Economische tevredenheid

Vorige week werd hier een mooi gebouw in Amsterdamse stijl gesloopt. Dat kon zomaar omdat het bij toeval niet was meegenomen in een of ander gemeentelijk plan voor monumenten. Noem het slordigheid, noem het nalatigheid; in ieder geval betekent het het einde voor een markant gebouw. Het gebouw maakt plaats voor parkeerplaatsen. Dat moet namelijk om ruimte te geven aan de groei van de LIDL hier ter plaatse.

Wij mogen ons namelijk verheugen in het feit dat we hier de meest succesvolle LIDL in het Noorden hebben. Ik draag daar wekelijks hoogstpersoonlijk een steentje aan bij. En bij succes zeggen we niet: Mooi, houen zo. Succes betekent groei, meer vierkante meters, meer aanbod. En dat terwijl uit onderzoek is gebleken dat mensen eigenlijk niet kunnen kiezen uit meer dan vijf dingen. Zodra we meer keuzemogelijkheden hebben raken we het overzicht kwijt. Dan krijgen we last van keuzestress en daar worden we niet gelukkiger van.

"Dat is toch erg ...", zeg ik tegen E. terwijl we langs het op een haar na gesloopte gebouw rijden. "... en dat voor parkeerplaatsen." "Ja, het is nooit genoeg hè", zegt E. "Dat is nou eenmaal economische groei." "Misschien zouden we meer moeten koersen op economische tevredenheid.", zeg ik. Het is het principe van de welvaart. Maar zou welvaart eigenlijk niet gericht moeten zijn op het welzijn van mensen? Weegt dat niet zwaarder? En dient een nog grotere LIDL dat welzijn? Eigenlijk niet: we kunnen zoveel keuze immers helemaal niet aan. Toch lijkt alles daarop gericht. Jammer. En dat noemen we dan vooruitgang.

De finale

Let op de ballonnenboog! Echt een aanrader.

Vrijdag hadden we een feestelijke dag. We organiseerden een open huis om het eind van een periode te markeren.

 

Een lange weg

In de vroege ochtend van 26 mei 2012 stonden we abrupt op straat. Samen met een grote groep Sappemeersters zagen we ons huis afbranden. Dat was het begin van een lange weg. Vrijdag bereikten we gevoelsmatig de eindbestemming. Dat hebben we gedeeld met meer dan 100 mensen die allemaal langskwamen om ons huis te bekijken. Dat deed ons goed.

Confronterend

In de voorbereiding maakte ik een fotoshow met foto's van het hele proces. Natuurlijk had ik de foto's al eerder gezien, maar zo levensgroot op de televisie is het toch een ander verhaal. Confronterend. Samen met mijn zus, onmisbaar in dit hele proces - en ook bij deze finale, bekijk ik de beelden. Ik wist natuurlijk wel dat het erg was. Maar nu zie ik het ook. "Daar zijn we allemaal doorheen gegaan", zeg ik. "Verschrikkelijk eigenlijk." Alsof ik het nu- nu ik het met enige afstand beschouw- pas goed besef. Maar het is goed afgelopen. In alle opzichten.

Verwarring

Het huis is af. We zitten weer in de kleren. We koken, slapen, wassen, kijken televisie, maken weer tosti's, zijn weer in het bezit van een mixer en we hebben zelfs alweer een kniepertjesijzer. Dat is toch pure luxe. In onze basisbehoeften is dus inmiddels meer dan voorzien.

Iets waar ik na bijna twee jaar nog niet aan gewend ben is de verwarring die onherroepelijk deel uitmaakt van de nasleep van een brand. Vorige week nog stond ik in de la te zoeken naar de rood met witte pizzasnijder. Ik zoek de laden grondig door, mopperend: "Waar is die pizzasnijder toch?" "Die hebben we niet meer", zegt de jongste. Ze heeft gelijk. Die hadden we voor de brand. Het gebeurt regelmatig. Het lijkt alsof je geheugen een spelletje met je speelt.

Vanzelfsprekend

Vanmorgen word ik wakker uit een akelige droom. Uit het niets schiet ineens mijn aardappelbak me te binnen. Dat was zo'n handige bak, denk ik. En dat krukje dat E. zelf maakte voor de kinderen. Allang niet meer als krukje in gebruik, maar als bijzettafeltje niet weg te denken uit onze inventaris. Of die metalen verhogers die mijn schoonvader maakte. Die gebruikte E. om zijn beeldschermen op  te zetten, maar die kon je voor allerlei dingen gebruiken. Ik heb ze niet dagelijks, deze flashbacks van spullen, maar wel vaak. Het overvalt je op het moment dat je er niet op verdacht bent. 's Avonds als je bijna in slaap valt of 's ochtends als je nog niet helemaal wakker bent. Op weerloze momenten. Het zijn niet de grote dingen die je te binnen schieten, niet de zaken waarvan je het gemis direct voelt. Het zijn juist de dingen die heel vanzelfsprekend waren.

