Focus aan/uit

voor optimale focus

Ik luister vaak naar de radio als ik in de auto rij. Dat doe ik vooral omdat ik dan onderweg lekker mee kan zingen. De reclame neem ik op de koop toe - of ik schakel even snel over naar de cd.

Focus aan 

Sinds kort weet ik dat ik heel goed bezig ben met dat zingen in de auto. De baas heeft ons namelijk onlangs college gegeven over een boek dat hij heeft gelezen. Het heet Focus aan/uit. Volgens de baas wil je prefrontale cortex graag 100% bezig zijn. Gebruik je maar 80%, dan heb je geen optimale focus. Als je daarbij echter een routinematige handeling verricht, dan gebruik je de 100% weer. Omdat de routinematige klus geen focus vraagt, is er dus sprake van optimale focus op de klus die dat wel vraagt. Om optimaal te presteren focus je serieel. Het spreekt voor zich dat de baas om die reden een sterke voorkeur heeft voor serieel focussen. Tot zover het college van de baas. Dankzij het zingen is tijdens het autorijden bij mij de focus dus aan.

..en uit

Tot de reclame voorbij komt. Dan is de focus weer uit. Of aan voor wat betreft de reclame natuurlijk. Deze hoor ik als ik bijna bij mijn werk ben. Ik rij door Zuidlaren, voorbij de fietsenwinkel. En misschien blijft de fietsenreclame daarom wel hangen. De zin die blijft haken is: Uw fiets wordt rijklaar afgeleverd. Bizar. Dat lijkt me vanzelfsprekend. Is dat niet de hele essentie van de fiets? Dat je erop kunt rijden. Daarom koop je 'm. En je verwacht niet minder dat dat ie rijklaar afgeleverd wordt. Als je uit eten gaat, verwacht je dat je eten hapklaar is, van het vliegtuig verwacht je dat het vliegklaar is. Als het dat niet is, dan is het namelijk onklaar. Het is maar goed dat ik vlak bij mijn eindbestemming ben, want de focus is compleet uit als het aankomt op het autorijden.

Als ik even later mijn auto parkeer, zet ik het weer van me af. Klaar voor de werkdag en voor een sessie van 9 uur serieel focussen.

Zing het leven

Eergisteravond gingen E. en ik naar een concert van Frazey Ford in de Oude Remise in Nieuweschans. Het was in een woord fantastisch: Frazey was onnavolgbaar en de locatie is geweldig. Al met al een topervaring.

De topervaring ebt nog een beetje na in de week: ik ben in opperbeste stemming. Frazey zit me nog in het hoofd: gedachteloos neurie ik liedjes van haar CD Obadiah. Ook zing ik voortdurend alledaagse teksten op haar nummers. Als E. en ik aan tafel zitten bijvoorbeeld. "Zal ik dat botterbakje mor votgoeien?", zegt E. En ik zing op de melodie van Bird of Paradise: "Joahoa, wat een goud idee, goei dat bakje mo-hoar vo-hot oehoeoe, ohoho yeah". En zo blijkt echt bijna alles te passen op de melodie van Bird of Paradise.  Als ik even later naar fysiotherapie ga zing ik: "Ik, ik trek mien sportbroek aa-haan, joa-hoa ik dou mien sportbroek, Sportbroek sportbroek aa-haan, om te beknovvelen, joa te beknovvelen*." Ik word er bovendien niet snel flauw van. Sterker nog: ik word er erg gelukkig van om nepteksten op een fijne melodie te zetten en zo het alledaagse leven te bezingen. Daarbij voel ik me volstrekt niet gehinderd door het feit dat ik niet kan zingen. Gêne is mij wat dat betreft vreemd.

Onze zoon heeft dezelfde voorliefde voor het zingen van nepteksten op een melodie. Hij heeft een vaste tekst die het volgens hem bijna overal goed op doet. De inspiratie voor die tekst deed hij op op de middelbare school. Een jongen uit zijn klas verdween midden op de schooldag even. Ze hadden geen idee waar hij was geweest. Toen ze hem vroegen waar hij was geweest, was zijn antwoord tot grote hilariteit van zijn klasgenoten: "Ik ga hier toch niet schijten jong". Hij was dus thuis even naar de wc geweest. En deze toptekst circuleert hier nu dus al jaren en wordt te pas en te onpas op een melodie gezet.

En eerlijk is eerlijk: hij doet het ook goed op Bird of Paradise. "I-hik ga hier toch niet schij-hijten. Absoluut niet, nie-hiet schij-hijten oehoeoe, ohoho, yeah."
 

Dat zingen van alledaagse teksten op een melodie heeft ook een naam: freestylen. Dat klinkt natuurlijk wel even heel anders dan 'nepteksten zingen'. Ik schreef er ooit al een stukje over.

