Professioneel flirten

Onlangs ververste ik mijn foto op yammer. Die plaatste ik ook direct maar even op linked in en facebook. Het is nog niet zo gemakkelijk om een goede foto te vinden die ook heel klein goed gebruikt kan worden en die zich leent voor professioneel gebruik zoals voor yammer en linked in. Ik zoek natuurlijk een foto die mij precies neerzet zoals ik mezelf wil neerzetten: open, ontspannen, vriendelijk, professioneel, liefst een beetje patent en herkenbaar. Die combinatie lijkt logisch, maar zo eenvoudig is dat nog helemaal niet. Veel mensen staan niet ontspannen op de foto, of ze zijn dusdanig ontspannen dat het weer niet professioneel oogt. Het komt ook voor dat iemand een buitengewoon patente foto van zichzelf plaatst die volstrekt niet herkenbaar is, omdat de foto ofwel zeer gedateerd of zeer geflatteerd is. Die combinatie is natuurlijk zeer verleidelijk: in het algemeen knap je namelijk niet op met de jaren. Het valt dus nog helemaal niet mee om een goede foto voor dit soort doeleinden te vinden.

Op het werk hebben we het even over de foto van een collega: het is een mooie foto, maar een opmerkelijke keuze voor professioneel gebruik. Niet dat het geen nette foto is, maar collega kijkt wel erg verleidelijk in de lens. Er worden verwarrende signalen uitgezonden. Dat gebeurt vaker. Zo is de baas wekenlang van slag geweest door een visitekaartje dat hem werd aangeboden. Aan de voorzijde is het een professioneel kaartje met een ronduit klassiek vignet en logo, maar op de achterzijde van het kaartje prijkt een wulpse portretfoto van de dame in kwestie. Het is een studiofoto: haar haar waait alle kanten op en ze kijkt zwoel in de camera. Ooit maakte E. van mij een dergelijke foto toen we op vakantie in Italië waren. Het was toen warm, het bloed was dun, de gemoederen verhit en de boodschap ondubbelzinnig. Ik kan me voorstellen dat de baas in een professionele context niet weet wat hij met een dergelijke boodschap moet aanvangen.

"Misschien is het professioneel flirten", zegt collega. "Dat is helemaal in." Wij kennen het begrip nog niet. Natuurlijk weten wij vrouwen dat je soms meer kunt maken dan je mannelijke collega's, maar daar zitten toch wel duidelijk grenzen aan. Nieuwsgierig geworden zoek ik even naar professioneel flirten. En dan vind ik deze geweldige tekst met tips, die ik niemand wil onthouden:

Professioneel flirten

Hoe creëert u een goede sfeer die leidt tot resultaten bij (verkoop-)gesprekken, onderhandelingen en netwerken? Door professioneel te flirten! Hier volgt een aantal tips om de gunfactor te verhogen door professioneel te flirten.

       Lichaamstaal
Het allerbelangrijkste bij professioneel flirten is lichaamstaal. Door je lichaam naar je gesprekspartner te richten, laat je merken dat je oprecht geïnteresseerd bent. Richt zowel je voeten als je bovenlichaam als je hoofd naar de ander.

       Wat je uitzendt, is wat je krijgt
Zorg voor een positieve uitstraling en u zult positieve reactie terugkrijgen. Probeer het eens in het klein en lach vriendelijk naar voorbijgangers op straat.

       Maak een compliment
Iedereen vindt het fijn om een compliment te ontvangen en de werksfeer wordt er plezierig van. Daarbij geldt dat als je weet dat je iets goed hebt gedaan en dat het gewaardeerd wordt, de kans op herhaling groter is. Dat gaat ook op voor uw gesprekspartner.

       Voorkom aanraking
Professioneel flirten heeft geen seksuele lading. Zorg er dan ook voor dat u complimenten over iemands uiterlijk voorkomt, net als (te veel) aanraken.