Vrije tijd

Het zal op den duur minder worden. Ooit komt het moment dat alle dingen die je kwijt bent door je gedachten zijn gegaan. Maar dat zal nog wel even duren. Ondertussen verheug ik me enorm over de  vrije tijd die ik weer terugkrijg. Het is heerlijk om niet meer voortdurend op pad te zijn om zaken aan te schaffen of uit te zoeken. Het is een enorme luxe om gewoon lekker op de bank van ons mooie nieuwe huis te zitten.

De luis in de pels van de Lidl

Tegenwoordig haal ik mijn boodschappen bij de Lidl. Ik kom nog wel in de Jumbo voor specifieke producten, maar de Lidl is nu mijn hoofdleverancier. En ik ben niet de enige die graag bij de Lidl komt. Vandaag lees ik in de Regiokrant, het plaatselijke huis-aan-huis-blad, dat de Lidl hier ter plaatse een van de succesvolste is van Noord Nederland. En wat gebeurt er als het goed gaat met de zaken? Precies, dan gaan ze verder groeien. Zo ook hier: de Lidl wil uitbreiden. Om dat mogelijk te maken zijn twee aanpalende panden opgekocht. Die gaan nu tegen de vlakte om ruimte te maken voor nieuwe parkeerplekken, zodat op de oude parkeerplekken een nieuw stukje Lidl kan worden gebouwd.

De bouw van het nieuwe Lidl-pand was niet onomstreden. De buurvrouw van het naastgelegen historische pand vroeg een sloopvergunning aan uit protest, omdat haar pand naar eigen zeggen geen cent meer waard was met dergelijke hoogbouw pal naast de deur. En inderdaad: het pand is hoog, heeft een donkere steen en de muur aan de onderzijde is blind. Het is niet om aan te zien. De welstandscommissie moet een vlaag van verstandsverbijstering hebben gehad toen ze deze plannen goedkeurde. Voor de inwoners van de gemeente is het goedkeuren van een dergelijke bouw een vreemde boodschap. Zo moest het aangezicht van ons nieuwe huis bijvoorbeeld lijken op ons oorspronkelijke huis. Er moest zelfs een baksteen worden overlegd om te kijken of ons huis niet 'te rood' zou worden. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de regels voor de Lidl een beetje zijn omgebogen. 

En volgens mij is dat nu weer aan de orde. Een van de af te breken gebouwen is namelijk een kantoorpand, een blokkendoos in Amsterdamse stijl, waarvan velen dachten dat het een gemeentelijk monument is. Dat blijkt niet het geval. Sterker nog: de Lidl mag het zomaar slopen, zonder een vergunning aan te vragen. Sinds vorig jaar is er namelijk nieuwe wetgeving, het zogenaamde Bouwbesluit. Als een bouwwerk voldoet aan bepaalde criteria is een melding van sloop bij de gemeente voldoende. Als de gemeente de melding accepteert kan de sloop beginnen. Is het bewuste pand een bouwval? Nee, absoluut niet. Aan welke criteria het dan wel voldoet wordt niet duidelijk. Een zoektocht op de website van de gemeente helpt me ook niet verder op weg. De sloopvergunning van de buurvrouw werd overigens afgewezen. Blijkbaar voldeed haar woning niet aan de criteria in het Bouwbesluit.

Al met al is de boodschap duidelijk: ruim baan voor de Lidl. Slechts een luis in de pels houdt een ongebreidelde groei van de Lidl tegen. Een kleine middenstander erfde de naast de Lidl gelegen textielzaak van haar ouders en woont er zelf boven. De Lidl heeft haar al verschillende malen een bod gedaan, maar tot nu toe weigert ze. Ik sprak haar er een tijd geleden over: "Ik kan nooit goedkoper zaken doen dan hier. Waarom zou ik dan verkassen?" zei ze. Dus weigert ze. En daar kan niemand iets aan doen. Ook de gemeente niet. 

