De nieuwe Skippy

Het is alweer jaren geleden dat we een konijn hadden. Hij kwam op een goede dag bij ons aanlopen. De oudste twee hadden daarvoor al eens een konijn gehad, dus de jongste claimde dit konijn en noemde hem Skippy. Het konijn was al behoorlijk op leeftijd toen hij bij ons kwam, maar we hebben toch nog ruim vier jaar van hem genoten.


Nog regelmatig praat onze jongste over Skippy. Ze mist hem nog steeds, verzekert ze me regelmatig. En eerlijk gezegd mis ik hem soms ook wel eens. Het was geen aanhalig konijn, het was een eigenzinnig konijn op leeftijd. Maar op de een of andere manier paste het dier bij ons. En hij was een dankbare afnemer van afval van groente. Ik gooi liever niets weg, dus dat kwam goed uit.


Nog steeds gooi ik liever niets weg. Regelmatig verdwijnt er dan ook een restje in de vriezer. En sinds onze oudste op kamers is, is ze een dankbare afnemer van zo'n  restje. Kleine bakjes met inhoud  variërend van een stukje hartige taart tot tortilla's of stamppot verdwijnen in de vriezer. En aan het eind van het weekend gaat dat regelmatig bij haar in de tas. Laatst zei onze zoon: "Zij is de nieuwe Skippy". Wij wisten precies wat hij bedoelde.

Dag Skippy

de grafsteen van Skippy

Hij zou vandaag weer naar zijn zomerhok gaan. Maar het is niet meer nodig. Ons konijn blijkt dan toch niet onsterfelijk te zijn. Vanmorgen lag hij dood in zijn winterhok. Volkomen onverwachts. Alles leek in orde te zijn. Natuurlijk, hij had last van reumatiek. We moesten hem kammen, omdat hij zichzelf niet meer op zijn rug kon krabben. Maar verder geen voortekenen.

In april 2002 kwam hij bij ons 'aanlopen'. Volgens de dierenarts was hij toen ongeveer vijf jaar. Daarna is hij nog een keer door een kat gegrepen. Dat leek hem fataal te worden, maar wonder boven wonder kwam hij er bovenop. Dat gaf ons een beetje het idee dat ons konijn onsterfelijk was: een superkonijn. Omdat de oudste twee destijds allebei al een konijn hadden gehad, werd Skippy van onze jongste. De andere konijnen stierven op jeugdige leeftijd. Onze jongste was destijds nog zo klein dat ze iedere keer het hokje openzette, omdat ze het zo zielig voor de konijnen vond dat ze opgesloten waren. We hebben ze verschillende keren gevangen, maar uiteindelijk had eentje de smaak te pakken. Een posteractie ten spijt, het konijn bleef zoek. Het andere konijn leefde nog ruim een jaar en gaf toen ook de geest. Toen Skippy kwam, wist onze jongste inmiddels beter. Het hokje bleef gesloten.

Vanmorgen is ze verdrietig. Met veel gevoel voor ceremonieel zoekt  ze muziek uit voor de begrafenis. Ze kiest voor He's got the whole world in his hands in de vertolking van Nina Simone. Nina zingt het slepend, geheel passend bij de gelegenheid. Nadat ze zichzelf herpakt heeft, gaat ze aan de slag met een grafsteen. Geen half werk. Een groot blok gasbeton wordt uit de schuur gehaald en daar kerft ze in SKIPPY HET ALLERLIEFSTE KONIJN, 11 jaar. Ze tekent er nog een hartbloemetje bij, als teken dat hij "altijd in haar hart zal zijn". Het geheel wordt ingekleurd met verf. De zuil wordt vervolgens nog voorzien van een wolkenmotief. Onze zoon graaft ondertussen een graf in de tuin. Ik leg hem in een mooie doos en dan zijn we klaar voor de begrafenis. Toch moeten we nog even wachten op onze oudste. Zij doet samen met een klasgenoot een wiskunde-opdracht en is er dus niet. En ze wil er wel graag bij zijn.

Dan is het zover. Het keukenraam gaat open en Nina schalt "He's got the whole world in his hand". Onze zoon moppert, omdat er wat hem betreft geen muziek bij hoeft. Het konijn wordt in het graf gelegd en liefdevol toegedekt met de zelfgemaakte grafsteen. We zijn op verzoek van onze jongste een paar minuten stil, er worden nog wat woorden gesproken. Rondom het graf worden nog gipsen vogels en een egel gezet en het grafmonument is klaar. Dag Skippy.

Konijn op zijn plek

Bijschrift toevoegen

Ons konijn is weer terug. Als wij met vakantie gaan, logeert het konijn bij mijn ouders. Vandaag hebben we hem weer opgehaald. Hij zit weer in zijn hokje alsof hij nooit is weggeweest. Liefst buiten, ook als het regent zoals nu. Hij heeft daardoor akelige klitten op zijn rug, die we nu hij toch vervoerd moest worden ook maar even uit zijn vacht gekamd hebben.

Ruim vier jaar geleden kwam het konijn bij ons aanlopen. We dachten dat het -gezien zijn leeftijd- geen lange periode van verzorging zou zijn. Maar hij houdt het maar vol. Fijn vindt hij het niet om opgepakt te worden. Dus dat voorkomen we maar zoveel mogelijk. Eens per jaar moet hij uit zijn hokje en dat is als we met vakantie gaan. Anders komt 'ie als we gaan voeren vanzelf naar het deurtje, maar als het moet geeft dat altijd enorme problemen. Hij zoekt het uiterste plekje in de ren en blijft dan zitten waar hij zit. Bij het zien van de doos waarin we hem vervoeren is iedere kans op vrijwillige medewerking verkeken. Dat is zo als we hem brengen en ook weer als we hem gaan halen.

Tijdens de vakantie hebben de kinderen de acht konijnen van de campinghoudster op Sjaelland verzorgd. Beklagenswaardige konijnen vonden ze het: ze zaten in kleine hokjes en kregen maar een handje vol geperst gras. Ons konijn blieft dat niet. Die keert zijn bakje om als er teveel geperst gras in het voer zit. Zijn voorkeur gaat -ondanks zijn enorme omvang- uit naar dwergkonijnenvoer, maar dan niet in dwergkonijnenporties. En hij eet graag vers gras, een wortel, wat slabladen of een appelschilletje. Opa verwent hem met verse wortels, kool en bietenloof uit de tuin. Toch is hij volgens de kinderen blij dat hij weer thuis is.

Wij in ieder geval wel.