8 en geen 24

Ik schreef er al eerder over: ik ben helemaal los met kopen via het internet. Vandaag bestelde ik stoelen. Zaterdag reisden we naar Nijverdal om even in de stoelen te kunnen zitten. Toch wel handig als de leverancier ook een echte winkel heeft waar je zo'n stoel dan even kunt bekijken. Okee, het is een eindje uit de buurt, maar we konden twee vliegen in een klap slaan: we namen ook de oudste weer mee uit Enschede. En omdat het vakantie is, koppelden we er ook een bezoekje aan het Twents museum aan vast.

De stoelen die ik op internet had uitgezocht waren erg mooi, maar die kopen we niet. De eetkamerstoelen wel: die zien er leuk uit en ze zitten goed. (Foto's volgen later!). Dus vandaag wil ik tot de koop overgaan. Dat doe ik dan weer via internet. Ik bestel 8 stoelen. Het gaat een beetje raar, mijn transactie wordt afgebroken, maar daar laat ik me natuurlijk niet door afschrikken. Ik begin gewoon weer van voren af aan. Als ik uiteindelijk tot de koop ben overgegaan, check ik de mail voor de bevestiging. Ik kan de status controleren via Mijn bestellingen. En dan zie ik tot mijn schrik dat er 3 keer een bestelling van 8 stoelen staat. En ook al zijn ze leuk, 24 stoelen zijn toch wel een beetje veel van het goede. Hetzelfde geldt voor drie keer een rekening voor 8 stoelen.

Gelukkig weet ik waar ik naartoe kan bellen. Nog zo'n voordeel van een 'echte' winkel achter zo'n internetstore. De nuchtere Twentse verkoper stelt me gerust: er is maar een bestelling waar een vinkje voor staat en alleen die bestelling wordt afgeleverd. "Maakt u zich maar niet ongerust hoor, u krijgt er 8, geen 24." Is het toch nog weer goed afgelopen. En donderdag zijn ze er al!

De postorderkoningin van de buurt

En opnieuw stopt de auto van PostNL bij ons voor de deur. "Oh, dat is voor mij", zeg ik tegen de jongste. Ik begin me namelijk te ontwikkelen tot de postorderkoningin van de buurt. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik bestel het via internet: overhemden, jurken, agenda's, deurbeslag, kastdeurknoppen, briefkaartenrekken, buitenlampen, plukzakken, noem maar op. Het is een trend die zich heeft ingezet na de brand. Daarvoor had ik zelden iets via internet besteld. Ik had namelijk ook zelden iets nodig. En als ik dan al iets nodig had dan ging ik gewoon even op stap.

Dat ligt nu heel anders: als je bezig bent met het bouwen van een huis, het regelen van alle rompslomp als gevolg van brand of bouw, werkt, een gezin hebt en dan ook nog eens al je spullen opnieuw moet aanschaffen, dan is het geen doen om daarvoor steeds op pad te moeten. Dan was ik het afgelopen jaar continu op stap geweest. Dat was dus geen optie. En zo vonden het internetshoppen en ik elkaar.

Ik ben het stadium van beginneling allang voorbij. Ondertussen zit ik in de categorie gevorderde internetshoppers. Ik plaats achteloos bestellingen. Soms wel eens te achteloos. Zo bestelde ik begin juli deurbeslag voor onze voordeur. De deurknop, het cilinderbeslag en de afdekplaat bij de ene firma en de brievenbusplaat bij de andere. Na een paar dagen ontving ik de deurknop, het cilinderbeslag en de afdekplaat, maar tot op heden geen brievenbusplaat. Omdat het met al die bestellingen niet ondenkbaar is dat een en ander langs elkaar heen loopt, vraag ik het E. nog even voor de zekerheid: "Is die brievenbusplaat eigenlijk al binnengekomen?" Nog niet, aldus E. "Dan ga ik er toch maar even een mailtje aan wagen", zeg ik tegen E. en ik voeg de daad bij het woord.