Aan belangstelling geen gebrek

Vanmiddag zitten de dames hier in huis even te relaxen. Ineens komt er een meisje onze oprit oplopen. Haar vriend blijft voor bij de weg staan wachten. De jongste gaat naar de schuifpui om te horen wie ze zoekt, maar dan keert het meisje om en gaat terug naar haar vriend. "Was zij het niet, die bij jou in de klas zat?", vraagt de jongste aan haar zus. Die ontkent. We speculeren nog even, maar gaan dan allemaal weer verder met onze bezigheden.

Even later kijk ik recht in de ogen van een oudere man. Omdat ons huis dicht op de stoep staat, hebben we roosters voor de ramen. Geen plakplastic, maar metalen roosters met klavertjes erin. Het doet zijn werk: het is niet afgesloten, maar je zit ook niet in een etalage. De man staat op zijn tenen over het rooster te gluren zo onze woonkamer in. Hij verbreekt het oogcontact en loopt verder naar achteren. Aan de kant van het huis staat hij even te kijken. Dan loopt hij terug naar voren. Ik verwacht dat hij naar de voordeur gaat en loop naar voren. Maar nee, hij loopt gewoon verder. Dus ik roep: "Meneer, zoekt u iets?" Hij komt teruglopen en zegt: "Nee hoor, ik wilde gewoon even kijken hoever het nu was met de bouw." "Nou het is klaar", zeg ik. "Nog wat laatste dingetjes binnen, de bestrating en de schuur en dan is het helemaal klaar." "Oh, nou ik wou het gewoon even weten", zegt hij.

Aan belangstelling geen gebrek dus hier.

Hoogtepunt: de deur gaat weer op slot!

Hier nog niet, maar nu gaat de deur op slot!

Ik was vandaag maar liefst twee keer op de bouw. Vandaag was een nog groter hoogtepunt dan het hoogste punt. Vanaf vandaag gaat de deur namelijk weer op slot!  En daarmee is het geen bouwplaats meer, maar een huis. Een huis waar nog hard aan gewerkt wordt, dat wel.

Het was vanmorgen een drukte van belang. De schilder was nog op de steiger bezig. Ik informeer hem over de gewenste kleurstelling. We praten nog even met elkaar van schilder tot amateurschilder. Het voorbereidend werk is 70% van het werk, aldus de schilder. Ik heb het vaak genoeg gedaan om te weten dat hij gelijk heeft. Hij is nu dus nog bezig met het voorbereidende werk. 30.000 gaatjes moet hij nog vullen, naar eigen zeggen.

Binnen zijn de installateurs bezig. De vloerverwarming ligt er al. Morgen wordt een begin gemaakt met het storten van de dekvloer. Dat kan dan dit weekend mooi drogen. Er wordt immers mooi weer verwacht.

Volgende week wordt het plafond afgewerkt. Dan moeten we ons verlichtingsplan ook op orde hebben. In ons tijdelijke onderkomen is het verlichtingsplan niet goed op orde. We vechten elkaar van de bank af om die ene plek met goed gericht licht. Aan sfeerverlichting geen gebrek. Maar dat zal ons in het nieuwe huis niet weer overkomen. Na wikken en wegen, kijken en meten, komen E. en ik  tot de conclusie dat we in de kamer maar liefst 18 spotjes in het plafond nodig hebben. Het zal ons niet weer overkomen dat we ongewild zitten te schemeren!

E. maakt een tekening van ons uitgekiende verlichtingsplan en stuurt het naar de installateur. Die laat ons weten dat 18 spotjes wel een beetje veel is. We mogen er nog wel even over nadenken... De mannen op de werkvloer zijn minder diplomatiek: zij vinden dat we er een discotheek van maken. Nou zijn wij nog wel van de discotijd, maar dat is toch niet de bedoeling. Hoogste tijd om een professional in te schakelen. Die spreken we vanmiddag. Er zit schot in; we maken de belangrijkste keuzes en zo is dat dan ook weer geregeld.  De expert vond 18 spotjes ook een beetje overdreven, dus het zijn er iets minder geworden. Maar hoe dan ook: we hoeven in de toekomst niet meer te vechten om de best verlichte plek!

Goed coachbaar

Vandaag gaan E. en ik op tegeljacht. Alles lijkt nu samen te komen. Des te meer keuzes we maken, des te completer wordt het plaatje in mijn hoofd. De bouw -of zoals wij zeggen 'de bòh', wordt langzaamaan ons huis. Het kiezen gaat goed. Beter dan verwacht. We krijgen de slag te pakken.

