen- kiest ze voor de zwart-wit gestreepte pumps die ze als eerste paste. Niet de meest praktische keuze, maar wel de meest glamoureuze. "Heel mooi, zwarte broek aan, zwart shirt aan en dan zo snel mogelijk gaan zitten", zeg ik. Volgens haar valt dat heel erg mee. Misschien heeft ze gelijk: zij ging namelijk vanmiddag op haar andere pumps de stad in. Geen centje pijn. Ik koos voor een bescheiden wandelhak, maar voor mij was het wel een bijna-dood-ervaring, auf Deutsch: ein Fast Tod Erlebnis. Denk ik.

Drie gelukkige vrouwen

Het is een belachelijke reclame, daar is geen twijfel over mogelijk. Ik heb het over de reclame van Zalando, waarin schoenen worden bezorgd op een nudistencamping. Maar er zit wel een kern van waarheid in: vrouwen worden heel gelukkig van nieuwe schoenen. Vandaag hebben we onszelf weer heel gelukkig gemaakt. De oudste en ik gingen samen met mijn zus en haar dochter op schoenenjacht in Duitsland. Nadat onze volledige collectie in vlammen opging, kunnen we ons helemaal uitleven op een nieuwe collectie. Niet dat dat zo eenvoudig is. Comfortabele, ingelopen schoenen zijn nou eenmaal een groot goed. Eerst leek het voor mij niet te gaan lukken, maar uiteindelijk verliet ik het schoenenwalhalla met een paar lange en een paar halflange laarzen. Mede dankzij het volhardend zoeken van mijn zus. De oudste kocht ook een paar halflange laarzen. 

De jongste was deze week in Wenen, dus zij ging niet mee. Ze kwam vanavond pas weer terug. Maar begin deze week werd er voor haar al een grote doos bezorgd. Niet van Zalando, maar van Schuurmans Schoenen. De door haar zo felbegeerde lange Mustanglaarzen waren in de filialen in de omgeving niet meer in haar maat voorradig. Internet bracht uitkomst. Halverwege de week sms'te ze al: zijn mijn laarzen al binnen? Voor ze vertrok had ze me bezworen de doos niet te openen. Dat wilde ze graag zelf doen. Vanavond was het na haar aankomst een van de eerste dingen die ze deed. En ook haar laarzen waren helemaal goed.

Dus nou zitten we hier: drie gelukkige vrouwen.

Schoenenroadtrip

Zaterdag togen we in het busje van mijn zus naar Duitsland. We gingen niet op berenjacht, maar op schoenenjacht vlak over de grens. Zes vrouwen variërend in leeftijd van 13 tot 49, met schoenmaat 40 tot en met 43. Mijn moeder was er vanwege haar heupoperatie deze keer nog niet bij, maar de volgende keer is ze vast weer van de partij. We kwamen terug met zes paar schoenen. Mijn dochters vonden er geen schoenen, mijn zussen daarentegen elk twee paar. Ik kocht een paar en ook mijn nichtje kocht nog een paar. Zo hebben we de economie in Duitsland weer een flinke boost gegeven. Uitgeput kwamen we in de loop van de middag weer thuis aan.

Ik pas terwijl we in de rij voor de kassa staan nog schoenen. "Volgens mij heb ik die nog niet gehad", zeg ik tegen de oudste. Ze haalt ze op en ik pas ze. Nee, toch maar niet. "Die andere dan, die donkerblauwe?" Ze haalt ze op. Nee, die heeft kleine knoopjes, dat is aan mij niet besteed. Uiteindelijk blijft het bij mij dus bij een paar. We zijn allemaal zeer tevreden. "We gaan binnenkort nog een keer", zegt mijn zus. "In september misschien", zegt mijn jongste zus. "Dan kan ik kijken naar laarzen". "Eerder nog", zegt mijn zus. We zullen zien, voor we er erg in hebben, is het weer september.

Het tripje in de bus deed een beetje denken aan onze vroegere tripjes naar Ikea. Destijds was er nog geen Ikea in Groningen, dus reden we naar Duiven bij Arnhem. Vaak niet eens om gericht iets te kopen, maar gewoon voor de fun. Het waren, net als het tripje naar Aschendorf, intensieve shop till you drop-reisjes; zo vermoeiend, dat het dicht tegen een bijna-dood-ervaring aan ligt.

Links > rechts

Voordat we ons realiseerden dat al die Duitsers hier op goede vrijdag komen shoppen omdat alles daar gesloten is, wilden mijn zus en ik in Duitsland schoenen gaan kopen. We wonen hier vlakbij de grens en even over de grens is een schoenenwalhalla. Waar ik hier keus heb uit misschien drie paar geschikte schoenen in maat 42, kan ik daar te kust en te keur gaan. Is 42 net even te klein? Geen probleem, want er staan ook rekken vol met maat 43.

Mijn linkervoet is zeker een maat groter dan mijn rechtervoet. Bij zomerschoenen met een open neus is dat duidelijk zichtbaar: of je ziet één grote teen en de andere niet, of mijn ene grote teen schuurt over het asfalt en de ander ligt er keurig in. Meestal kies ik dus niet voor schoenen met open tenen. Heel bijzonder is het niet, las ik laatst: maar liefst 60 % van alle Nederlanders heeft een maat verschil tussen beide voeten. En dat is dan in 80% van die gevallen de linkervoet! Waarom kunnen we dan nog geen losse linker- en rechterschoenen kopen, vraag je je dan toch af?