*Groningse term voor fysiotherapie -binnen onze familie in elk geval.

Mien pokkellaid

Er zijn dingen die je graag wilt onthouden. En soms ben ik die dan zomaar kwijt. Er zijn ook dingen waarvan het niet zo belangrijk is om het te onthouden. Die dingen onthoud ik erg goed. Zo weet ik bijvoorbeeld nog steeds goed wat een oorwurm is. En dat is dan geen wurmpje dat in je oor leeft, maar een liedje dat ongewild maar steeds in je hoofd blijft hangen.In dit geval gaat het om het liedje Tik tak tun van Zuver Scheerwol. Gaat er niet direct een belletje rinkelen? Niet vreemd. Bij mij is het ook niet blijven hangen omdat ik het op televisie of op de radio heb gehoord. Het blijft maar in mijn hoofd rondzingen omdat onze zoon het voortdurend zingt. Tik tak tun, veur niks schient de zun, tik tak tun, is dit t ende of t begun? Met name het refrein blijft maar rondzingen.

En steeds als ik het dan bijna kwijt ben, dan zingt hij het weer en dan zit het er weer ingebakken. "Nou zit het weer in mijn hoofd", zeg ik tegen onze zoon. Hij kan er niets aan doen, zegt hij. "Het is mien pokkellaid". Hij spreekt als enige van onze kinderen Gronings tegen ons. Dat juichen wij van harte toe. Maar gewoon Gronings is voor hem nog niet Gronings genoeg. Hij 'overgroningst' het: lijflied wordt dus pokkellaid. Als ik de tekst op internet opzoek, ben ik toch wel enigszins verbaasd. Met name over het laatste couplet rond het AOW. Dat lijkt mij toch niet op zijn pokkel geschreven. Maar goed, een kniesoor die daarover valt, aldus onze zoon. Hij vindt het een topnummer.

Het Groningstalige nummer zelf vind ik niet op internet, maar de tekst wel.

TIK TAK TUN
(TEKST&MEZIEK: FRIES WOLMA)

AS N BOER, NAIT MEER WAARKEN KIN , DIN IS DAT N STROP
DIN KRIEGEN WIE OOK GAIN STOET MEER, DE EERAPPELS ROAKEN OP
BAISTEN STOAN OP STAL, BOER ZIT MIT STRONTOVERSCHOT
VERBAAUWT HAI OOK GAIN BAITEN MEER, VERDWIENT DE SUKER OET DE POT

TIK TAK TUN
VEUR NIKS SCHIENT DE ZUN
TIK TAK TUN
IS DIT T ENDE OF T BEGUN ?

KLOJO’S IN DE STAD, BREKEN HAILE BOUDEL ÓF
T IS OORLOG OP GROOT MAARK, MIT BULTEN STAIN EN HAIL VEUL STOF
ZAI WILLEN NIJMOODS GOAN, ZETTEN N HAIL NIJ FORUM OP
MOR WAOR BLIFT DEN DIJ NOFLEKHAID, HEBBEN ZAI N BREDDE VEUR DE KOP .

TIK TAK TUN
VEUR NIKS SCHIENT DE ZUN
TIK TAK TUN
IS DIT T ENDE OF T BEGUN

EN MIT VIEVENZESTEG JOAR, KRIEGEN WIE AOW
NOOIT MEER SMÖRGENS NOAR BOAS TOU, EN TEGEN DEURWAARKEN ZEGGEN WIE NEE
REGEREN IS NAIT GOUD SNIK, MIT HEUR NIJ BESLOET
T PENZIOUN KIN WEL OP ZOLDER, WIE KINNEN DE’R LAANGE NOG NAIT OET

TIK TAK TUN
VEUR NIKS SCHIENT DE ZUN
TIK TAK TUN
IS DIT T ENDE OF T BEGUN

Tunewiki voor de lieve vrede

Ik zing graag mee. En zelf denk ik vaak dat dat aardig gaat, maar het schijnt tegen te vallen als ik mijn gezin moet geloven. Toegegeven: ik ben niet echt tekstvast. Maar gelukkig is daar tegenwoordig een perfecte oplossing voor: tunewiki! Gewoon het liedje opzoeken op Spotify en dan tunewiki aanzetten: dan krijg je zo de karaokeversie. Ideaal!