"Als ik u kan helpen, zegt u het maar", zegt de man van de tegelgroothandel. "We kijken eerst even", zeg ik. En dat doen we. Maar al snel merken we dat er teveel is om te bekijken. We krijgen geen overzicht. "We moeten er even doorheen geloodst worden", zeg ik tegen E. "Ik ga die man even vragen." Zo gezegd, zo gedaan. De man leert ons het verschil tussen gebakken en gesneden tegels, Hij geeft ons inzicht in de ins en outs van de juiste maatvoering. En dan is het een kwestie van kiezen: dit wel, dat niet. We komen eruit. "Beslis niet overhaast", zegt de man. "We hebben alles op voorraad, dus u kunt op ieder moment beslissen." Dat is mooi, maar het is niet nodig. We bestellen nog niet, maar we weten het zeker. Het verdere verloop kennen we inmiddels ook al: de leverancier stuurt een offerte en dan weten we of het al dan niet binnen de begroting past.

Als we naar buiten lopen, zeg ik tegen E. "Het liep gesmeerd toch? Als je maar op het juiste moment hulp vraagt." "We zijn gewoon goed coachbaar.", zegt E.  Dat is het.

Atmosferisch perspectief

Het zijn drukke tijden voor ons. Woensdag is mijn vrije dag, dus dan plannen we zoveel mogelijk zaken rondom de bouw. Gisteren begonnen we met een rondgang door ons nieuwe huis. De installateur kwam om samen met ons de stopcontacten en schakelaars af te tekenen. Dinsdagmiddag hadden E. en ik al een voorbereidingsrondje gedaan. Je moet daarvoor namelijk toch wel enig idee hebben van hoe je je huis in wilt richten. Na deze ronde waren we tot op het bot verkleumd.

Na de middag reisden we af naar Friesland om onze trap te kiezen. Omdat het op de route ligt, rijden we de terugreis over Grootegast om te kijken naar trapspijlen, Groningse schoorsteenborden, deurroosters en levensbomen. In de trappenfabriek slagen we. We zijn het eens over de houtsoort en de afwerking. Ook het Groningse schoorsteenbord levert geen problemen op. De deurroosters leveren meer problemen op. De roosters die we mooi vinden worden niet geleverd in de lengtemaat die we nodig hebben. En de roosters die we wel in de lengtemaat kunnen krijgen, vinden we minder mooi. Daar moeten we ons dus nog even verder in verdiepen.

Op de heenreis schijnt de zon. Vanaf de snelweg hebben we een weids uitzicht over het Friese land. Het Friese land is weids, maar niet Gronings weids. In de verte tekenen zich houtwallen en dorpjes af. Het is zonovergoten en een beetje heiig daar waar de horizon het land raakt. "Kijk, een atmosferisch perspectief", zegt E. Zo heet dat dus. Mooi.

Vandaag weer een goed gevulde werkdag met steeds een lichte hoofdpijn. Nu lonkt vooral het perspectief van het bed: ik ben bekaf.

Steiger ontmanteld

Hier lag alles nog op zijn plek

De bouw raakt nu echt in een stroomversnelling. Het dak zit erop, de schoorstenen staan en nu kunnen de pannen er dus op. Nog even en de steiger kan worden afgebroken. Maar zover is het nog niet. Des te vervelender dat de bouwers vanmorgen een steiger ontdaan van alle steigerplanken aantroffen. Die zijn dit weekend gestolen. Alleen aan de voorkant lagen de planken er nog op.

Met aftrek van de voorzijde van het huis hebben we het dan over maar liefst 31 meter steiger. Niet iets wat je ongemerkt even meeneemt zou je zo zeggen. Maar het lijkt erop dat de dieven ermee weg zijn gekomen.

Het schijnt schering en inslag te zijn: diefstal op bouwplaatsen. Vooral bouwmaterialen en machines zijn populair. Onze aannemer ziet erop toe dat de bouwplaats netjes is en dat er geen spullen rondslingeren. Bij de aanvoer van bouwmaterialen houdt hij er rekening mee dat ze snel worden verwerkt. Maar wie verzint het nou dat je een steiger ontmantelt? Ik had het in ieder geval niet kunnen bedenken.