De volgende dag krijg ik een antwoord. We hebben uw bestelling inderdaad verstuurd en hij is bij u geweigerd zie ik net bij postNL Ik een pakje van PostNL weigeren? Dat is ondenkbaar. En E. weet ook wel beter dan een pakje van PostNL te weigeren. Via Track and Trace kan ik meekijken. En dan zie ik het: in de veelheid aan bestellingen is er een typefoutje ingeslopen. En jammer genoeg was dat het huisnummer. Snel een mailtje retour om dat recht te zetten en nu maar uitkijken naar de bus van PostNL.

Een van mijn geslaagde internetaankopen.

Hier geen kaalslag

Vanmiddag fiets ik nog even naar het winkelcentrum. Ik bracht gisteren een slof van E. weg, omdat ik ook toen al naar het winkelcentrum ging. "Neem mijn slof dan even mee", zegt E. Het zijn de sloffen waar hij op naar buiten is gekomen na de brand. Van tijd tot tijd laat het stiksel los. Volgens de schoenmaker als gevolg van gebrekkig onderhoud. Het stiksel moet namelijk vet gehouden worden. We konden ze gisteravond al ophalen, toen we naar de bieb gingen. Maar helaas: mijn tasje met het bonnetje lag thuis en de man die 's avonds de schoenen lapte was weer een andere dan de schoenlapper van die ochtend.

Vandaar dat ik me vanmiddag nog in ons overdekte winkelcentrum waag. Normaal gesproken mijd ik winkelcentra op een zaterdagmiddag. Vanmiddag wist ik weer precies waarom. Stapvoets lopen rijen mensen door het winkelcentrum. Af en toe is er een oponthoud, omdat er een treffen is tussen vrienden en bekenden of familieleden. Ik manoeuvreer er snel tussendoor. Ik weet tenslotte waar ik voor kom. Terwijl ik me zo door de rijen worstel bedenk ik dat het toch best nog meevalt met die kaalslag als gevolg van internetshoppen. Deze mensen komen lekker ouderwets live shoppen. Toegegeven: ze shoppen niet allemaal, maar ik zie toch veel mensen met aankopen voorbij komen. Dus hier lijkt het nog mee te vallen met die kaalslag, alhoewel de doorloop van winkels wel hoog is. Ze zijn er nog maar goed en wel, of ze zijn ook alweer verdwenen. Het winkelcentrum heeft zo te zien nu nog zeker bestaansrecht. En wat zouden al die mensen anders moeten doen op hun vrije zaterdagmiddag?

Rebuy of herkoop

Vanmiddag komt er een man met een pakje onze oprit oplopen. Het is geen ongewoon gezicht: we hebben het internetwinkelen namelijk ontdekt. Als shoppen een dagelijkse bezigheid wordt, blijkt dat een uitkomst. "Er komt een man met een pakje met een boek erin aanlopen. Voor jou?", vraag ik aan E. Ik heb niets besteld. Het is inderdaad voor E. "Het is mijn eerste rebuy", zegt E. als hij met het boek binnen komt lopen. Hij kocht op Marktplaats een tweedehands calligrafieboek uit zijn eigen voorbrandse collectie.

Ik heb al een aantal herkopen gedaan. Ik kocht eerder al een paar exact dezelfde voorbrandse schoenen. Ik hoefde namelijk geen andere. En nog een paar dat alleen een andere kleur had. Dus dat gaat voor mij ook door als herkoop. En mijn draadballetjesketting natuurlijk: ook een 100% rebuy.

Er zijn mensen die denken dat het leuk is als je alles opnieuw moet kopen. "Ook leuk toch", zegt de keukenverkoper. "Je hebt straks wel alles nieuw. Je moet het ook een beetje van de positieve kant bekijken." Dat laatste is op zich niet verstandig: wij maken zelf wel uit van welke kant we zaken willen bekijken. Doorgaans bekijken we het zeker van de positieve kant, maar daarom is al dat kopen nog niet leuk. Leuk is als je een bedrag krijgt, waarvoor je mag kiezen wat je verandert, niet als je noodgedwongen alles opnieuw moet doen. Sommige dingen vonden we namelijk perfect zoals we ze hadden. En als je dan de kans krijgt, dan doe je het: rebuy.

De teller staat op vier.