Hendrikx Van der Spek-Bureau voor Bedrijfscommunicatie

Ik ga het toepassen en in de gaten houden.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Ijskoud

Ik ben niet het vergevingsgezinde type. Nooit geweest en ik verwacht ook niet dat het nog gaat gebeuren. Sommige mensen worden milder als ze kinderen krijgen, maar dat gaat voor mij niet op. Sterker nog, ik heb ontdekt dat ik het ook niet in me heb om vergevingsgezind te zijn ten opzichte van kinderen; mijn eigen kinderen uitgezonderd natuurlijk. Anderen worden vergevingsgezinder als ze ouder worden. Ik schat ook niet in dat dat bij mij zal gebeuren.

Ik ben al helemaal niet vergevingsgezind als het mijn kinderen betreft. Dat ontdekte ik al vroeg. We wonen in een buurt die niet erg kinderrijk is. Toen de oudste werd geboren dacht ik dat ze een leuk speelkameraadje kon hebben aan een meisje dat hier vlakbij woont. Destijds snapte ik nog niet dat een leeftijdsverschil van twee jaar voor kinderen een gapend gat is. Onze oudste was een onbevangen kind dat met open vizier contact maakt. Nu nog vind ik wel eens dat haar vizier te ver open staat. Dat maakt dat je gemakkelijk gekwetst wordt. Dat gebeurde ook met het meisje hier in de buurt. Via de aangrenzende tuin legde ze contact met het meisje. Die wees haar genadeloos af. De afwijzing op zich zou ik haar misschien nog hebben kunnen vergeven, maar de manier waarop ze dat deed echter niet. Inmiddels is het meisje volwassen, maar ik heb me er nooit overheen kunnen zetten.

Kun je dan niet denken: het is nog een kind? In sommige gevallen kan dat, maar als het gaat om het karakter van iemand, dan niet. Ik geloof er namelijk niet in dat je karakter wezenlijk verandert bij het opgroeien; het vormt zich, maar daar blijft het bij. Kinderen die willens en wetens kwetsen, worden meestal geen tolerante invoelende volwassenen. Raken dit soort types, kind of volwassene, mijn kinderen, dan roepen zij mijn eeuwigdurende toorn over zich af.

Kinderen worden gekwetst terwijl ze opgroeien. Dat hele proces heet dan volwassen worden. Naarmate ze groter groeien sta je steeds meer aan de zijlijn, hopend dat ze sterk genoeg zijn om de klappen op te vangen. En natuurlijk ben je er achteraf voor ze. Ze ontdekken dat sommige mensen die ze vertrouwden of in wie ze veel geïnvesteerd hebben, anders zijn dan ze dachten: harder en meedogenlozer of ronduit onbetrouwbaar. En zo verliezen ze langzaam hun onschuld. Dat moet om opgewassen te zijn tegen de wereld en om jezelf te beschermen. Als klein jongetje zei mijn zoon ooit toen hij geconfronteerd werd met de meedogenloosheid van de mens: "Dit had ik liever niet geweten." Het was een verdrietig moment.

Onlangs deed zich weer een situatie van ernstige teleurstelling voor. Ik heb het er met onze oudste over. "Ik heb er geen goed woord voor over. Het valt me smerig tegen." "Ik weet het mam", zegt ze "en dat gaat nooit meer over." Ze heeft gelijk. De persoon in kwestie kan van mij een ijskoude behandeling verwachten, met temperaturen ver beneden nul en een ijzige poolwind die levenslang aanhoudt.

Fout

Als je opgroeit in een kleine gemeenschap, heeft ieder verhaal een gezicht. In het dorp waar ik opgroeide kunnen we vaak generaties lang teruggaan: je kent elkaar door en door. Ik ken de vader en moeder van veel leeftijdgenoten, maar ook hun opa's en oma's, ooms en tantes. Wat er ook gebeurt: je leeft met elkaar en komt elkaar vroeger of later altijd weer tegen. Dat geeft reliëf aan ieder verhaal.