Angst overwinnen

Vandaag heb ik een angst overwonnen. De bouw van ons huis is nu zover gevorderd, dat we via een steiger rondom de bovenverdieping kunnen bekijken. En vandaag heb ik die steiger beklommen. Ik heb zelfs rondgewandeld! Zonder me krampachtig ergens aan vast te houden!! Gewoon met de handen in de zak!!! Dat is een enorme overwinning omdat ik hoogtevrees heb. Ik denk dat ik val of naar beneden gezogen word. Ik kan zelfs niet goed kijken naar beelden van anderen die op grote hoogte werken. Maar vandaag heb ik het gedaan. Als je een brand hebt overleefd kun je een wandeling over een steiger ook wel aan.

Een aantal jaren geleden was dat nog heel anders. Toen hadden de buren een steiger naast het huis staan. Ik dacht dat dat een mooie gelegenheid was om de bovenkant van de muren van ons witte huis af te boenen. Eerst maar eens even kijken, dacht ik. Het was niet zo'n probleem om boven te komen. Maar toen ik daar eenmaal was bleek er een gat in de steiger te zitten. Een tijdlang heb ik me vastgehouden aan de goot van de buren. Bevroren hing ik daar: vastgeplakt tegen de muur. Na een tijdje vatte ik het plan op om E. te roepen. Eerst probeerde ik het nog discreet, maar er was meer volume nodig om E. uit het huis te krijgen. "Haal me van die steiger af", zeg ik tegen E. "Wat doe je daar eigenlijk op die steiger?", vraagt E. Ik leg uit dat ik het huis af wilde boenen. "Nou, nu je daar toch bent, dan moet je dat ook maar doen.", was zijn antwoord en hij bracht me een emmer. Het was duidelijk: E. ging me niet helpen, ik had geen mobiele telefoon bij me en kon de brandweer dus niet inschakelen. Uiteindelijk ben ik zelf de steiger weer afgeklommen. E. onderaan de trap om me eventueel op te vangen.

Zo zie je maar weer. Dat was toen, nu is alles anders. Alles waar je niet dood aan gaat, maakt je sterker.

Foto's heb ik niet gemaakt. Ik heb er niet eens aan gedacht. Zo ontspannen was ik nou ook weer niet. 

Stuik en Puik

Beetje reclame voor onze aannemer

De bouw van ons huis vordert gestaag. Iedere dag zie je dat het verder komt, ook al hebben we nu weer winter. Voor ons is het dan ook zaak om besluiten over de inrichting te nemen. Overal zit namelijk levertijd op. De keuken is al een tijdje besteld; de badkamer is uitgezocht. Daar ontbreekt alleen nog een natuurstenen blad. Gisteren verrichtte ik veldwerk, maar voor de finale beslissing moet E. natuurlijk mee. Hij heeft namelijk uitgesproken meningen. Daar hou ik doorgaans erg van, maar soms niet, zoals gisteren.

Ook zijn we al een tijdje bezig ons op de vloeren te oriënteren. We willen namelijk een bamboe vloer in de kamers. Omdat we een beslissing voor zo'n groot oppervlak niet wilden baseren op een stukje van 60 bij 60 centimeter, reisden we in de kerstvakantie al af naar Friesland. Daar had onze potentiële leverancier namelijk een bamboe vloer in drie kleuren gelegd in een verzorgingshuis. Dat bood ons de gelegenheid om een vloer op een groot oppervlak te zien en dan ook nog eens in drie kleurnuances.

Over de bamboe vloeren correspondeer ik al een tijdje met de leverancier. Deze week stuurde ik hem weer een berichtje uit onze gezamenlijke mailbox. "Heeft de bamboeman nog gereageerd?", vraag ik vanavond aan E. "Ja hoor, Stuik en Puik hebben weer een bericht gekregen", zegt hij. In alle correspondentie (zelfs in de offerte!) spreekt de bamboeman ons namelijk aan als Stuik en Puik, ook al ondertekenen we gewoon met onze eigen namen. "Misschien moeten we hem even laten weten dat we geen zaken met hem doen als het niet lukt om onze echte namen in zijn administratie vast te leggen", zegt E. Het is vreemd, dat geef ik toe, maar ik vind het ook zeer vermakelijk.