Een voorbeeld. Vanmiddag luister ik naar het liedje You and me van Joan Franka. Heel aanstekelijk vind ik. Niet zo verwonderlijk dat ik dat vind, want ik ben nou eenmaal erg gevoelig voor een hoge pitch. Dus als Joan een toontje hoger gaat zingen, dan ben ik verkocht. Ik heb het liedje vanmorgen op de radio gehoord en het zit de hele dag al in mijn hoofd. Vanmiddag zoek ik het liedje op youtube op. Ik zing -onderuitgezakt op de bank- mee. De jongste zit achter aan de tafel schoolwerk te doen. Plop - daar komt een chatbericht binnen. "Mam zingen is niet je sterkste punt weet je?" Ik laat het er even bij. Dit heb ik al eerder gehoord. Plop - nog een bericht: "Ik weet dat je me negeert!" Tijd voor een bijdehante opmerking van mijn kant: "Daarom moet ik ook veel oefenen!" Zij: "Ja ok maar doe dat met lyrics!!! Dan weet je de tekst die je moet zingen anders zit je er de hele tijd tussendoor te neuriën." Ik: "Ik heb het al opgezocht op spotify. Tunewiki erbij, komt helemaal goed!" Zij: "Nice, thanks!" Zo bewaren we hier de lieve vrede!

Briljante variatie

Gisteren vertelde ik al dat ik mezelf regelmatig mag verbeteren. En ook vandaag verbeter ik mijn blog van gisteren met een aanvulling. Deze keer op voorspraak van onze zoon. "Heb je ook geschreven dat ik een briljante versie van Wicky de Viking heb gemaakt?", vraagt hij. Nee, dat had ik discreet verzwegen. "Ik ben er gewoon erg goed in om andere teksten op nummers te maken." Hij somt een aantal briljante songteksten op om zijn pleidooi kracht bij te zetten. "Oh ja en ook nog die van Es schneit." Es schneit was een liedje dat de jongste rond kerst moest leren. Hij verving de tekst door een tekst over de fysieke kenmerken van een zeer gewaardeerde leraar, een grote bron van inspiratie voor hem – ook voor de Wicky-variant.

Meestal weet hij fantastische variaties te maken op liedjes van zijn jongste zusje. Die kan dat niet altijd waarderen, maar ik heb de indruk dat het daar alleen maar leuker van wordt. "Zoals die met Wicky ook, ik wist het gewoon direct. Vanaf de eerste toon." Hij oogt tevreden als hij losbarst: "Hee, hee Zwikkie, hee Zwikkie hee…Zwikkie!"

Everyday opera

Een tijdje geleden -het was rond kwart voor zeven 's morgens- zong onze jongste me toe. "Moeder, ziet u dat ik mijn nachtpon in de was heb gegooid?" Ze zingt het op z'n opera's, dus kiest ze voor iets formelere taal dan ik doorgaans van haar gewend ben. "Dochter ik zie het duidelijk", waarop ze zingt: "Moeder hoe ziet u dat?" Met een heuse aria antwoord ik: "Je draagt nu toch je pyjahahahahahahahahahamaaaaa." We houden het nog even vol en hebben enorm veel pret. Het mag duidelijk zijn dat we geen van beiden last hebben van een ochtendhumeur.

Deze week zingt ze haar broer toe. "Als we weer naar de bieb gaan, kunnen we ook wel even een opera doen."

Klassieke tieten-kont

De herfstvakantie is weer voorbij. De rust is weergekeerd. Niet dat er vorige week geen momenten van rust waren. Die hebben we zeker ook gehad. Zo luistert onze oudste tegenwoordig graag naar Classic FM. "Ik heb gewoon een hele brede smaak. Ik vind heel veel dingen leuk.", verkondigt ze. De sfeer in de woonkamer is op dit soort momenten bijzonder vredig. Maar er zijn ook andere momenten. Even daarvoor had de jongste nog een dansje staan oefenen op "I'm your Venus" van Schocking Blue. De bank was daarvoor aan de kant gezet. Van boven had ze een microfoon gehaald waarin ze het nummer playbackte. De volumeknop stond op oorverdovend. Dat ging heel leuk tot onze zoon haar op de kast joeg door zijn eigen variant op deze hit (I'm your Penis) te zingen.

Voor altijd anders

Na zo'n uitbarsting zijn de jongste twee graag even buiten. Dus blijven de oudste en ik in de kamer over. Allebei met een boek erbij. En dat combineert prima met klassieke muziek. Het is op zo'n moment bijna niet voor te stellen dat we in dezelfde kamer zitten als even daarvoor, zo compleet is de sfeer omgeslagen. We lezen zwijgend verder in onze boeken. Tot de rustige achtergrondmuziek zich steeds sterker manifesteert. Verstoord kijk ik op; het uurtje met rustige muziek is blijkbaar voorbij. Marsmuziek schalt door de kamer. E. heeft zich inmiddels bij ons gevoegd. "Dit heeft toch wel een hoog tieten-kont-gehalte", zeg ik tegen E., verwijzend naar de scène uit Turks Fruit met de Radetzky Mars. We schieten in de lach. Onze generatie zal wel nooit meer naar marsmuziek kunnen luisteren zonder aan dat fragment te denken. Daar heeft Jan Wolkers voor altijd zijn stempel op gedrukt.

Afbeelding: O. Deparis, Boomerang cards