Zo moest ik vorige week denken aan een verhaal naar aanleiding van de arrestatie van Ratko Mladic. Niet zozeer de terugblikken op zijn genadeloosheid en misdaden riepen het verhaal op, maar het feit dat hij bij zijn arrestatie ziek was.

65 jaar geleden verdeelde de Tweede Wereldoorlog landen en mensen. In het dorp waar ik opgroeide was dat niet anders: sommige inwoners waren 'fout', zij kozen de kant van de Duitsers. Niet al die foute mensen waren even fout. Sommigen liepen met een geweer op de schouder, brachten de Hitlergroet en verraadden dorpsgenoten, anderen gingen niet zo ver. Je had daarbij opportunisten en zij die er werkelijk in geloofden. Voor de een was je op je hoede, voor de ander hoefde dat niet. Vijf jaar lang hield die verdeeldheid het dorp in de greep. Tot enorme gruweldaden kwam het niet, maar de angst en de verdeeldheid richtten schade aan.

Aan het eind van de oorlog werden de mensen die fout waren opgepakt en afgevoerd naar een kamp. Een van de ouderen was ziek op het moment van het transport. Dat leverde een moment van twijfel op: moesten ze zo'n oude vrouw die ziek was wel meenemen naar het kamp? Een van de jonge vrouwen gaf de doorslag: "Zeker, ze is in de oorlog nooit ziek geweest, nu gaat ze mee." De oude vrouw ging mee en overleed in het kamp. Haar man en dochter kwamen terug in het dorp na hun periode in het kamp. Het leven hernam zich weer. Ze waren in de oorlog fout geweest; dat wist en weet iedereen, maar de grond voor de verdeeldheid verdween. Het dorp werd weer een in al zijn verscheidenheid, de tijd deed zijn helende werk.

Toen ik opgroeide kende ik al die mensen als gewone dorpsgenoten. Voor mij was het niets bijzonders dat de ene buur samen met de andere de krant las. Dat werd pas bijzonder toen ik het verhaal erachter hoorde. Jaren later lazen de vrouw die er op stond dat de oude vrouw werd meegenomen naar het kamp en haar dochter samen de krant. Bijzonder aan dit verhaal vind ik de compassie voor elkaar van beide kanten.

Met Ratko Mladic heeft het verder niets te maken. Hij moet worden berecht.

Dan ga ik dat voor je regelen hoor...

Vanmiddag loop ik langs de kamer van de baas. Zijn deur staat open. Ik ben druk bezig geweest met een stuk over telefonische vraagafhandeling. Misschien valt het me daarom wel op hoe de baas dit telefoontje afhandelt. "Dan ga ik dat voor je regelen hoor.", "Zeker." Hij spreekt met een iets hogere stem dan ik van hem gewend ben. 

Het is een vrouw

Even verderop becommentarieer ik de toon van de baas tegenover collega. "Het is een vrouw", zegt ze. "Ja, dat hoef je mij niet te vertellen. Dat hoor ik wel aan het toontje", zeg ik. "Zo praat hij meestal niet tegen ons of wel soms?" We verzamelen ons op de gang. Boezemvriendin komt er ook bij staan. "Nee, tegen ons zegt hij altijd: Ga van die lijn af, zelfs als hij ons zelf belt." "Ja, of: Aan het werk." We kunnen nog veel meer verzinnen. De woorden die me te binnen schieten bij het gesprek zijn Engels. Misschien wel omdat het zo onhollands is. De baas was namelijk aan het 'pleasen'. En zijn toon was buitengewoon 'willing'. Naderhand kan ik er toch moeiteloos Nederlandse woorden bij vinden: hij was aan het paaien en was duidelijk gewillig. Nadat de baas de hoorn op de telefoon heeft gelegd, evalueren we nog even. We onthouden de baas onze analyse natuurlijk niet. We zijn tenslotte werknemers in een lerende organisatie. Het brengt hem toch wel enigszins in verlegenheid. Hij had zelf niet gedacht dat het zo doorzichtig was…