Happy wife, happy life

Ik kijk graag naar bouwprogramma´s. Dat was ook al zo voor mijn eigen leven een groot bouwprogramma werd. Ik kijk bij voorkeur naar bouwprogramma´s die zich afspelen in Groot Brittannië, maar die zijn 'op'. Nu zijn het bouwprogramma's die zich afspelen in Australië. Minder leuk, ik krijg het alleen al warm van het kijken naar die bouwactiviteiten in de moordende hitte. Gelukkig wordt dat gecompenseerd door de Australiërs. Die zijn enorm ontspannen als gevolg van hun doeltreffende en eenvoudige levensmotto. Ik hoorde het al een aantal malen voorbij komen: Happy wife, happy life. De mannen in het bouwprogramma zorgen ervoor dat hun vrouwen blij zijn met wat er gebeurt, met maar een doel voor ogen: zelf een prettig leven hebben. En dat lukt aardig. Ook E. heeft deze Australische wijsheid opgepikt: vanavond schenkt hij me een kop koffie in, alles in het kader van de happy wife.

Niet iedereen heeft het zo goed voor elkaar. Vanmorgen las ik in de krant dat een man uit Oss zijn vrouw vergat op een parkeerplaats in Gelsenkirchen. Hij kwam er pas na 40 kilometer achter toen zijn 10-jarige dochter vroeg waar mamma was. Die man kan een happy life eerst wel op zijn buik schrijven.

Diefstal op de bouw

Ik dacht dat ik nergens meer aan gehecht was. Dat wil zeggen: niet meer aan spullen. Maar zo is het niet. Tenminste niet helemaal. Dinsdag belt de aannemer ons om te melden dat er gestolen is op de bouw. Er zijn haspels meegenomen, hoogstwaarschijnlijk waren de dieven geïnteresseerd in koper. De schrik slaat mij direct om het hart: "Toch niet ons gietijzeren raampje?", vraag ik. Als ze zo geïnteresseerd zijn in koper, dan zal een gietijzeren raam met dat gewicht ook wel aantrekkelijk zijn. Het raampje zat achter in onze schuur en het is de bedoeling dat het wordt ingemetseld in de muur tussen de hal en de keuken. Dat raampje is ons troostraampje. Het is het enige wat we gaan hergebruiken uit het oude huis. Eerst zou ook onze voordeur weer worden gebruikt, maar dat past eigenlijk niet. Dus blijft het bij het raampje. "Nee hoor", sust de aannemer. "Het staat in de hal."

Maar als E. het even later wil halen voor de glazenier, is er geen spoor van een raampje. We vrezen met grote vreze. De schrik slaat me om het hart, ik heb een steen in mijn maag: dat raampje moet er eigenlijk in. Ik kijk op Marktplaats om te zien of het raampje te koop wordt aangeboden. "Je kunt morgen beter even langs de sloper gaan", zegt onze zoon. "Want daar komt het natuurlijk terecht." We geven ons troostraampje natuurlijk niet zomaar op.

De volgende dag hebben we nog even weer contact met de aannemer. Hij weet zeker dat hij het raampje na de diefstal nog heeft gezien. En inderdaad: ons troostraampje was niet gestolen, maar verplaatst. Hij stond veilig in de keet. Gelukkig maar.

Verder gaan

Iedere dag gebeurt er wel iets op  de bouwplaats waar ons nieuwe huis gaat verrijzen. Het zou van mij natuurlijk nog sneller mogen gaan. Het huis wordt vast erg mooi. We zijn druk bezig met het kiezen van een keuken en denken na over de badkamer. Alles zal nieuw zijn in het nieuwe huis, alles volgens de laatste inzichten. En dat is fijn... maar wat zou ik graag ons oude huis weer terug hebben.

Het gemis kan worden opgeroepen door een kleinigheid. Zo zie ik vandaag dat onze jongste de foto voor haar twitterprofiel in onze oude woonkamer heeft genomen. Ze zat voor de boekenkast met links en rechts het invallende licht van de grote ramen. Ik vang net nog een glimp op van de vensterbanken. Ik mis die vensterbanken. Ze waren groot genoeg om in te zitten. We hadden extra planken -precies op maat- waarmee we de vensterbanken op konden hogen. Er waren perioden dat we die planken gebruikten. Het risico was dat de onderste nis onder de plank dan een rommelige plek werd. Dan haalde ik die planken er weer uit.  Ik mis ook onze schoorsteenmantel, het mooie houtsnijwerk dat ik in een warme kleur antracietgrijs had geschilderd. Ik mis de plankenvloer, ik mis het licht dat ons door de vele ramen overal omringde. Ik mis zelfs de kleine mankementen die nou eenmaal horen bij een oud huis, hoezeer we alles ook hadden opgeknapt. Ik mis de trap, de draai die hij maakte en de perfecte afstand tussen de traptreden. Ik mis dat allemaal en nog veel meer. Iedere dag. En tegelijk laat ik het iedere dag verder achter me.