Roze en groene stippen

"Is dat mijn bril?", vraag ik aan collega. "Nee, die is van mij",  zegt hij. "Een brilletje van De Kruidvat." Vandaar dat ik dacht dat het mijn bril was. Ik heb namelijk een grote collectie brillen variërend in sterkte van +1 tot +3. Uiteenlopend in kleur van zwart, beige transparant, groen, rood naar bruin. Het model van De Kruidvat heb ik in verschillende sterktes. 

Een illusie armer

Een paar jaar geleden dacht ik dat ik met één bril toe zou kunnen. Dat leek me heel handig. Geen bril op - bril af, maar gewoon een bril voor lezen, beeldschermwerk en meer. Het bleek een illusie. Het leesgedeelte van de bril vond ik te klein. Voor werken op het grote scherm heb ik eigenlijk geen bril meer nodig en ook voor veraf had en heb ik geen bril nodig. De bril was eigenlijk alleen handig voor het shoppen. En dat doe ik amper nog. Als ik iets nodig heb, bestel ik het online. Geef mij dus maar gewoon een leesbril. Ik heb ze in verschillende sterktes. Ik varieer afhankelijk van omgevingsfactoren. Weinig licht? Dan een plusje erbij. Vandaar mijn grote collectie. En aangezien ik mijn brillen regelmatig even kwijt ben, heb ik ook veel reservebrillen.

Coderen

Omdat het favoriete model bij De Kruidvat alleen beschikbaar is in de kleuren donker donkerbruin en zwart, is het verschil subtiel. Om te voorkomen dat ik de ene leesbril moet opzetten om de sterkte van de andere te bepalen heb ik een hack bedacht. Ik voorzie mijn brillen namelijk van een codering. Dat doe ik met de nagellak die onze jongste hier heeft laten staan. Ik zet er stippen mee aan de binnenkant van het montuur. Een groene stip voor iedere punt plussterkte en een roze voor een halve. Dus +2,5 wordt dan twee groene stippen met een roze. Het is een waterdicht systeem.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Banana Mouskouri

Het is zover; sinds ik van de vakantie ben teruggekomen is het onontkoombaar. Ik heb een leesbril nodig. Tenzij ik ervoor kies om mijn lenzen niet in te doen. Maar dan herken ik mensen niet op straat en zie ik ook niet al het verkeer haarscherp naderen. Niet echt fijn dus. Op het werk worden de notulen van onze wekelijkse teamvergadering al in een grotere letter afgedrukt. Dat om tegemoet te komen aan het vergrijzende deel van ons team. Dat lukt nog zonder leesbril. Maar voor de rest is het kiezen: lenzen uit of leesbril op.

Meestal kies ik er toch maar voor om de leesbril op te zetten. Aangezien ik niet superordelijk ben, heb ik er wel een aantal nodig. Ik had al een rooie. Een tijdje geleden al gekocht bij de opticien. Maar laatst dacht ik dat er iets op de bril vastgeplakt zat, dus heb ik met bril op aan het montuur zitten peuteren. Toen ik de bril afzette was de neusbrug zilvergrijs. Dat wat er op vastgeplakt zat was namelijk de rode kleur. Deze bril draag ik in mijn schoudertas.

Kort geleden deed ik ook een graai in de collectie van de Maxx. Een glasbrilletje, ook erg handig. Maar toen ik mijn rooie leesbril opzette om de glasbril eens goed te bekijken, bleken er twee kleine scheurtjes in de rand te zitten. Dat had ik zonder leesbril op niet gezien. Die leesbril zit nu in mijn werktas.

Maar als het er goed op aankomt, had ik dus geen nette leesbril. Gelukkig zijn leesbrilletjes voor geen geld overal te koop. Ook bij de drogist naast ons. Ik kocht er nog eentje in het donkergrijs. Een echte nette leesbril. Wel geslaagd vond ik zelf. Ik show 'm thuis en vraag mijn gezin wat zij ervan vinden. "Op wie lijkt mama nu?", vraagt E. Er komen niet direct suggesties. Dus spreekt E. zelf het verlossende woord: "Op Banana Mouskouri".