Omgekeerde crisisstress

De economische crisis brengt niet alleen slecht nieuws. Kringloopwinkels floreren, zodanig zelfs dat daar de lol eigenlijk weer af is. Ik kom regelmatig iets tegen wat in de kringloopwinkel duurder is dan de nieuwprijs. Alles onder het motto: het is maar wat de gek ervoor geeft. En vanmorgen ontdekte ik een detailhandelaar wiens handel floreert als gevolg van de crisis: de schoenlapper. Jarenlang loonde het amper om je schoenen te laten repareren. Alleen mensen zoals ik, met grote voeten en daardoor weinig keus, namen de moeite om hun schoenen te laten repareren. Het aantal schoenlappers hier ter plaatse is voor zover ik weet dan ook gereduceerd tot één. Vanmorgen bracht ik de grijze suède laarzen die de oudste en ik in de man hebben naar de schoenlapper. Dat wil zeggen: ik bracht één suède laars naar de schoenlapper. Aan de bovenkant was het stiksel namelijk losgelopen, niet erg, maar wel slordig. Ik schat dat er ongeveer vijf steekjes gemaakt moeten worden, maar dan is het ook weer piekfijn in orde. Die laarzen wilde ik morgen namelijk dragen bij mijn nieuwe rok. Ik kreeg een rok van boezemvriendin. Hij past haar niet meer en dus kreeg ik 'm onder het motto: wie de rok past trekke hem aan.

De schoenlapper is met gierende machinerieën bezig schoenen te lappen. "Ogenblikje", zegt hij. Als hij het klusje heeft afgemaakt draait hij zich om. Rondom staan bergen schoenen en laarzen hoog opgestapeld. Ik wijs het losgelopen stikseltje aan in de verwachting dat het mankement in een oogwenk is verholpen. "Dat wordt vrijdagmiddag", zegt hij. Ik kijk hem geschokt aan. Hij wijst hulpeloos naar de grote berg schoenen achter hem: "Ik ben aangesloten bij een keten en er zijn niet zoveel schoenlappers meer, dus nou krijg ik alles uit de regio. Dat brengen ze dan in een keer." Jaren achtereen werd de spoeling dunner en dunner waardoor steeds meer schoenlappers stopten. Schoenlapper Pieter is een overlever. En het motto hier is natuurlijk: de een zijn dood is de ander zijn brood. Goed nieuws dus voor de schoenlapper, al kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat hij wel enigszins gebukt gaat onder deze nieuwe situatie. Dat is dan een geval van omgekeerde crisisstress.

Hier geen kaalslag

Vanmiddag fiets ik nog even naar het winkelcentrum. Ik bracht gisteren een slof van E. weg, omdat ik ook toen al naar het winkelcentrum ging. "Neem mijn slof dan even mee", zegt E. Het zijn de sloffen waar hij op naar buiten is gekomen na de brand. Van tijd tot tijd laat het stiksel los. Volgens de schoenmaker als gevolg van gebrekkig onderhoud. Het stiksel moet namelijk vet gehouden worden. We konden ze gisteravond al ophalen, toen we naar de bieb gingen. Maar helaas: mijn tasje met het bonnetje lag thuis en de man die 's avonds de schoenen lapte was weer een andere dan de schoenlapper van die ochtend.

Vandaar dat ik me vanmiddag nog in ons overdekte winkelcentrum waag. Normaal gesproken mijd ik winkelcentra op een zaterdagmiddag. Vanmiddag wist ik weer precies waarom. Stapvoets lopen rijen mensen door het winkelcentrum. Af en toe is er een oponthoud, omdat er een treffen is tussen vrienden en bekenden of familieleden. Ik manoeuvreer er snel tussendoor. Ik weet tenslotte waar ik voor kom. Terwijl ik me zo door de rijen worstel bedenk ik dat het toch best nog meevalt met die kaalslag als gevolg van internetshoppen. Deze mensen komen lekker ouderwets live shoppen. Toegegeven: ze shoppen niet allemaal, maar ik zie toch veel mensen met aankopen voorbij komen. Dus hier lijkt het nog mee te vallen met die kaalslag, alhoewel de doorloop van winkels wel hoog is. Ze zijn er nog maar goed en wel, of ze zijn ook alweer verdwenen. Het winkelcentrum heeft zo te zien nu nog zeker bestaansrecht. En wat zouden al die mensen anders moeten doen op hun vrije zaterdagmiddag?